III KKN 279/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 279/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Henryk Gradzik

Sędziowie:

SN – Halina Gordon - Krakowska (spr.)

SN – Andrzej Siuchniński

Protokolant – Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2000 r.

sprawy M. S.

skazanego z art. 27 ust. 2 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych

z 31 stycznia 1961 r. (Dz. U. Nr 6 poz. 43 z późn. zm.)

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

na korzyść (SK V […])

od wyroku Sądu Rejonowego w G.

z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. II Kws […]

uchyla zaskarżony wyrok i M. S. uniewinnia od zarzucanego mu

wykroczenia,

a

kosztami

postępowania

w

sprawie

obciąża

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 1997 r. sygn.

II Kws […] uznał M. S. za winnego tego, że w dniach 18/19 czerwca 1996 r.

w G. posiadał przy sobie bagnet wojskowy bez wymaganego zezwolenia

tj. popełnienia wykroczenia z art. 27 ust. 2 ustawy o broni, amunicji

i materiałach wybuchowych z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz. U. Nr 6 poz. 43

z późn. zm.) i na podstawie tego przepisu skazał go na karę 150 zł grzywny.

Orzekł nadto sąd – na podstawie art. 27 ust. 3 cyt. ustawy – karę dodatkową

w postaci przepadku rzeczy tj. bagnetu wojskowego.

Wyrok ten nie podlegał zaskarżeniu (art. 461 kpk). Nie sporządzono też

pisemnego uzasadnienia wobec niezłożenia w terminie wniosku.

Od powyższego wyroku wniósł kasację na korzyść skazanego Prokurator

Generalny zarzucając rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie

prawa materialnego, a mianowicie art. 1 kodeksu wykroczeń przez uznanie, że

oskarżony dopuścił się przypisanego mu wykroczenia, podczas gdy jego

zachowanie nie stanowiło czynu zagrożonego karą przez obowiązującą ustawę.

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

uniewinnienie oskarżonego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna.

Z treści zaskarżonego wyroku wynika, że za podstawę skazania sąd

przyjął art. 27 ust. 2 cyt. ustawy o broni, który mógłby znaleźć zastosowanie

tylko łącznie z przepisami wykonawczymi dotyczącymi zasad posiadania broni

wydanymi na podstawie art. 32 tej ustawy.

Wprawdzie w części wstępnej wyroku sąd wymienił jako jeden z

elementów kwalifikacji prawnej czynu Rozporządzenie Ministra Spraw

Wewnętrznych z 1936 r. „o zasadach noszenia broni białej”, jednakże ten akt

prawny w dacie wyroku nie obowiązywał.

Obowiązujące wówczas rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z

dnia 29 października 1990 r. w sprawie rozciągnięcia niektórych przepisów

ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych na poszczególne rodzaje

broni białej ... (Dz. U. Nr 76, poz. 451) nie wymieniało bagnetu wojskowego

jako tego rodzaju broni białej, na posiadanie której należy mieć zezwolenie.

W tym stanie rzeczy uznanie, że M. S. dopuścił się przypisanego mu

wykroczenia, podczas gdy jego zachowanie nie stanowiło czynu zagrożonego

karą przez obowiązującą ustawę nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa

materialnego tj. art. 1 kodeksu wykroczeń.

Mając to na względzie Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i M. S.

uniewinnił.

Przewodniczący: SSN (Henryk Gradzik)

Sędziowie: SN (Halina Gordon – Krakowska)

SN (Andrzej Siuchniński)

aw

f/es