III KKN 208/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 208/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 października 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Lidia Misiurkiewicz (spr.)

Sędziowie: SSN

- Andrzej Siuchniński

SSN

- Feliks Tarnowski

Protokolant: Alicja Piśkiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej – Bogumiły Drozdowskiej

po rozpoznaniu w dniu 27 października 2000 r.

sprawy A. B.

skazanego z art. 111 § 2 kk, z 1932 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego (SK V […])

na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w G.

z dnia 11 września 1962 r., sygn. IV K […]

uchyla zaskarżony wyrok i A. B. uniewinnia od popełnienia

zarzucanego mu czynu;

kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Wojewódzki w G., wyrokiem z dnia 11 września 1962 r. sygn. akt

IV […], uznał A. B. za winnego tego, że: „w dniu 6 lutego 1962 r.

w miejscowości K. pow. S. znieważył słowami powszechnie uznanymi

za obelżywe premiera rządu radzieckiego N. C.” i za to na podstawie art. 111

§ 2 kk z 1932 r. skazał go na karę sześciu miesięcy więzienia. Na podstawie

art. 58 kk zaliczył oskarżonemu – na poczet orzeczonej kary pozbawienia

wolności – okres tymczasowego aresztowania od dnia 25 kwietnia 1962 r.

do dnia 11 września 1962 r.

Wyrok ten uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego w

pierwszej instancji.

Powyższy wyrok zaskarżył, w trybie kasacji, na korzyść skazanego A. B.,

Prokurator Generalny i zarzucając „ obrazę prawa, a mianowicie art. 111 § 2 kk

z 1932 r. na skutek bezzasadnego przyjęcia, że popełniony przez oskarżonego

czyn

wyczerpywał

znamiona

tego

przestępstwa”,

wniósł

o

„zmianę

zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest w pełni zasadna. Niezależnie od racji podniesionych w

kasacji, które uzasadniają – zdaniem jej autora – pogląd, iż N. C. jako I sekretarz

Komitetu Centralnego KPZR i jednocześnie premier rządu ZSRR nie korzystał z

ochrony prawnej przewidzianej w art. 111 § 2 kk z 1932 r., to na uwagę

zasługują przede wszystkim te okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, które

wykluczają możliwość przypisania A. B. popełnienia przestępstwa z art. 111 § 2

kk z 1932 r..

Modalne określenie czynu, przewidzianego powołanym wyżej przepisem,

sprawia, że zachowanie oskarżonego, nie mieściło się w żadnym układzie

sytuacyjnym, w którym możnaby przyjąć, że stanowiło realizację znamion tego

przestępstwa. Wypowiedziany w wiejskiej gospodzie niewybredny w treści

dwuwiersz rymujący się m.in. z nazwiskiem C. (zupa grochowa jak d... C. ...”)

nie stanowił żadnych podstaw do przyjęcia, że zamiarem A. B. było uwłaczenie

godności „naczelnika obcego państwa”, czy choćby znieważenie konkretnej

osoby.

Okoliczności zdarzenia pozwalają co najwyżej na przyjęcie chęci

popisania się przez oskarżonego przed osobami znajdującymi się w gospodzie

prymitywnym dowcipem w formie rymowanej z wykorzystaniem nazwiska C..

W tych warunkach brak podstaw do przypisania A. B. popełnienia czynu

przewidzianego w art. 111 § 2 kk z 1932 r., bądź przyjęcia, że zachowanie jego

realizowało znamiona jakiegokolwiek innego przestępstwa.

Z tych też względów uznając kasację za w pełni zasadną, Sąd Najwyższy

uchylił zaskarżony wyrok i uniewinnił wyżej wymienionego od popełnienia

zarzucanego mu czynu, a kosztami procesu w sprawie obciążył Skarb Państwa.

Przewodniczący SSN: (Lidia Misiurkiewicz)

Sędziowie SN: (Andrzej Siuchniński)

(Feliks Tarnowski)

aw

f/jw