III KKN 198/99 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 198/99

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 maja 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Sędziowie SN:

Stanisław Zabłocki

Ewa Strużyna

Feliks Tarnowski (spraw.)

po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2001 r.

sprawy S. M.

oskarżonego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 272 kk oraz z art. 270 § 1 kk

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść

oskarżonego – (…)

od wyroku Sądu Rejonowego w S.

z dnia 8 października 1998 r., sygn. II K (…)

działając na podstawie art. 535 § 3 kpk

I. uznaje kasację za oczywiście zasadną,

II. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

S. M. oskarżony został o przestępstwa:

I. z art. 11 § 1 kk w zw. z art. 267 kk z 1969 r. polegające na tym, że:

„w dniu 22 stycznia 1998 r. w B. poprzez wprowadzenie w błąd

pracownika Referatu Komunikacji usiłował wyłudzić poświadczenie

nieprawdy w postaci nowego blankietu prawa jazdy z uprawnieniami do

kierowania pojazdami, do których nie posiadał kwalifikacji, przy czym

zamierzonego celu nie osiągnął na skutek dokonania stosownych

sprawdzeń”,

II. z art. 265 § 1 kk z 1969 r. polegające na tym, że:

„w 1991 r. w miejscowości T., przerobił prawo jazdy Nr (…) wydane na

nazwisko H. S. poprzez wklejenie swego zdjęcia i wpisanie swoich

danych personalnych, które następnie używał jako autentyczne do

stycznia 1998 r.”.

Prokurator w akcie oskarżenia wskazał, iż sprawa podlega rozpoznaniu w

postępowaniu zwyczajnym.

Sąd Rejonowy w S. w składzie jednoosobowym rozpoznał w dniu 8

października 1998 r. sprawę w postępowaniu zwyczajnym i wydał wyrok,

którym uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i

skazał go: za czyn opisany w pkt. I aktu oskarżenia – na podstawie art. 13 § 1 w

zw. z art. 272 kk z 1997 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za czyn

opisany w pkt. II aktu oskarżenia na podstawie art. 270 § 1 kk z 1997 r. na karę

6 m-cy pozbawienia wolności. Na mocy art. 85 i 86 § 1 kk Sąd wymierzył karę

łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo

zawiesił na okres 2 lat.

Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez strony procesowe i

uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 15 października 1998 r.

Wyrok ten na korzyść S. M. zaskarżył kasacją Prokurator Generalny

zarzucając rażące naruszenie art. 28 § 1 kpk polegające na rozpoznaniu sprawy

w postępowaniu zwyczajnym i wydaniu wyroku w składzie jednoosobowym,

zamiast w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.

Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna, bowiem zaskarżony wyrok istotnie

zapadł z rażącą obrazą przepisu art. 28 § 1 kpk i z tego powodu winien być

uchylony. Niewątpliwie sprawa przeciwko S. M. podlegała rozpoznaniu w

postępowaniu zwyczajnym, na co zresztą wskazał prokurator w akcie

oskarżenia.

Właściwym składem dla postępowania zwyczajnego jest jeden sędzia i dwóch

ławników, stosownie do unormowania art. 28 § 1 kpk, obowiązującego od dnia

1 września 1998 r. oraz w czasie orzekania przez Sąd Rejonowy w S..

Tymczasem sąd ten rozpoznał niniejszą sprawę w postępowaniu

zwyczajnym (brak jest postanowienia o zmianie trybu), w składzie

jednoosobowym i mimo, że sąd był nienależycie obsadzony, wydał wyrok,

naruszając w sposób rażący wyżej powołany przepis procesowy, co w

konsekwencji stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą przewidzianą w art.

439 § 1 pkt 2 kpk.

Stwierdzenie tego uchybienia w pełni uzasadnia uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego

rozpoznania w składzie właściwym dla obowiązującego trybu postępowania.