III KKN 179/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KKN 179/98

POSTANOWIENIE

Dnia 13 września 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Ewa Gaberle (spraw.)

Sędziowie: SN

- Henryk Gradzik

- Wiesław Kozielewicz

SN

Protokolant: Marcin Andrusieczko

przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra Herzoga

po rozpoznaniu w dniu 13 września 2000 r.

sprawy W. G.

skazanego z art. 186 § 1 kk z 1969 r.

- w przedmiocie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść

skazanego (Nr SK V […])

od postanowienia Sądu Rejonowego w W.

z dnia 7 lipca 1995 r., sygn. Ko […]

utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w W.

z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. II […] Ko […]

p o s t a n a w i a:

uchylić zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w W.

z dnia 7 lipca 1995 r. oraz utrzymane nim w mocy

postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 czerwca

1995 r. i umorzyć postępowanie wykonawcze, a kosztami

sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 1992 r. (sygn. II K […]) Sąd Rejonowy

w W. skazał W. G. za popełnienie przestępstwa z art. 186 § 1 kk na karę

dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres dwóch lat oraz nałożeniem obowiązku spłacenia zaległości

alimentacyjnych i bieżącego łożenia na utrzymanie dwojga małoletnich dzieci.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się

w dniu 6 lutego 1992 r.

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 1995 r. (sygn. II […] Ko […])

Sąd Rejonowy w W. zarządził wykonanie kary pozbawienia wolności

orzeczonej powyższym wyrokiem i powołując jako podstawę prawna tego

rozstrzygnięcia przepis art. 78 § 1 kk podniósł w uzasadnieniu, iż skazany

popełnił w okresie próby przestępstwo określone w art. 184 § 1 i 156 § 2 kk

w zw. z art. 10 § 2 kk, za które został skazany prawomocnym wyrokiem tego

sądu z dnia 28.07.1994 r. (sygn. II K […]) na karę pozbawienia wolności.

Po rozpoznaniu zażalenia skazanego Sąd Rejonowy w W., postanowieniem

z dnia 7 lipca 1995 r. (sygn. Ko […]), utrzymał w mocy zaskarżone

postanowienie sądu pierwszej instancji z dnia 20 czerwca 1995 r.).

Karę dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności skazany W. G. odbył

częściowo w okresie od 26 października 1995 r. do 24 maja 1996 r., kiedy to

został warunkowo zwolniony postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w B.

z dnia 17.05.1996 r. (sygn. V Wz […]).

Prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w W. zaskarżył Prokurator

Generalny na korzyść skazanego W. G. i powołując się w kasacji (wniesionej w

dniu 20 marca 1998 r.) na przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r.

o zmianie Kodeksu postępowania karnego ... (Dz. U. Nr 89 poz. 443) zarzucił

rażącą i mającą wpływ na treść orzeczenia sądów obu instancji obrazę przepisu

art. 79 § 1 kk, polegającą na zarządzeniu wykonania kary pozbawienia wolności,

mimo iż wskazany w tym przepisie okres upłynął z dniem 6 sierpnia 1994 r.

Prokurator domagał się uchylenia postanowień wydanych przez sądy obu

instancji i umorzenia postępowania wykonawczego w oparciu o przepis art. 17 §

1 kkw.

Na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej popierał kasację, z

tym że wniósł o umorzenie postępowania wykonawczego na podstawie

obowiązującego od 1.09.1998 r. przepisu art. 15 § 1 kkw, będącego

odpowiednikiem art. 17 § 1 kkw z 1969 r.

Rozstrzygając o kasacji Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podniesiony w niej zarzut rażącej obrazy przepisu prawa materialnego

tj. art. 79 § 1 kk z 1969 r. jest w pełni uzasadniony. Skoro bowiem wyrok

Sądu Rejonowego w W. z dnia 29 stycznia 1992 r. (sygn. II K […])

uprawomocnił się w dniu 6 lutego 1992 r. (k. 69 akt głównych), to dwuletni

okres próby, na jaki zawieszono warunkowo wykonanie orzeczonej tym

wyrokiem kary dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności upłynął 6 lutego 1994

r., a dodając do tego okresu dalsze sześć miesięcy, zarządzenie wykonania kary

pozbawienia wolności mogło nastąpić w nieprzekraczalnym terminie do dnia 6

sierpnia 1994 r. Zatem zarówno postanowienie sądu odwoławczego z dnia 7

lipca 1995 r., jak i utrzymane nim w mocy postanowienie sądu pierwszej

instancji z dnia 20 czerwca 1995 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem

przepisu art. 79 § 1 kk z 1969 r., co miało bezpośredni wpływ na treść

rozstrzygnięcia zawartego w obu tych orzeczeniach. Skutkowało bowiem

zarządzeniem wykonania kary pozbawienia wolności (odbytej częściowo w

okresie od 26.10.1995 r. do 24.05.1996 r.), mimo iż podjęcie takiej decyzji było

już niedopuszczalne – również w świetle art. 79 § 2 kk z 1969 r., jako że wobec

nie orzeczenia kary grzywny ani też kary dodatkowej, skazanie W. G. wyrokiem

Sądu Rejonowego w W. z dnia 29.01.1992 r. uległo zatarciu z mocy prawa z

upływem okresów wymienionych w § 1 tego przepisu tj. z dniem 6 sierpnia

1994 r. (analogiczne uregulowania zawarte w omawianych tutaj przepisach § 1 i

§ 2 art. 79 kk z 1969 r. zostały przewidziane w art. 75 § 4 i w art. 76 kk z 1997

r.).

Stwierdzenie zasadności podniesionego w kasacji zarzutu przesądzało o

konieczności uchylenia orzeczeń wydanych przez sądy obu instancji i

umorzenia postępowania wykonawczego przy zastosowaniu obowiązujących

aktualnie przepisów prawa tj. art. 15 § 1 kkw w zw. z art. 537 § 2 kpk.

Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie, a o kosztach

sądowych postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 638 kpk.

Przewodniczący SSN: (Ewa Gaberle)

Sędziowie SN: (Henryk Gradzik)

aw

f/jw

(Wiesław Kozielewicz)