Legislator Case Law & Legislation
III KKN 164/98 AI generated

III KKN 164/98 · Sąd Najwyższy

Case Number III KKN 164/98
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

rzeczywistości zaś zmierza do podważenia ustaleń faktycznych przyjętych za

Legislator headnote

AI generated

III KKN 164/98 · Sąd Najwyższy: rzeczywistości zaś zmierza do podważenia ustaleń faktycznych przyjętych za

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KKN 164/98

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Piotr Hofmański

Sędziowie:

SN – Henryk Gradzik

SN – Jerzy Steckiewicz (spr.)

Protokolant – Joanna Kosmal

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2001 r.

sprawy W. K.

skazanego z art. 269 d.kk

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B.

z dnia 27 listopada 1997 r., sygn. VIII Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.

z dnia 19 czerwca 1997 r., sygn. III K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi

postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIE

Kasacja tylko pozornie zarzuca obrazę przepisów postępowania, w

rzeczywistości zaś zmierza do podważenia ustaleń faktycznych przyjętych za

podstawę skazania W. K.. Autor kasacji tym samym dąży do dokonania

przez Sąd Najwyższy powtórnej oceny dowodów, a to w postępowaniu

kasacyjnym nie jest prawnie dopuszczalne.

Nie wnikając w szczegóły, podkreślić trzeba, że sąd odwoławczy

przekonywająco wykazał w zaskarżonym orzeczeniu dlaczego dał wiarę

dowodom niekorzystnym dla oskarżonego oraz dlaczego nie podzielił zarzutów

zawartych w apelacji.

Dostarczone przez W. K. i zaliczone przez Sąd Najwyższy w poczet

dowodów wyroki, nie mogą mieć wpływu na prawno – karną ocenę zachowania

oskarżonego.

W

chwili

wystawienia

spornych

znaków

granica

pomiędzy

nieruchomościami była już bowiem urzędowo wytyczona, a zatem – nawet,

gdyby konieczna była jej korekta – zachowanie oskarżonego polegające na

usunięciu owych znaków, wyczerpywało dyspozycję art. 269 d.kk.

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej S. N.

aw

f/es