Legislator Case Law & Legislation
III KK 91/22 AI generated

III KK 91/22 · Sąd Najwyższy

Case Number III KK 91/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt IV K […], Sąd Rejonowy w S. uznał G. M. za winnego: - przestępstwa z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 191 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegającego na tym, że w dniu 2 września 2016 r., działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym i nieustalonym sprawcą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stosując przemoc wobec E. B. w S. w mieszkaniu przy ul. S. […], w postaci uderzenia w głowę oraz wypowiadając groźby pozbawienia zdrowia i życia, usiłował wymusić od pokrzywdzonego pieniądze w nieustalonej kwocie oraz środki odurzające w postaci marihuany w nieustalonej ilości, a następnie po wypowiedzeniu tych gróźb i wywołaniu u pokrzywdzonego obawy ich spełnienia, pozbawiając wolności E. B. przewiózł go wbrew jego woli samochodem marki M. o nr rej. […] z S. do P., ponawiając żądania wydania pieniędzy i marihuany, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego, przy czym ustalił Sąd, że opisane w zarzucie pieniądze i wymuszenie ich zapłaty miały stanowić zwrot równowartości wierzytelności – i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności; - przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu 2 września 2016 r. w S., w mieszkaniu przy ul.

Legislator headnote

AI generated

art. 535 § 5 k.p.k, art. 282 k.k, art. 189 § 1 k.k, art. 13 § 1 k.k, art. 11 § 2 k.k, art. 14 § 1 k.k; III KK 91/22 · Sąd Najwyższy: – poprzez zwrot zabezpieczonego w toku czynności śledczych telefonu komórkowego marki S. o nr IMEI […] wartości 700 zł, stanowiącego dowód rzeczowy w sprawie, nie zaś poprzez orzeczenie na podstawie art. 46 § 1 k.k. środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz E. B. kwoty 700 zł, co w konsekwencji doprowadziło, wbrew treści art. 46 § 1 k.k., do jego bezpodstawnego wzbogacenia się.Formułując powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Keywords

AI generated
threat of narcotics trafficking prosecution for fraud marauding fraud in execution of seizure serious narcotics offense attempted extortion

Cited Legislation

AI generated
art. 535 § 5 k.p.k
w trybie art. 535 § 5 k.p.k., sprawy G.
art. 282 k.k
skazanego z art. 282 k.k.
art. 189 § 1 k.k
za winnego: - przestępstwa z art. 189 § 1 k.k.
art. 13 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 14 § 1 k.k
art. 278 § 1 k.k
wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności; - przestępstwa z art. 278 § 1 k.k.
art. 85 § 1 k.k
wbrew przepisom tej ustawy uprawiał osiem sadzonek konopi innych niż włókniste o łącznej wadze netto 14,80 grama - i za to skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I tiret 1 – 4 wyroku).Na podstawie art. 85 § 1 k.k.

Cited Case Law

AI generated
III KK 495/16
Sygn. akt III KK 495/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)‎SSN Henryk Gradzik (sprawozdawca)‎SSN Marek PietruszyńskiProtokolant Łukasz Biernacki przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Barbary Nowińskiej‎w sprawie S.B.‎skazanego z art. 258 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 18 maja 2017 r.,‎kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego, na niekorzyść‎od postanowienia Sądu Rejonowego w R.‎z dnia 15 grudnia 2015 r.4, 1. uchyla zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w R. w zakresie pkt 2, dotyczącego zwrotu S. B. dowodów rzeczowych w postaci 24 pakietów z banknotami dolarowymi o wartości 220 000 USD;
V KK 172/16
Sygn. akt V KK 172/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)‎SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)‎SSN Dariusz ŚwieckiProtokolant Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jolanty Rucińskiej,‎w sprawie Z. Ś.‎skazanego z 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 37b k.k. w zw. z art. 34 § 1 i § 1a pkt 1 i2 k.k. i § 1 b w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 24 sierpnia 2016 r.,‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego ‎od wyroku Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 26 listopada 2015 r., uchyla zaskarżony wyrok: - w części orzekającej na rzecz D.
III KK 128/18
Sygn. akt III KK 128/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jerzy Grubba‎SSN Andrzej Ryński w sprawie I.K. i M.K. skazanych z art. 286 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 12 kwietnia 2018 r., kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na korzyść skazanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II AKa […]/14, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 5 maja 2014 r., sygn. akt II K […]/13, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej utrzymania w mocy wyroku Sądu Okręgowego w T. w zakresie, w jakim orzekł na podstawie art. 46 § 1 k.k. obowiązek solidarnego naprawienia szkody w stosunku do M.S. i przekazuje sprawę w tej części Sądowi Apelacyjnemu w G. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, 2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.
III KK 98/18
Sygn. akt III KK 98/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Zbigniew PuszkarskiProtokolant Łukasz Biernacki w Izbie Karnej po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 10 kwietnia 2018r., sprawy P.P.S. i Ł.T. skazanych z art. 278 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 30 stycznia 2015r., sygn. akt II K (...), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia obowiązku naprawienia szkody na rzecz J.S., J.K. i K.K., przy czym sprawę w zakresie obowiązku naprawienia szkody na rzecz K.K. przekazuje Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania.
II KK 18/21
Sygn. akt II KK 18/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Tomczyk‎SSN Piotr MirekProtokolant Dorota Szczerbiak w sprawie A. K. skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 24 lutego 2021r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 czerwca 2017r., sygn. akt II AKa (…), częściowo zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt XII K (…) uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. utrzymującej w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. o wymierzeniu skazanemu kary łącznej grzywny i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania.
V KK 388/20
B. został oskarżony o to, że:1.w okresie od 1 października 2015 r. do 25 marca 2016 r. w L., Ś., W. i T. znęcał się fizycznie i psychicznie nad osobami nieporadnymi ze względu na stan psychiczny i fizyczny, pozostającymi w tym czasie wobec niego w stosunku zależności tj. E. K. i E. S., w sposób szczególnie okrutny przez to, że usunął ich dowody osobiste czyniąc niedostępnymi dla pokrzywdzonych, wielokrotnie zmuszał, używając przy tym gróźb pozbawienia życia oraz spowodowania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia, do żebractwa, poniżał i obrażał słowami wulgarnymi i obraźliwymi, bił i kopał po całym ciele, przy czym w stosunku do pokrzywdzonej E. K. poprzez zadanie uderzenia ręką w gojącą się ranę wargi górnej i nosa, a następnie usuwanie z niej w sposób nieprofesjonalny, bez znieczulenia, za pomocą nożyczek, wody utlenionej, jodyny i gazików tkanek miękkich spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci ubytku skórno-mięśniowego ze zbliznowaceniem w zakresie wargi górnej i nosa stanowiący istotne zeszpecenie ciała i jego zniekształcenie, a także poprzez zadanie uderzenia ręką w twarz E. K. spowodował naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia powyżej 7 dni w postaci sińca okolicy podoczodołowej lewej oraz zmuszał, wykorzystując jej bezradność, do przebywania przez nią, bez odzieży, na zewnątrz budynku mieszkalnego, w niskiej temperaturze, pod cieknącą wodą wydobywającą się nieszczelnej rynny, jak również za pomocą groźby pozbawienia życia wielokrotnie doprowadzał ją do stosunków oralnych, zaś wykorzystując bezradność E. S. doprowadził ją do poddania się innej czynności seksualnej poprzez włożenie pokrzywdzonej do odbytu włączonego wibratora, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w P., sygn. akt III K (…), z dnia 12.10.2009 r. m.in. za przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od 03.02.2010 r. do 03.11.2010 r., t.j. o przestępstwo z art. 207 § 2 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 276 k.k. i art. 197 § 1 k.k. i art. 198 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.;2.w dniu 28 grudnia 2015 r. w L., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził A.
AI generated
II AKa 155/17
w okresie od 27 marca 2015 roku do 29 marca 2015 roku w R.
II AKa 121/19
F., P. S. i K. M. zostali oskarżeni o to, że: (I.) w okresie od 20 do 27 lipca 2017r w B. i w T., działając wspólnie i w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu dokonania kradzieży oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej użyli wobec A. J. przemocy uderzając go pięścią w twarz, następnie zabrali mu kluczyki oraz celu krótkotrwałego użycia pozostający w jego posiadaniu samochód marki (...) i polecili mu wsiąść do tego samochodu uniemożliwiając jego opuszczenie bez wydania żądanej kwoty pieniędzy, przez co wzięli i przetrzymywali w/w jako zakładnika w celu zmuszenia go do określonego zachowania oraz doprowadzili go do stanu bezbronności, po czym zabrali w celu przywłaszczenia na jego szkodę pieniądze w kwocie 650 złotych oraz dokumenty w postaci dowodu osobistego, karty NFZ i czeskiej karty zdrowia, a nadto ponownie użyli wobec niego przemocy poprzez zadanie uderzenia w okolice twarzy oraz grozili mu pozbawieniem życia, uszkodzeniem ciała, spowodowaniem postępowania karnego i rozgłoszeniem wiadomości uwłaczających czci w celu zmuszenia go do złożenia oświadczenia o określonej treści, połączonego z zarejestrowaniem dyktafonem aparatu telefonicznego oraz usiłowali doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wydanie pieniędzy w kwocie 13.000 złotych, nie osiągając zamierzonego celu wskutek interwencji Policji, a w następstwie zadanych uderzeń spowodowali obrażenia w postaci stłuczenia okolicy brody i wargi dolnej, skutkujące naruszeniem czynności narządów ciała na okres do 7 dni,
VII K 858/20
USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 S. B. I. W dniu 18 września 2020r. około godziny 22:30 w (...) na ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z D. B. (1), w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w wysokości 200zł od D. B. (2), stosowali wobec pokrzywdzonego przemoc w ten sposób, że po wejściu do samochodu taksówki marki S. (...) o nr rej. (...), którą kierował D. B. (2), D. B. (1) zajął miejsce na tylnej kanapie za kierowcą, zaś S. B., który usiadł z przodu na miejscu pasażera, nakazał pokrzywdzonemu jazdę na wprost do swojego miejsca zamieszkania, lecz po ujechaniu kilkudziesięciu metrów, gdy droga się skończyła, nakazali pokrzywdzonemu zwrot wcześniej pożyczonych pieniędzy w kwocie 200zł i w tym celu D.
III K 136/24
Sygn. akt III K 136/24 7. 8. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2024r. 10.Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, Wydział III Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Paweł Wyrzykowski Ławnicy: Grażyna Ługowska, Iwona Placety Protokolant:Dorota Kaproń bez udziału prawidłowo zawiadomionego Prokuratora 12.po rozpoznaniu w dniach: 26 listopada 2024r. oraz 18 grudnia 2024r. sprawy 14.M. J. s. K. i K. z domu L. 15.urodzonego (...) we W. 16. oskarżonego o to, że: I. w dniu 15 lipca 2024 roku w L. w drzwiach wejściowych do mieszkania nr (...) na ul. (...), zagroził S. D. pozbawieniem życia w ten sposób, że użył noża kierując jego ostrze w stronę brzucha i twarzy, żądając wydania przy tym pieniędzy oraz telefonu komórkowego, jednak zamierzonego czynu nie osiągnął wobec odmowy wydania pieniędzy i telefonu oraz naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonego opluwając go, a czynu tego dopuścił się po odbyciu w okresach 13 - 14.04.2021r., 25.08.2022r. - 11.04.2023r. oraz w systemie dozoru elektronicznego kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia orzeczonej wyrokiem II K 338/21 Sądu Rejonowego w Złotoryi za czyn z art. 222 § 1 k.k. i in., tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. II. w dniu 15 lipca 2024 roku w L. na ul. (...) demonstrując nóż oraz przykładając jego ostrze w stronę brzucha S. D. groził pokrzywdzonemu pozbawieniem życia, a groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, a czynu tego dopuścił się po odbyciu w okresach 13 - 14.04.2021r., 25.08.2022r. - 11.04.2023r. oraz w systemie dozoru elektronicznego kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia orzeczonej wyrokiem II K 338/21 Sądu Rejonowego w Złotoryi za czyn z art. 222 § 1 k.k. i in., tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. I. uznaje oskarżonego M. J. winnym tego, że dnia 15 lipca 2024r. w L. na ul. (...) grożąc S. D. użyciem wobec niego przemocy za pomocą noża, kierując ostrze tego noża w kierunku pokrzywdzonego, usiłował dokonać zaboru bliżej nieokreślonej kwoty pieniężnej oraz I.`a 14 o wartości około 4000 złotych, jednak do zaboru powyższego mienia nie doszło wskutek odmowy jego wydania przez pokrzywdzonego, przy czym w/w przestępstwa dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 09.03.2022rr., w sprawie o sygn. II K 338/21 m.in. za przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę łączną roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, która odbył w okresach 13-14.04.2021r. i od 25.08.2022r. do 21.11.2023r. tj. przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności, II. uznaje oskarżonego M. J. winnym popełnienia czynu, opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku, przy czym ustala, że dopuścił się go będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 09.03.2022rr., w sprawie o sygn. II K 338/21 m.in. za przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę łączną roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, która odbył w okresach 13-14.04.2021r. i od 25.08.2022r. do 21.11.2023r. tj. przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie obu tych przepisów wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, III. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt. I i II części dyspozytywnej wyroku i wymierza oskarżonemu M. J. karę łączną 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, IV. na podstawie art. 62 k.k. orzeka, że kara pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego winna być wykonywana w systemie terapeutycznym, wobec uzależnienia oskarżonego od metamfetaminy, kanabinoli i hazardu, I. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet kary pozbawienia wolności oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 15.07.2024r. godz. 11:50 do dnia 19.12.2024r., II. na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego M. J. przepadek dowodu rzeczowego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr I/86/24/P pod pozycją 1, k. 44, III. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 136/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 7.USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) M. J. I.dnia 15 lipca 2024r. w L. na ul. (...) grożąc S. D. użyciem wobec niego przemocy za pomocą noża, kierując ostrze tego noża w kierunku pokrzywdzonego, usiłował dokonać zaboru bliżej nieokreślonej kwoty pieniężnej oraz I.`a 14 o wartości około 4000 złotych, jednak do zaboru powyższego mienia nie doszło wskutek odmowy jego wydania przez pokrzywdzonego, przy czym w/w przestępstwa dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 09.03.2022rr., w sprawie o sygn. II K 338/21 m.in. za przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę łączną roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, która odbył w okresach 13-14.04.2021r. i od 25.08.2022r. do 21.11.2023r. M. J. II.w dniu 15 lipca 2024 roku w L. na ul. (...) demonstrując nóż oraz przykładając jego ostrze w stronę brzucha S. D. groził pokrzywdzonemu pozbawieniem życia, a groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, , przy czym w/w przestępstwa dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 09.03.2022rr., w sprawie o sygn. II K 338/21 m.in. za przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę łączną roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, która odbył w okresach 13-14.04.2021r. i od 25.08.2022r. do 21.11.2023r Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty S. D. i jego partnerka E. C. wspólnie mieszkają i pracują w Niemczech. Okazjonalnie odwiedzają oni rodziców S. D., zamieszkałych w L. przy ulicy (...). W w/w lokalu mieszkalnym mieszka również siostra S. D. A. D.. W tym samym budynku w innym lokalu zamieszkuje M. J. wraz ze swoimi rodzicami - zeznania świadków S. D., E. C., A. C., - wywiad środowiskowy k.3, 19-20, 185-186, k. 7, 186-187 k. 9, 177-178 k. 82-83 W dniu 15 lipca 2024r. M. J. zadzwonił dzwonkiem do drzwi wejściowych lokalu w którym przebywał m.in. S. D., który to otworzył drzwi. M. J. trzymał w ręku nóż o długości ostrza ok. 8 cm na wysokości klatki piersiowej S. D. i wymachując w/w nożem w kierunku to brzucha S. D., to na wysokości jego twarzy, powiedział, że ten ma dać mu pieniądze. S. D. powiedział, że nie przekaże żadnych pieniędzy M. J., na co ten powiedział, by S. D. dał mu telefon, bo on chce zadzwonić do rodziców cały czas wykonując w/w manewry nożem. S. D. nie przekazał również telefonu M. J.. W pewnym momencie M. J. ukląkł i zaczął płakać, a następnie splunął S. D. w twarz, na co ten zamknął drzwi i powiadomił policję. W trakcie w/w sytuacji M. J. na przestrzeni ok. 90 minut kilkukrotnie przychodził i odchodził od drzwi mieszkania w którym przebywał S. D.. - wyjaśnienia oskarżonego (częściowo), - zeznania świadków S. D., E. C., A. C., -protokół eksperymentu procesowego - protokół oględzin noża k. 32-33, 35-37, 47, 175-177 k.3, 19-20, 185-186, k. 7, 186-187 k. 9, 177-178 k. 14-15 k. 40-44 Po poinformowaniu policji o zaistniałym zdarzeniu S. D. i E. C. wyszli przed drzwi wejściowe do budynku, by zapalić papierosa. W tym momencie M. J. wyszedł ze swojego mieszkania i mijając wyżej wymienionych, nożem, który już wcześniej miał ze sobą, przejechał po brzuchu S. D., jednak nie robiąc mu krzywdy fizycznej. Następnie M. J. podszedł do drzwi wejściowych do budynku i porysował je nożem i skierował się w kierunku pobliskiego sklepu (...)’. E. C. i S. D. wrócili do swojego mieszkania. Gdy M. J. wrócił krzyczał znajdując się przed domem, by S. D. wyszedł z mieszkania, bo chce się z nim policzyć. - wyjaśnienia oskarżonego (częściowo), - zeznania świadków S. D., E. C., A. C., -protokół eksperymentu procesowego - protokół oględzin noża k. 32-33, 35-37, 47, 175-177 k.3, 19-20, 185-186, k. 7, 186-187 k. 9, 177-178 k. 14-15 k. 40-44 Brak zniesienia czy ograniczenia poczytalności oskarżonego tempore criminis i tempore procedendi - opinia pisemna biegłych psychiatrów W. D. i P. M. k. 70-76 M. J. był uprzednio karany, w tym wyrokiem Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 09.03.2022rr., w sprawie o sygn. II K 338/21 m.in. za przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę łączną roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, która odbył w okresach 13-14.04.2021r. i od 25.08.2022r. do 21.11.2023r - dane o karalności - odpis wyroku k.159 k. 161 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 7.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Wyjaśnienia oskarżonego Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę w niewielkiej część tj. co do faktów w zasadzie bezspornych tj. sąsiedztwa z rodziną D., kontaktu z S. D. w dniu zdarzenia przed drzwiami mieszkania w którym przebywał. W zakresie okoliczności mających znaczenie w sprawie tj. przebiegu zdarzeń wskazanych w pkt. I-II a/o sąd uznał, że wyjaśnienia oskarżonego w żadnej mierze nie mogą stać podstawą dokonanych ustaleń faktycznych. Wersja podawana przez oskarżonego była całkowicie sprzeczna z konsekwentnymi w przebiegu postępowania, logicznymi i spójnymi relacjami S. D., E. C. i A. D.. Zwraca sąd uwagę na wyjątkowo naiwne twierdzenia oskarżonego, jakoby nóż którym się posługiwał w trakcie zdarzenia zabrał ze sobą przez roztargnienie (w związku z tym, że rzekomo wcześniej, jeszcze w swoim mieszkaniu kroił tym nożem bułkę). Z relacji pokrzywdzonego wynikało, że oskarżony miał w/w nóż nie tylko w trakcie zdarzenia mającego miejsce przed drzwiami mieszkania w którym przebywał S. D., ale i później, gdy doszło do popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. zeznania świadków S. D., E. C. i A. D. Zeznania wszystkich wymienionych świadków zasługiwały na wiarę – były to relacje konsekwentne w przebiegu postępowania, wewnętrznie i zewnętrznie spójne. Ponadto sąd nie doszukał się po stronie świadków żadnego motywu do bezzasadnego obciążania oskarżonego odpowiedzialnością za przypisane mu przestępstwa. Przeciwnie z relacji oraz postawy świadków wynika raczej daleko posunięta tolerancja wobec oskarżonego np. do porządku dziennego przechodzili członkowie rodziny D. nad takimi zachowaniami oskarżonego jak głośne odtwarzanie muzyki, czy wykrzykiwanie w nocy do A. D., by ta wyszła z domu. Jak zeznała siostra pokrzywdzonego nie miała ona z oskarżonym poza mówieniem mu cześć w czasie przypadkowych spotkań na klatce schodowej nic do czynienia i traktowała to jako „odpały” oskarżonego. Opinia pisemna biegłych psychiatrów W. D. i P. M. Opinia biegłych psychiatrów również była jasna, pełna i pozbawiona wewnętrznych sprzeczności. Biegli nie mieli żadnych wątpliwości co do tego, że nie zachodzą żadne okoliczności stanowiące przeszkodę do przypisania oskarżonemu działania w warunkach całkowitej poczytalności. Jednocześnie stwierdzono u oskarżonego uzależnienie od metamfetaminy, kanabinoli, i hazardu oraz szkodliwe używanie alkoholu. Żadna ze stron w toku postepowania nie kwestionowała przedmiotowego dowodu. I, II. Dowody z dokumentów wskazanych w sekcji 1.1 niniejszego uzasadnienia oraz pozostałe dowody ujawnione w niniejszej sprawie. Wszystkie dokumenty o których mowa w niniejszej części uzasadnienia nie były kwestionowane przez żadną ze stron – zostały sporządzone w odpowiedniej formie, ich treść nie była kwestionowana i uzupełniały one spójnie pozostały materiał dowodowy. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- --------------- ------------------------------------------------------------------------------------ 7.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I, II. M. J. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Na aprobatę zasługiwała przyjęta w a/o kwalifikacja prawna obu czynów. W zakresie czynu z pkt. I a/o uznał sąd, że oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w działając umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony grożąc pokrzywdzonemu popełnieniem przestępstwa na jego szkodę przy użyciu noża domagał się od niego wydania mu bliżej nieokreślonej kwoty pieniężnej oraz stanowiącego jego własność I.`a 14. Groźba o której mowa wyżej nie była wyartykułowana wprost, jednakże nie sposób inaczej ocenić zachowania polegającego na wymachiwaniu pokrzywdzonemu przed twarzą, czy brzuchem nożem i jednoczesnego żądania wydania w/w przedmiotów. Sąd dokonał porządkującego opisu czynu przypisanego finalnie oskarżonemu w zakresie omawianego przestępstwa. W zakresie czynu z pkt. II a/o również zaaprobowano kwalifikację prawną wskazaną w a/o tj. art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Powszechnie przyjęte jest, że czynu z art. 190 § 1 k.k. można dokonać również za pomocą gestu np. wyjęcia niebezpiecznego narzędzia i zademonstrowania jaki zostanie z niego zrobiony użytek (tak Kodeks karny. Komentarz pod red. A. Zoll, W. Wróbel, Wolters Kluwer, Warszawa 2017). Po stronie pokrzywdzonego, mając na uwadze całość zachowania oskarżonego, zarówno w trakcie zdarzenia, jak i w czasie go bezpośrednio poprzedzającym, istniały w pełni obiektywne przesłanki do uzasadnionej obawy spełnienia tak wyrażonej groźby. Przestępstwa dokonano umyślnie w zamiarze bezpośrednim. ☐ 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ------------------------ ------------------------------------------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania --------------- ------------------------------------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 1.6. Umorzenie postępowania ------------------ --------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 1.7. Uniewinnienie ------------------ ----------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. J. I, VI. I. W ocenie sądu kara 3 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności za przestępstwo z pkt. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. jest adekwatna do wszystkich okoliczności czynu i osoby sprawcy. Miał zatem sąd na względzie przy wymiarze kary umiarkowany stopień natężenia złej woli oskarżonego oraz jego determinacji podczas dopuszczenia się przypisanego mu przestępstwa. Z jednej strony mimo odmowy ze strony pokrzywdzonego wydania żądanych przedmiotów oskarżony nie zdecydował się na eskalację swojego zachowania w celu ich zdobycia (zdarzenie zakończyło się „jedynie” opluciem pokrzywdzonego), z drugiej jednak błędem byłoby bagatelizowanie zachowania oskarżonego. Nie ma sąd wątpliwości, że oskarżony domagał się pieniędzy i telefonu od pokrzywdzonego w związku ze swoim wieloletnim uzależnieniem od narkotyków. Zasady doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, że osoby takie jak oskarżony potrafią się zachować w sposób zupełnie nieprzewidywalny; tym razem oskarżony nie wyrządził nikomu krzywdy, ale nie oznacza to, że nie może się zachować inaczej następnym razem. Stąd też w ocenie sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w wymierzę minimalnym za tak kwalifikowane przestępstwo, przy jednoczesnym orzeczeniu odbycia jej w systemie terapeutycznym stwarza możliwość odniesienie wobec oskarżonego realnego skutku resocjalizacyjnego. Nie zasługiwał w ocenie sądu na aprobatę wniosek o zastosowanie wobec oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary mimo, że pokrzywdzony wyraził wolę pojednana się z oskarżonym, a ten przeprosił pokrzywdzonego i wyraził skruchę. W ocenie sądu skrucha wyrażona przez oskarżonego nie była szczera, a oskarżonym kierowała jedynie chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej. Świadczą o tym przede wszystkim wyjaśnienia oskarżonego w których nie przyznał się on do żadnego z zarzucanych mu czynów, a ponadto usiłował część odpowiedzialności przerzucić na pokrzywdzonych. Oskarżony ma prawo składać wyjaśnienia dowolnej treści, jednakże sąd ma prawo w oparciu o treść tych wyjaśnień dokonać oceny, czy skrucha wyrażona w toku procesu jest szczera, czy instrumentalna. Niezależnie od powyższego nadzwyczajne złagodzenie kary nie było możliwe również z tego powodu, że niniejszego czynu oskarżony dopuścił się w warunkach recydywy, ledwie niecałe 9 miesięcy po odbyciu kary za poprzednie przestępstwo. Nie umknęło uwadze sądu, że kara pozbawienia wolności orzeczona przez Sąd Rejonowy w Złotoryi w sprawie o sygn. II K 338/21 wykonana została w systemie dozoru elektronicznego. W tej sytuacji wymierzanie ponownie oskarżonemu kary w wymiarze pozwalającym następnie na odbycie jej w warunkach dozoru elektronicznego mogłoby wywołać u niego poczucie bezkarności i zachęcić do popełnienia kolejnych przestępstw. Jest to tym bardziej prawdopodobne, gdyż w warunkach wolnościowych oskarżony z dużym prawdopodobieństwem kontynuowałby nałóg - jak dowodzą akta sprawy oskarżony kilkukrotnie próbował samodzielnie i bez przymusu poddać się leczeniu odwykowemu i zawsze okazywało się to nieskuteczne. Na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego przepadek narzędzia, którym posługiwał się w czasie popełnienia obu przypisanych mu przestępstw. M. J. II. II. W zakresie czynu z pkt. II ocenił sąd, że kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem również zdecydowanie w dolnej granicy sankcji będzie karą adekwatną w realiach sprawy. Wzięto pod uwagę stopień naruszenia dobra pokrzywdzonego, jak i okoliczności przytoczone w poprzedniej części uzasadnienia. M. J. III. I-II. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. wymierzono oskarżonemu karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Kara łączna została wymierzona na zasadzie pełnej absorpcji. Pomiędzy przestępstwami istnieją bardzo mocne związki o charakterze podmiotowo - przedmiotowym tj. zbieżność czasu i miejsca; oba przestępstwa miały charakter umyślny i pozostawały w ścisłym związku funkcjonalnym. Ponadto zasada pełnej absorpcji znajduje zastosowanie w sytuacji znacznej różnicy w wymiarze kary za poszczególne przestępstwa, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Ciężar gatunkowy przedmiotowej sprawy dotyczyły wszak czynu z pkt. I a/o. Wymierzając karę łączną w w/w wysokości miał sąd na względzie również cele kary łącznej wskazane w art. 85a k.k. 7.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. J. V. I-II. Zaliczenie na poczet orzeczonej kary okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania. 7.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych – aktualnie oskarżony pozostaje pozbawiony wolności, nie posiada dochodów ani oszczędności. 7.1Podpis Paweł Wyrzykowski
II K 361/19
Zgodnie z żądaniem oskarżyciela publicznego uzasadnienie wyroku ograniczono do oskarżonego D.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KK 91/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)‎SSN Włodzimierz Wróbel‎SSN Andrzej Stępka (sprawozdawca)Protokolant Katarzyna Gajewska po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 18 maja 2022 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k., sprawy G. M. skazanego z art. 282 k.k. i innych, wskutek kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na korzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt IV Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt IV K […], I. uchyla zaskarżony wyrok w części utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie Sądu I instancji o środku kompensacyjnym w postaci obowiązku naprawienia szkody, nadto pkt III wyroku Sądu Rejonowego w S.; II. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt IV K […], Sąd Rejonowy w S. uznał G. M. za winnego: - przestępstwa z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 191 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegającego na tym, że w dniu 2 września 2016 r., działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym i nieustalonym sprawcą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stosując przemoc wobec E. B. w S. w mieszkaniu przy ul. S. […], w postaci uderzenia w głowę oraz wypowiadając groźby pozbawienia zdrowia i życia, usiłował wymusić od pokrzywdzonego pieniądze w nieustalonej kwocie oraz środki odurzające w postaci marihuany w nieustalonej ilości, a następnie po wypowiedzeniu tych gróźb i wywołaniu u pokrzywdzonego obawy ich spełnienia, pozbawiając wolności E. B. przewiózł go wbrew jego woli samochodem marki M. o nr rej. […] z S. do P., ponawiając żądania wydania pieniędzy i marihuany, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego, przy czym ustalił Sąd, że opisane w zarzucie pieniądze i wymuszenie ich zapłaty miały stanowić zwrot równowartości wierzytelności – i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności; - przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu 2 września 2016 r. w S., w mieszkaniu przy ul.

S. […] dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki S. o nr IMEI […], o wartości 700 zł na szkodę pokrzywdzonego E. B. – i za to skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;- występku z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii polegającego na tym, że w dniu 3 września 2016 r. w S., w mieszkaniu przy ul. G. […], działając wbrew przepisom tej ustawy posiadał znaczną ilość środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste o łącznej masie 171,45 grama - i za to skazał go na karę roku pozbawienia wolności;- występku z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii polegającego na tym, że w bliżej nieokreślonym czasie do dnia 3 września 2016 r. wbrew przepisom tej ustawy uprawiał osiem sadzonek konopi innych niż włókniste o łącznej wadze netto 14,80 grama - i za to skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I tiret 1 – 4 wyroku).Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną w rozmiarze 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt II);- na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz E. B. kwoty 700 zł (pkt III); nadto w oparciu o ten sam przepis zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwotę 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (pkt IV).

Nadto, na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci środka odurzającego oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę.Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońca oskarżonego oraz osobiście oskarżony. Obydwie skargi zaskarżały to orzeczenie w całości w zakresie przestępstw z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 191 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 278 § 1 k.k. (pkt I i II aktu oskarżenia), natomiast w części dotyczącej czynów z pkt III i IV – tylko w zakresie wymierzonych kar (jako rażąco surowych) oraz co do kary łącznej.Po rozpoznaniu tych apelacji, wyrokiem z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt IV Ka […], Sąd Okręgowy w S. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: obniżył wymierzoną oskarżonemu G.

M. karę łączną pozbawienia wolności do lat 2; obniżył orzeczony wobec niego obowiązek zadośćuczynienia do kwoty 2.500 zł i ustalił, że rozstrzygnięcie to odnosi się do czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie I sentencji wyroku. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Z uwagi na to, iż żadna ze stron postępowania nie złożyła stosownego wniosku, nie sporządzono pisemnego uzasadnienia tego wyroku.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego na korzyść skazanego G. M. wniósł na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. Prokurator Generalny, który zaskarżył to orzeczenie w części dotyczącej utrzymania w mocy rozstrzygnięcia o środku kompensacyjnym w postaci obowiązku naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem z art. 278 § 1 k.k. Na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. i art. 537 § 1 i 2 k.p.k. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego procesowego i materialnego, a mianowicie art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., art. 46 § 1 k.k. i art. 230 § 2 k.p.k., polegające na zaniechaniu rozpoznania sprawy niezależnie od zarzutów podniesionych w środkach odwoławczych wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę, odnoszących się do przypisanego oskarżonemu G.

M. czynu z art. 278 § 1 k.k., w następstwie czego doszło do utrzymania w mocy rażąco niesprawiedliwego, wydanego z naruszeniem art. 46 § 1 k.k. i art. 230 § 2 k.p.k. rozstrzygnięcia o środku kompensacyjnym w postaci zobowiązania oskarżonego do naprawienia w całości wyrządzonej przestępstwem z art. 278 § 1 k.k. szkody, w postaci zapłaty na rzecz pokrzywdzonego E. B. kwoty 700 zł, stanowiącej równowartość przedmiotu utraconego przez pokrzywdzonego w sytuacji, gdy przeprowadzona w sposób prawidłowy, zgodnie z dyrektywą zawartą w art. 410 k.p.k., kontrola odwoławcza całokształtu zgromadzonych w sprawie dowodów, winna była doprowadzić do ustalenia, że kompensata szkody o charakterze majątkowym wyrządzonej pokrzywdzonemu powinna nastąpić – w oparciu o przepis art. 230 § 2 k.p.k.

– poprzez zwrot zabezpieczonego w toku czynności śledczych telefonu komórkowego marki S. o nr IMEI […] wartości 700 zł, stanowiącego dowód rzeczowy w sprawie, nie zaś poprzez orzeczenie na podstawie art. 46 § 1 k.k. środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz E. B. kwoty 700 zł, co w konsekwencji doprowadziło, wbrew treści art. 46 § 1 k.k., do jego bezpodstawnego wzbogacenia się.Formułując powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja okazała się być zasadna i to w sposób oczywisty, co uzasadniało jej rozpoznanie na posiedzeniu bez udziału stron w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Ze stanu faktycznego jaki wyłania się z analizy akt sprawy wynika, że utracony w dniu 2 września 2016 r. przez pokrzywdzonego E. B. w wyniku popełnionego na jego szkodę przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w/w telefon komórkowy marki S. wraz z kartą SIM sieci X. (k. 46-48), został zabezpieczony przez funkcjonariuszy Policji. Stanowił bowiem przedmiot czynności wykonawczej określonej w art. 278 § 1 k.k. - i jako taki, był również przedmiotem pochodzącym z dokonanego przestępstwa.

W rezultacie jako zabezpieczony w sprawie dowód rzeczowy, został przekazany do Sądu Rejonowego w S. w dniu 30 grudnia 2016 r. wraz z aktem oskarżenia skierowanym przeciwko G. M. (wykaz dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr […]/P - dowód rzeczowy nr 4 - k. 230, akt oskarżenia - k. 257-264). Nie ulega zarazem wątpliwości, że Sąd Rejonowy winien był tak ukształtować swe rozstrzygnięcie, aby szkoda stanowiąca uszczerbek materialny, który powstał w majątku pokrzywdzonego w wyniku dokonania na jego szkodę przestępstwa, została naprawiona.

Realizując więc ten postulat Sąd nałożył na oskarżonego, na podstawie art. 46 § 1 k.k., obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 700 zł, stanowiącej równowartość utraconego w wyniku kradzieży telefonu komórkowego, na rzecz pokrzywdzonego E. B.. Równocześnie, wydanym już po uprawomocnieniu się wyroku w tej sprawie, postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt IV Ko […], Sąd Rejonowy w S., na podstawie art. 230 § 2 k.p.k., zwrócił pokrzywdzonemu dowód rzeczowy w postaci telefonu komórkowego wraz z kartą SIM (pkt I postanowienia, k. 436 i 440).

A zatem wydając wyrok, Sąd I instancji nie uwzględnił określonego w art. 230 § 2 k.p.k. i ciążącego na nim obowiązku w postaci nakazu zwrócenia osobie uprawnionej zatrzymanej rzeczy, po stwierdzeniu jej zbędności dla postępowania karnego i skompensowania w ten sposób szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu. Przepis ten obliguje organy procesowe do zwrotu osobie uprawnionej zatrzymanych rzeczy niezwłocznie po stwierdzeniu ich zbędności dla postępowania karnego, w szczególności takich, które są zbędne w ustaleniu istoty przestępstwa lub w wykryciu sprawcy albo udowodnieniu mu sprawstwa.

Co do zasady, w przedmiocie dowodów rzeczowych sąd powinien wypowiedzieć się już w treści wyroku, natomiast instytucja jego uzupełnienia na podstawie art. 420 § 1 k.p.k. dotyczy jedynie sytuacji, kiedy stosowne rozstrzygnięcie zostało wcześniej pominięte (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2017 r., III KK 495/16, LEX nr 2307115). Sąd Najwyższy podkreślał w swoim orzecznictwie, że sąd orzekając w oparciu o przepis art. 46 § 1 k.k. musi mieć na względzie rozmiar już naprawionej szkody, gdyż zobowiązanie do jej naprawienia nie może zmierzać do przysporzeń w majątku pokrzywdzonego.

Obowiązek naprawienia szkody dotyczy tylko szkody, której nie naprawiono, a sąd orzekając na podstawie art. 46 § 1 k.k., uwzględnić musi rozmiar już naprawionej szkody. Przy orzekaniu obowiązku naprawienia szkody sąd powinien więc uwzględnić fakt odzyskania przez pokrzywdzonego w całości skradzionego mienia (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 24 sierpnia 2016 r., V KK 172/16, LEX nr 2122064; z dnia 12 kwietnia 2018 r., III KK 128/18, LEX nr 2490903; z dnia 10 kwietnia 2018 r., III KK 98/18, LEX nr 2473769). Zaznaczyć przy tym należy, że skradziony przedmiot nie przestaje być własnością osoby, na której szkodę dopuszczono się kradzieży i podlega zwrotowi tej osobie.

Sprawca przestępstwa (kradzieży, oszustwa) nie nabywa zatem własności skradzionych rzeczy. Stąd też nie podlega przepadkowi w oparciu o przepis art. 44 § 1 k.k. (zastrzeżenie zawarte w art. 44 § 5 k.k.), jak również nie może ulec przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa jako korzyść majątkowa, którą sprawca osiągnął z popełnienia przypisanego mu przestępstwa (tu zachodzi bowiem warunek wyłączający określony w art. 45 § 1 zdanie drugie k.k.). Jednocześnie, żaden przepis prawa materialnego nie przewiduje możliwości zwrotu równowartości dowodu rzeczowego.

Słusznie więc wskazuje skarżący, że w zaistniałej sytuacji Sąd Rejonowy w S. zobowiązany był w oparciu o treść art. 230 § 2 k.p.k. do zwrotu pokrzywdzonemu stanowiącego dowód rzeczowy zabezpieczonego telefonu komórkowego, nie zaś do nałożenia na oskarżonego, tytułem środka kompensacyjnego z art. 46 § 1 k.k., obowiązku zapłaty jego równowartości. Zwrot zabezpieczonego przedmiotu (przy braku jakichkolwiek ustaleń wskazujących uszkodzenie rzeczy powodującej obniżenie jej wartości), jest równoznaczny z naprawieniem pokrzywdzonemu wyrządzonej mu szkody o charakterze majątkowym.

W przedmiotowej sprawie dopiero po zakończeniu postępowania odwoławczego Sąd Rejonowy zwrócił zbędny dowód rzeczowy właścicielowi, doprowadzając w ten sposób do podwójnej kompensacji doznanej szkody. Impuls ku temu stanowiło dopiero pismo skazanego, domagającego się zwrócenia mu jego rzeczy zatrzymanych w związku ze sprawą (k. 414), co skłoniło Sąd do uzyskania wykazu dowodów rzeczowych i kryminalistycznych (k. 415), skutkiem czego było dopiero procesowe rozstrzygnięcie w przedmiocie dowodów rzeczowych. Zauważyć należy, iż naruszeniu wskazanych w kasacji przepisów prawa mogły przeciwdziałać czynności podjęte przez Sąd odwoławczy, który powinien był dostrzec to uchybienie Sądu I instancji w zakresie konieczności zwrotu dowodów rzeczowych, zwłaszcza na rzecz pokrzywdzonego.

Jednakże Sąd drugiej instancji uchybił temu obowiązkowi, co w konsekwencji doprowadziło do nienależnego wzbogacenia się przez pokrzywdzonego.Z materiałów postępowania wykonawczego wynika, że w dniu 12 marca 2020 r. oskarżony G. M. dokonał przelewu na rzecz pokrzywdzonego kwoty 3.200 zł, obejmującej kwotę 700 zł, będącą środkiem kompensacyjnym w postaci naprawienia skody wyrządzonej przestępstwem z art. 278 § 1 k.k. oraz kwotę 2.500 zł stanowiącą zadośćuczynienie za doznana krzywdę wynikłą z popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt I wyroku Sądu Rejonowego (k. 429).

Podkreślić przy tym należy, że spełnienie przez oskarżonego ciążącego na nim zobowiązania w zakresie wykonania nałożonego środka kompensacyjnego, nie mogło skutkować zaistnieniem podstawy prawnej do orzeczenia przepadku pozostającego w dyspozycji organu procesowego telefonu komórkowego na rzecz Skarbu Państwa, gdyż brak do tego podstaw określonych w art. 44 § 1 k.k. czy art. 45 § 1 k.k. W konsekwencji więc należało stwierdzić, że doszło do rażącej niesprawiedliwości orzeczenia Sądu odwoławczego (w ujęciu art. 440 k.p.k.), wynikającej z utrzymania w mocy w omawianej części orzeczenia Sądu I instancji.

Sąd Najwyższy podkreślał w swoim orzecznictwie, że taka niesprawiedliwość orzeczenia zaistnieje, gdy sąd odwoławczy pominie bądź nie zauważy uchybień popełnionych przez Sąd pierwszej instancji, niewątpliwych i bezspornych, które w sposób znaczący mogą stanowić o naruszeniu przez orzeczenie zasady prawdy materialnej i sprawiedliwej represji. Sąd odwoławczy ma bowiem obowiązek dokonania kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem merytorycznym i prawnym nie tylko w granicach środka odwoławczego, ale także z urzędu, niezależnie od tych granic, w celu stwierdzenia, czy utrzymanie w mocy orzeczenia nie będzie w sposób rażący naruszać poczucia sprawiedliwości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2021 r., II KK 18/21, LEX nr 3149731; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2020 r., V KK 388/20, LEX nr 3080423).Rację ma zatem Prokurator Generalny, że w rezultacie wskazanego uchybienia doszło do rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa karnego procesowego i materialnego, a to art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., art. 46 § 1 k.k. i art. 230 § 2 k.p.k., polegającego na zaniechaniu rozpoznania sprawy niezależnie od zarzutów podniesionych w środkach odwoławczych wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę, w następstwie czego doszło do utrzymania w mocy orzeczenia rażąco niesprawiedliwego, w zakresie rozstrzygnięcia o środku kompensacyjnym poprzez zobowiązanie oskarżonego G.

M. do naprawienia w całości wyrządzonej przestępstwem z art. 278 § 1 k.k. szkody, w postaci zapłaty kwoty 700 zł na rzecz pokrzywdzonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego wzbogacenia się pokrzywdzonego.W rezultacie, Sąd Najwyższy uwzględniając kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanego, na mocy art. 537 § 2 k.p.k. uchylił wyrok Sądu Okręgowego w S. w części utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie Sądu I instancji o środku kompensacyjnym w postaci obowiązku naprawienia szkody, nadto uchylił pkt III wyroku Sądu Rejonowego w S..

Zmodyfikował zatem Sąd Najwyższy żądanie autora kasacji wnioskującego uchylenie w tej części jedynie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Jest rzeczą oczywistą, że z przyczyn wskazanych powyżej, nie jest możliwe orzeczenie wobec skazanego na podstawie art. 46 § 1 k.k. środka kompensacyjnego, skoro pokrzywdzony odzyskał skradziony telefon. W tej sytuacji zbędne byłoby przekazywanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania, skoro zadaniem Sądu drugiej instancji byłoby jedynie uchylenie pkt III w wyroku Sądu I instancji.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku. O wydatkach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 638 k.p.k. a.s.