Legislator Case Law & Legislation
III KK 89/18 AI generated

III KK 89/18 · Sąd Najwyższy

Case Number III KK 89/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Sygn. akt III KK 89/18 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca)Protokolant Łukasz Biernacki przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Kozłowskiej‎w sprawie R. K.‎skazanego z art. 291 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 maja 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od postanowienia Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt XI Kz […],‎utrzymującego w mocy zarządzenia Prezesa Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II K […], uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania.

Legislator headnote

AI generated

art. 291 § 1 k.k, art. 506 § 2 k.p.k, art. 53 k.p.k, art. 49 § 1 k.p.k, art. 140 k.c, art. 291 k.k; III KK 89/18 · Sąd Najwyższy: Sp. k. nie przysługuje status pokrzywdzonego w sprawie, w której czyn zarzucany (a następnie prawomocnie przypisany – uwaga SN) oskarżonemu został zakwalifikowany z art. 291 § 1 k.k. W ocenie Sądu odwoławczego w przypadku tego przestępstwa właściciel rzeczy nie jest pokrzywdzonym w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k. albowiem jego dobra prawne nie zostały bezpośrednio naruszone lub zagrożone przestępstwem paserstwa umyślnego, a więc jego pokrzywdzenie nie wynika bezpośrednio z przestępstwa z art. 291 § 1 k.k., ale z przestępstwa kradzieży.

Keywords

AI generated
uncompensated property restriction protection of possession nature of the infringement standing against building permit passive legal standing worthy of protection interest

Cited Legislation

AI generated
art. 291 § 1 k.k
K.‎skazanego z art. 291 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 maja 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od postanowienia Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 15 listopada 2017 r., sygn.
art. 506 § 2 k.p.k
zarzucając obrazę art. 506 § 2 k.p.k.
art. 53 k.p.k
z art. 53 k.p.k., co miało oczywisty, istotny wpływ na treść tego postanowienia.
art. 49 § 1 k.p.k
W ocenie Sądu odwoławczego w przypadku tego przestępstwa właściciel rzeczy nie jest pokrzywdzonym w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k.
art. 140 k.c
bezpośrednio narusza określone w art. 140 k.c.
art. 291 k.k
K.‎skazanego z art. 291 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 maja 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od postanowienia Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 15 listopada 2017 r., sygn.
art. 442 § 3 k.p.k
278 – 363 k.k., s. 442 – 443; uchwała SN z 26.06.2014 r., I KZP 8/14).Ze względu na dominujący związek z kradzieżą, przestępstwo paserstwa umieszcza ustawodawca w Rozdziale XXXV Kodeksu karnego, dotyczącym przestępstw przeciwko mieniu.
art. 518 k.p.k
z art. 518 k.p.k.), mając w swym polu uwagi także to, iż przedstawiciel firmy P.
AI generated
III KK 442/23
Wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 25 lutego 2022 r.
IV Ka 220/14
N. obwiniony został o to, że w dniu 21 stycznia 2013r. w N. na ul. (...), będąc właścicielem PHU (...) nabył a następnie sprzedał 6 krążków ściernych różnej grubości wartości 4,08 zł należących do firmy (...) S.A. wiedząc, że pochodzą one z kradzieży tj. o wykroczenie z art.l22§l kw.
IV KK 559/23
G. został oskarżony o to, że:1.w okresie od […] 2022 r. do […] 2022r. w D. przy ul. […] dokonał zaboru celem przywłaszczenia mienia w postaci rurek dwuetowników zwoju druta oraz furtki stalowej, powodując straty w kwocie 1000 zł na szkodę M. B.;tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.B. D. została oskarżona o to, że:2.w dniu […] 2022 roku w D. na „Skupie Surowców Wtórnych i Metali Kolorowych […] ” przy […], poprzez sprzedaż złomu o wadze 19 kg za kwotę 22,80 zł zbyła w/w złom, wiedząc że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, tj. o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k.,3.w dniu […] 2022 roku w D. na „Skupie Surowców Wtórnych i Metali Kolorowych [...] ” przy [...] , poprzez sprzedaż złomu o wadze 38 kg za kwotę 49,40 zł zbyła w/w złom, wiedząc że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, tj. o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k.,4.w dniu […] 2022 roku w D. na „Skupie Surowców Wtórnych i Metali Kolorowych [...] ” przy [...] , poprzez sprzedaż złomu o wadze 38 kg za kwotę 49,40 zł zbyła w/w złom, wiedząc że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, tj. o przestępstw o z art. 291 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej wyrokiem nakazowym z dnia 28 października 2022 r. o sygn. akt II K 972/22:1.uznał oskarżonego S. G. za winnego popełnienia opisanego w pkt I czynu, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. i za to, z mocy art. 278 § 1 k.k., art. 34 § 1a pkt 1, § 2 pkt 1 i 3 k.k. oraz art. 35 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., skazał go na karę ograniczenia wolności w wymiarze 1 roku, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej, pracy na cele społeczne w wysokości 30 godzin w stosunku miesięcznym;2.na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego S. G. obowiązek naprawienia w całości wyrządzonej przestępstwem szkody, poprzez zapłatę na rzecz M.
II K 740/21
Sygn. akt II K 740/21 (...)-0.Ds.63.2021 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 października 2022 r. Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący sędzia Justyna Krzysztofik - Skrzydłowska Protokolant Agata Kwiecień bez udziału Prokuratora po rozpoznaniu w dniach 27.04.2022 r., 07.07.2022 r. i 27.10.2022 r. sprawy P. Z. (Z.) ur. (...) w L. syna J. i J. z d. Ż. oskarżonego o to, że: I. w dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), działając z zamiarem dalszego zbycia, przyjął od J. M. rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, wiedząc, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. II. w dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem firmę (...) s.c. M. K., G. K.” w postaci pieniędzy spółki w kwocie 250 złotych w celu osiągniecia korzyści majątkowej w ten sposób, że podczas zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nr (...) wprowadził w błąd pracownika (...) s.c. M. K., G. K.” oświadczając, iż przedmiot umowy, tj. rower marki (...) należy do niego, co stanowiło warunek konieczny zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. I. oskarżonego P. Z. uznaje za winnego tego, że w dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), działając z zamiarem dalszego zbycia, przyjął od J. M. rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego i kwalifikując czyn jako występek z art. 292 § 1 kk na podstawie art. 292 § 1 kk wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka dzienna stanowi równowartość kwoty 10 (dziesięciu) złotych; II. oskarżonego P. Z. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku stanowiącego występek z art. 286 § 1 kk i za to na podstawie art. 286 § 1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 740/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 7.USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) I. Z. P. I. W dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), działając z zamiarem dalszego zbycia, przyjął od J. M. rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego. II. W dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem firmę (...) s.c. M. K., G. K.” w postaci pieniędzy spółki w kwocie 250 złotych w celu osiągniecia korzyści majątkowej w ten sposób, że podczas zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nr (...) wprowadził w błąd pracownika (...) s.c. M. K., G. K.” oświadczając, iż przedmiot umowy, tj. rower marki (...) należy do niego, co stanowiło warunek konieczny zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 12 lutego 2021 r. P. Z. przebywając w G. spotkał znanego mu wcześniej J. M.. Wymienieni w przeszłości odbywali w tym samym czasie kary pozbawienia wolności w jednej jednostce penitencjarnej, gdzie zajmowali wspólną celę. Wówczas J. M. odbywał karę za przestępstwa kradzieży, o czym P. Z. wiedział. W dniu 12 lutego 2021 r. J. M. posiadał przy sobie rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, który wcześniej ukradł, za co został prawomocnie skazany. Informując P. Z., że rower ten należy do niego poprosił o jego zastawienie w miejscowym lombardzie, czego sam nie mógł uczynić z powodu braku wymaganego dowodu osobistego. P. Z. przyjął rower mimo, że na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Udał się z nim do lombardu - firmy (...) s.c. M. K., G. K.”. Tam w celu osiągniecia korzyści majątkowej podczas zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nr (...) wprowadził w błąd pracownika oświadczając, iż przedmiot umowy, tj. rower marki (...) należy do niego - co potwierdził własnoręcznym podpisem. Oświadczenie to stanowiło warunek konieczny zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży. W ten sposób doprowadził firmę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy spółki w kwocie 250 złotych, które uzyskawszy przekazał J. M.. Wskutek działań organów ścigania podjętych w ramach toczącego się wcześniej postępowania w sprawie J. M. rower został przez pokrzywdzoną J. C. odzyskany. P. Z. ma obecnie 33 lata. Posiada wykształcenie średnie. Jest kawalerem. Obecnie od 10.07.2021 r. jest pozbawiony wolności w innej sprawie. P. Z. na przestrzeni lat 2007-2021 był uprzednio sześciokrotnie karany sądownie, w tym na kary pozbawienia wolności. Został skazany za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przeciwko wymiarowi sprawiedliwości w związku z niestosowaniem się do sądowego zakazu prowadzenia pojazdów. Był także skazany za przestępstwo z art. 156 § 3 k.k. i art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 279 § 1 k.k. na karę łączną 8 lat pozbawienia wolności. Częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. Z. Zeznania świadka J. M. Zeznania świadka K. L. Protokół przyjęcia zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa Protokół oględzin Zeznania świadka A. S. Dokumenty sprzedaży Zeznania świadka J. C. Zeznania świadka J. C. Protokół zatrzymania rzeczy Wyjaśnienia oskarżonego P. Z. Dane o karalności 66-67, 141 140 v. 14 v., 117 v. 8-9 10-11 45-46, 118 16-17, 20 124 v. 124 v. 22-24 66-67 77-80 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) I. Z. P. W dniu 12 lutego 2021 roku w G., w powiecie (...), działając z zamiarem dalszego zbycia, przyjął od J. M. rower marki (...) koloru niebiesko-biało-czerwonego o wartości 1.000 zł, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty P. Z. nie wiedział, że przyjęty od J. M. rower pochodził z kradzieży i nie mógł przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego. Wyjaśnienia oskarżonego P. Z. 66-67, 141 7.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Częściowo wyjaśnienia oskarżone-go P. Z. Zeznania świadka J. M.-cza Zeznania świadka K. L. Protokół przyjęcia zawiadomienia o uzasadnio-nym podejrzeniu popełnienia przestępst-wa Protokół oględzin Zeznania świadka A. S. Dokumenty sprzedaży Zeznania świadka J. C.-kiej Protokół zatrzyma-nia rzeczy Dane o karalności Dał sąd wiarę relacji oskarżonego w zakresie opisywanych okoliczności, w których przyjął rower, a następnie udał się do lombardu, gdzie przedmiot ten zastawił uzyskując 250 zł. W tym zakresie wersja koresponduje z zeznaniami świadków J. M. oraz A. S.. Zeznania są wiarygodne, gdyż korespondują z zeznaniami świadków K. L., A. S. i J. C., a także dokumentami wskazującymi na dokonanie przez tego świadka kradzieży roweru, który następnie przejęty został przez oskarżonego. Brak dowodu przeciwnego, który obalałby treść przedmiotowych zeznań. Relacja świadka dostarcza ponadto ważnych informacji w zakresie okoliczności, w których w przeszłości spotykał się z oskarżonym i posiadanej wiedzy, w szczególności odnośnie uprzedniej karalności. Zeznania wiarygodne, odnoszą się jednak do okoliczności dokonania kradzieży roweru stanowiącego następnie przedmiot paserstwa. Dowód wiarygodny o charakterze porządkującym. Dowód nieosobowy, nie kwestionowany przez strony. Zeznania są wiarygodne. Świadek opisuje okoliczności, w których do lombardu jako pierwszy przybył znany świadkowi wcześniej J. M. pytając o możliwość przyjęcia roweru, a następnie w których pojawił się oskarżony i podpisał dokumenty związane z zawarciem umowy. Dowód nieosobowy, nie kwestionowany przez strony. Zeznania wiarygodne, odnoszą się jednak do okoliczności dokonania kradzieży roweru stanowiącego następnie przedmiot paserstwa. Zeznania dowodzą także odzyskania przez pokrzywdzoną utraconej rzeczy. Dowód nieosobowy, nie kwestionowany przez strony. Dowód nieosobowy, nie kwestionowany przez strony. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Wyjaśnienia oskarżonego P. Z. Nie przekonuje wersja oskarżonego, jakoby nie mógł przewidzieć, że przyjęty od J. M. rower pochodzi z kradzieży. Choć treść wyjaśnień koresponduje z dalszymi dowodami, to ich kompleksowa ocena, przede wszystkim w świetle zeznań J. M. prowadzi do wniosku, że oskarżony mógł i powinien przypuszczać, że przedmiot przekazywany do lombardu pochodzi z kradzieży. Skoro, jak wynika ze wskazanych wyżej zeznań, P. Z. przebywając w jednej celi ze świadkiem wiedział, że świadek odbywał wówczas karę za kradzieże, to mógł i powinien przypuszczać, że przekazywany rower stanowił przedmiot czynu zabronionego. Oskarżony mógł również zastanowić się, dlaczego J. M. poszukuje osoby, przez którą mógłby oddać rower do lombardu, a sam nie zadbał o to, by udać się tam wraz z własnym dowodem osobistym. 7.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem II. Z. P. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Skoro P. Z. mimo posiadanej wiedzy( jak sam podaje ), że rower nie stanowił jego własności, lecz przekazany został celem sprzedaży przez J. M., przybywając do lombardu poświadczył własnoręcznym podpisem, że rower jest wolny od wad prawnych, w tym stanowi jego własność ( k. 17 akt ), to oznacza, że świadomie wprowadził w błąd pracownika lombardu i doprowadził w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 250 zł. Jednocześnie P. Z. uzyskując pieniądze, mimo że później jak wskazuje przekazał je J. M., działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Swoim zachowaniem wyczerpał więc ustawowe znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. ☒ 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem I. Z. P. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej P. Z. skoncentrował linię obrony na wykazaniu, że nie uzyskał od J. M. informacji o prawdziwym pochodzeniu roweru, próbując w ten sposób podważać podstawy karnej odpowiedzialności za przestępstwo paserstwa. Istotnie zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie pozwolił na uznanie, że oskarżony wiedział o wcześniejszej kradzieży przyjętego roweru. Nie znalazł sąd dowodu, który mógłby podważać w tej mierze stanowisko prezentowane przez oskarżonego. Wersja ta koresponduje z zeznaniami J. M., który kategorycznie zaprzeczał, aby informował znajomego o skradzeniu przedmiotu, który starał się oddać do lombardu. Przeciwnych dowodów brak. Z tego względu nie dysponował sąd dowodami, które przemawiałyby za uznaniem, że P. Z. popełnił zarzucone mu przestępstwo paserstwa umyślnego stypizowane w art. 291 § 1 k.k. Wbrew oczekiwaniom P. Z. istnieją jednakże dowody wskazujące, że przyjmując rower celem jego pozostawienia w lombardzie popełnił przestępstwo, lecz paserstwa o charakterze nieumyślnym, o jakim mowa w art. 292 § 1 k.k. Istotą paserstwa nieumyślnego jest to, że sprawca nie wie, że rzecz będąca przedmiotem jego działań została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, lecz w konkretnym układzie okoliczności faktycznych, w których podejmuje określone czynności w stosunku do rzeczy, istniały możliwości powzięcia przez niego przypuszczenia, że rzecz została uzyskana za pomocą takiego czynu. Innymi słowy sprawca tego przestępstwa nie zdaje sobie sprawy, chciał mógł i powinien przypuszczać na podstawie towarzyszących okoliczności, że nabywa lub pomaga do zbycia albo przyjmuje lub pomaga do ukrycia rzeczy, która pochodzi z czynu zabronionego. ( tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2016 r. III KK 355/16, Lex nr 2122494 ) W realiach tej sprawy uwypuklić należy, że P. Z. znał wcześniej J. M. i posiadał wiedzę, że dopuszcza się on przestępstw kradzieży. Z zeznań J. M. bowiem wprost wynika, że obaj w przeszłości odbywali kary izolacyjne w tej samej jednostce penitencjarnej, przebywali w jednej celi. Tak jak J. M. wiedział, że P. Z. odbywa karę za przestępstwo pobicia „ze skutkiem” ( co odpowiada treści danych o karalności oskarżonego), tak P. Z. wiedział, że J. M. odbywał wówczas karę za kradzieże. Jak podał świadek o powyższym osadzeni mówili. Oskarżony mógł również zastanowić się, dlaczego J. M. poszukuje osoby, przez którą mógłby oddać rower do lombardu, a sam nie zadbał o to, by udać się tam wraz z własnym dowodem osobistym. Nie wykazał się w tym zakresie starannością. Powyższe okoliczności faktyczne powinny i mogły zrodzić po stronie oskarżonego przypuszczenie, że przyjmowany przez niego rower pochodzi z przestępstwa. ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.6. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.7. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Z. P. I. II. I. II. Okoliczność obciążającą wymiar kary stanowi uprzednia karalność. Okoliczność łagodzącą stanowi przyznanie się do popełnienia czynu na etapie dochodzenia oraz odzyskanie przez pokrzywdzoną roweru. Sąd uznał, że wobec nieumyślnego charakteru przestępstwa kara grzywny w zupełności spełni cele wychowawcze, prewencyjne i zdoła uświadomić oskarżonemu, że bezrefleksyjność w tego rodzaju okolicznościach skutkować może odpowiedzialnością karną. Kara w ilości 100 stawek dziennych grzywny stanowi adekwatną nauczkę za naruszenie porządku prawnego. Uwzględniając fakt, że oskarżony przed osadzeniem w innej sprawie stale nie pracował i nie posiada oszczędności, sąd określił równowartość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Okoliczność obciążającą wymiar kary stanowi uprzednia karalność, w tym za przestępstwa, za które orzeczone kary bezwzględnego pozbawienia wolności okazały się niewystarczające dla wdrażania do przestrzegania porządku prawnego. Okoliczność łagodzącą stanowi natomiast przyznanie się do popełnienia czynu na etapie dochodzenia. Przestępstwo to pozostaje w ścisłym związku z nieumyślnym paserstwem. Karą słuszną, sprawiedliwą i adekwatną do winy jest kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, a więc w najniższym wymiarze przewidzianym za tego rodzaju czyn. Kara ta spełni cele w zakresie prewencji ogólnej, jak i wdrażania oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości uświadamiając nieuchronność kary w przypadku bagatelizowania zasad porządku prawnego. 7.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 7.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------------------------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. P. Z. jest pozbawiony wolności w innej sprawie, nie posiada żadnych oszczędności, dlatego na podstawie at. 624 § 1 k.p.k, został zwolniony od kosztów sądowych. 7.1Podpis
IV KK 551/25
M. został oskarżony o to, że w dniu 25 maja 2024 r. w O. przy ul. [...], na terenie lombardu […].pl dokonał zbycia mienia w postaci przecinarki m-ki H. o wartości 4599 złotych w okolicznościach, gdzie powinien i mógł przypuszczać, że została za pomocą czynu zabronionego przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 292 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w Olsztynie, w wyniku uwzględnienia wniosku o dobrowolne poddanie się karze złożonego w trybie art. 387 § 1 k.p.k., wyrokiem z dnia 3 lutego 2025 r., w sprawie o sygn. akt II K 2001/24, uznał oskarżonego P. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocy art. 292 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go i wymierzył karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności (pkt I) oraz orzekł o kosztach sądowych (pkt II).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KK 89/18 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca)Protokolant Łukasz Biernacki przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Kozłowskiej‎w sprawie R. K.‎skazanego z art. 291 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 maja 2019 r.,‎kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od postanowienia Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt XI Kz […],‎utrzymującego w mocy zarządzenia Prezesa Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II K […], uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEProkuratura Rejonowa w B. skierowała do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia przeciwko R. K. o czyn z art. 291 § 1 k.k. popełniony w ten sposób, że w okresie od stycznia 2015 r. do września 2016 r. daty bliżej nieustalonej, w B., pow. b., woj. […] nabył od A. S. cztery opony samochodowe marki D. […] o wartości 5040 zł wiedząc, że pochodzą one z czynu zabronionego, czym działał na szkodę firmy P. Sp. z o.o. Sp.k.Wskazana spółka wysłała w dniu 9 sierpnia 2017 r. do Sądu Rejonowego w B. pismo zawierające oświadczenie o przystąpieniu do sprawy w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

Pismo wpłynęło do Sądu w dniu 11 sierpnia 2017 r.Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w B. z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II K […] uznano R. K. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w akcie oskarżenia. Odpis wyroku wysłano firmie P. Sp. z o.o. Sp.k. W dniu 20 września 2017 r. Prezes Zarządu wskazanej firmy wniósł do Sądu Rejonowego w B. sprzeciw od wyroku nakazowego.Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w B. zarządzeniem z dnia 29 września 2017 r. odmówił przyjęcia sprzeciwu jako pochodzącego od osoby nieuprawnionej.

W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że w art. 291§1 k.k. typizującym przestępstwo paserstwa umyślnego nie odwołano się przy określaniu znamion czynu do osoby właściciela mienia, co powoduje, że sprawca wskazanego przestępstwa jedynie pośrednio, a nie bezpośrednio narusza dobro prawne właściciela, a następstwem tak określonego naruszenia jest brak możliwości przyznania podmiotowi wnoszącemu sprzeciw statusu pokrzywdzonego i w konsekwencji uprawnienia do występowania w procesie w charakterze oskarżyciela posiłkowego uprawnionego do wniesienia skutecznego sprzeciwu od wyroku nakazowego.Zażalenie na zarządzenie wniósł przedstawiciel firmy P. Sp. z o.o.

Sp.k. zarzucając obrazę art. 506 § 2 k.p.k. w zw. z art. 53 k.p.k. i art. 49 § 1 k.p.k. przez błędną interpretację tych przepisów i nietrafne ustalenie, że skarżącemu nie przysługuje status pokrzywdzonego, a zatem sprzeciw od wyroku nakazowego mimo, że dobro prawne spółki jako właściciela rzeczy zostało bezpośrednio naruszone, gdyż sprawca czynu uniemożliwił realizację prawa własności i spowodował uszczerbek majątkowy.Sąd Okręgowy w L., postanowieniem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt XI Kz […] utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.Sąd Okręgowy podniósł, że właściciel rzeczy nie jest pokrzywdzonym w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k. ponieważ jego dobra prawne nie zostały bezpośrednio naruszone lub zagrożone przestępstwem paserstwa umyślnego.

Sąd uznał, że nabywca rzeczy w złej wierze, tj. paser nigdy nie uzyskuje własności, a zatem nabycie rzeczy pochodzącej z kradzieży nie narusza bezpośrednio praw właściciela.Kasację od tego postanowienia na niekorzyść skazanego wniósł Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny zarzucając mu rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 506 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 53 k.p.k. w zw. z art. 49 § 1 k.p.k. polegające na zaakceptowaniu przez Sąd odwoławczy błędnego poglądu Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w B., że właściciel rzeczy będącej przedmiotem czynu z art. 291 § 1 k.k. nie jest podmiotem bezpośrednio pokrzywdzonym tym czynem w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k., co doprowadziło do utrzymania w mocy zarządzenia o odmowie przyjęcia sprzeciwu od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B. z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II K […], wniesionego przez oskarżyciela posiłkowego, podczas gdy realizacja czynności wykonawczych przewidzianych w art. 291 § 1 k.k. bezpośrednio narusza określone w art. 140 k.c. uprawnienia właściciela rzeczy uprzednio utraconej, a w konsekwencji sprzeciw wniesiony przez właściciela opon będących przedmiotem przestępstwa paserstwa powinien zostać przyjęty i spowodować utratę mocy wyroku nakazowego.Obecny na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej podtrzymał wniesioną kasację.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się uzasadniona.Należało zgodzić się ze skarżącym, że zaskarżone postanowienie zapadło z rażącym naruszeniem przepisu art. 49 § 1 k.p.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k., a w konsekwencji – także art. 506 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 53 k.p.k., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia zamykającego pokrzywdzonemu możliwość wywiedzenia sprzeciwu od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B. z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II K […].Argumentacja, która legła u podstaw zaskarżonego postanowienia sprowadza się do uznania, iż spółce P. Sp. z o.o.

Sp. k. nie przysługuje status pokrzywdzonego w sprawie, w której czyn zarzucany (a następnie prawomocnie przypisany – uwaga SN) oskarżonemu został zakwalifikowany z art. 291 § 1 k.k. W ocenie Sądu odwoławczego w przypadku tego przestępstwa właściciel rzeczy nie jest pokrzywdzonym w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k. albowiem jego dobra prawne nie zostały bezpośrednio naruszone lub zagrożone przestępstwem paserstwa umyślnego, a więc jego pokrzywdzenie nie wynika bezpośrednio z przestępstwa z art. 291 § 1 k.k., ale z przestępstwa kradzieży.

Nabycie rzeczy pochodzącej z kradzieży nie narusza bezpośrednio prawa własności właściciela rzeczy, albowiem czynność ta nie przenosi prawa własności na osobę pasera. Powody te, zdaniem Sądu Okręgowego przemawiają za tym, że w niniejszej sprawie do bezpośredniego pokrzywdzenia spółki przestępstwem zarzuconym oskarżonemu nie doszło.Stanowisko Sądu odwoławczego jest niezasadne. Przepis art. 49 § 1 k.p.k. ustanawia zasadę, zgodnie z którą pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo.

Dla określenia czy w sprawie o czyn z art. 291 § 1 k.k. konkretnej osobie przysługuje status pokrzywdzonego konieczne jest łączne wystąpienie dwóch elementów, a mianowicie naruszenia lub zagrożenia dobra prawnego danej osoby oraz stosunku bezpośredniości pomiędzy czynem a naruszeniem lub zagrożeniem takiego dobra prawnego. Bezpośredniość zachodzi przy tym także wtedy, gdy przedmiotem ochrony prawnej jest wprawdzie dobro ogólniejszej natury, ale zagrożenie tego dobra powoduje również bezpośrednie pokrzywdzenie indywidualnej osoby. (zob. uchwała połączonych Izb Karnej i Wojskowej z dnia 26 listopada 1976 r., VI KZP 11/75, OSNKW 1977, z. 1 - 2, poz. 1).Paserstwo jest przestępstwem o złożonym przedmiocie ochrony (zamachu).

Godzi bowiem w różne dobra prawne, w zależności od sposobu działania sprawcy oraz rodzaju czynu zabronionego, z którego pochodzi rzecz (zob. I. Zgoliński [w:] V. Konarska - Wrzosek [red.], Kodeks karny. Komentarz do art. 291, Warszawa 2018, teza 2). Dobrami chronionymi tym przepisem w pierwszej kolejności są własność oraz inne prawa majątkowe do rzeczy, a także posiadanie (uchwała SN z 26.06.2014 r., I KZP 8/14, Prok. i Pr. - wkł. 2014/10, poz. 8; wyrok SA we Wrocławiu z 16.10.2013 r., II AKa 312/13, LEX nr 1392147; E. Pływaczewski, Przestępstwo paserstwa w polskim prawie karnym, Toruń 1986, s. 63).

Przepis art. 291 k.k. chroni również prawidłowość (pewność) obrotu cywilnoprawnego oraz porządek prawny, ponieważ przestępstwo paserstwa ma charakter wtórny (M. Gałązka [w:] A. Grześkowiak, K. Wiak, Kodeks karny. Komentarz do art. 291, Warszawa 2018, teza). Wyrażane jest również stanowisko, że udzielenie pomocy do ukrycia rzeczy może godzić w wymiar sprawiedliwości (zob. M. Dąbrowska -Kardas, P. Kardas [w:] A. Zoll [red.], Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, t. 3, Komentarz do art. 278 – 363 k.k., s. 442 – 443; uchwała SN z 26.06.2014 r., I KZP 8/14).Ze względu na dominujący związek z kradzieżą, przestępstwo paserstwa umieszcza ustawodawca w Rozdziale XXXV Kodeksu karnego, dotyczącym przestępstw przeciwko mieniu.

Paserstwo zagraża więc nie tylko mieniu, ale i szeroko rozumianemu porządkowi prawnemu w zakresie pewności i legalności obrotu gospodarczego A przecież dla bytu pokrzywdzenia nie ma znaczenia, czy dane dobro jest głównym, czy jedynie ubocznym przedmiotem ochrony w danej normie prawnej, byleby tylko było ono objęte zespołem znamion danego przestępstwa jako indywidualny przedmiot ochrony danej normy prawnokarnej (zob. T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze 2003, s. 200).Sąd Najwyższy w pełni aprobuje pogląd wyrażony w tym zakresie w uchwale z dnia 26 czerwca 2014 r., I KZP 8/14 (OSNKW 2014/10/74), gdzie wskazano, że w każdej sytuacji, gdy przedmiot przestępstwa paserstwa został uzyskany za pomocą przestępstwa przeciwko mieniu, przepis art. 291 § 1 k.k. chroni własność, a także inne prawa majątkowe, nawet przy przyjęciu, że w pewnych sytuacjach ochrona ta może sięgać także w inne sfery porządku prawnego (zob.

M. Siwek: Glosa do wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 kwietnia 2011 r., II AKa 87/11, LEX/el. 2013). Utrata rzeczy przez właściciela nie skutkuje ustaniem prawa własności. Właścicielowi skradzionej rzeczy nadal przysługują przecież opisane uprawnienia z art. 140 k.c., a tym samym realizacja czynności wykonawczych z art. 291 § 1 k.k. narusza te uprawnienia. Czynności wykonawcze w rozumieniu art. 291 § 1 k.k. sprowadzają się zaś do nabycia, pomocy w zbyciu, przyjęciu oraz do pomocy w ukryciu, a ich realizacja łączy się z naruszeniem uprawnień przysługujących właścicielowi, wynikających z prawa własności.

Skoro zaś zachowania te ukierunkowane są na uniemożliwienie właścicielowi realizowania uprawnień właścicielskich, to tym samym bezpośrednio naruszają prawo własności.Nieuwzględnienie powyższych okoliczności przez Sąd odwoławczy świadczy o rażącym naruszeniu przepisu art. 49 § 1 k.p.k. w zw. z art. 291 § 1 k.k. W konsekwencji powyższego utrzymanie w mocy zaskarżonego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 września 2017 r. odmawiające przyjęcia sprzeciwu od opisanego wyżej wyroku nakazowego, z uwagi na fakt wniesienia tego sprzeciwu przez osobę nieuprawnioną, bo niebędącą pokrzywdzonym mogącym działać w postępowaniu sądowym jako oskarżyciel posiłkowy uboczny, zapadło z rażącym naruszeniem art. 506 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 53 k.p.k., co miało oczywisty, istotny wpływ na treść tego postanowienia.

Pozbawiło bowiem spółkę P. Sp. z o. o. Sp. k., mającą status pokrzywdzonego i oskarżyciela posiłkowego możliwości zrealizowania swych uprawnień polegających na wniesieniu sprzeciwu od wyroku nakazowego z dnia 8 września 2017 r.Dlatego zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać i podlegało uchyleniu.Dokonując ponownej oceny zaskarżonego zarządzenia Sąd Okręgowy zobligowany będzie do uwzględnienia przedstawionych powyżej zapatrywań prawnych Sadu Najwyższego (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.), mając w swym polu uwagi także to, iż przedstawiciel firmy P. Sp. z o. o.

Sp. k. złożył oświadczenie, że podmiot ten przystępuje do sprawy w charakterze oskarżyciela posiłkowego w terminie określonym w art. 54 § 1 k.p.k., zaś Sąd rozpoznający sprawę nie sprzeciwił się temu w trybie art. 56 § 2 k.p.k.