III KK 86/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 86/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy J. G., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 14 października 2014 roku, sygn. V Ka 358/14, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 13 lutego 2014 roku, sygn. VIII K 1077/13, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć J.

G. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w Radomiu VIII Wydział Karny, wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 roku, w sprawie VIII K 1077/13 uznał J.G. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 190a § 1 k.k. i za to skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Okręgowy w Radomiu, wyrokiem z dnia 14 października 2014 r., V Ka 358/14, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację obrońcy J. G. za oczywiście bezzasadną.Kasację od wyroku sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zarzucając w niej:1.rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym wykroczenia poza granicę czasu, objętą aktem oskarżenia w zakresie opisu czynu (tj. czas od sierpnia 2012 r. do 15 kwietnia 2013 r.), poprzez dopuszczenie oraz ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci wiadomości SMS, które pokrzywdzona otrzymała po 15 dniu kwietnia 2013 roku; a więc naruszenie art. 14 k.p.k. i w następstwie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.; naruszenie przez to zasady skargowości, co stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą,2.rażącą obrazę prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k., która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez przyjęcie, iż pokrzywdzona nie miała woli nawiązania oraz utrzymania kontaktu z oskarżonym, ani też chęci osobistego poznania, gdy na takie stwierdzenie nie pozwala zebrany w sprawie materiał dowodowy,3.rażącą obrazę prawa procesowego, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz nie zaliczenie wyjaśnień oskarżonego na jego korzyść w części w jakiej podaje on, że pokrzywdzona podtrzymywała kontakt między stronami poszukując wsparcia emocjonalnego, a w okolicznościach faktycznych wykasowała z pamięci telefonu treści tej korespondencji przy czym zweryfikowanie tych dowodów treścią opinii biegłego informatyka okazało się niemożliwe,4.rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i 424 § 1 pkt 1 k.p.k., przez przyjęcie, iż pokrzywdzona utrzymywała kontakt SMS z oskarżonym jedynie w celu umożliwienia identyfikacji i lokalizacji autora wiadomości i zawężenia kręgu poszukiwań jego osoby.

Taka ocena jest jednostronna, przekraczająca granice swobodności oraz sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uniewinnienie oskarżonego. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja, w szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji.

Tymczasem wszystkie podniesione w kasacji odnoszą się do postępowania sądu I instancji, w szczególności do ponownego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd meriti – a przy tym w pełni zaakceptowanej w wyniku kontroli odwoławczej przez Sąd Okręgowy – oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Zważyć jednak należy, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania odwoławczego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, która służyć ma kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń.

Skarżącemu przypomnieć należy nadto, że podstawą kasacji winno być naruszenie prawa przez sąd odwoławczy, a nie samo nieuwzględnienie zarzutów apelacji. Jeśli chodzi o pierwszy z kasacyjnych zarzutów, oczywiste jest, że dopuszczenie jako dowodu wiadomości przesłanej po 15 kwietnia 2013 r. posłużyło sądowi do oceny zachowań skazanego mających miejsce przed tą datą, a zatem w okresie objętym zarzucanym i przypisanym czynem. Nie sposób w takim postępowaniu Sądu Rejonowego dopatrywać się naruszenia zasady skargowości. Oczywiście bezzasadne są też zarzuty z pkt 2-4 kasacji.

Po pierwsze, wszystkie te zarzuty w istocie kwestionują ocenę dowodów i ustalenia faktyczne dokonane w I instancji, po drugie, zarzuty naruszenia zasad oceny dowodów są zupełnie dowolne, nie wskazano bowiem dlaczego uznanie wyjaśnień skazanego za niewiarygodne jest sprzeczne z prawidłami oceny dowodów wymienionymi w art. 7 k.p.k. Po trzecie, kwestia oceny dowodów była przedmiotem apelacji, a Sąd odwoławczy poddał te sprawy należytej kontroli odwoławczej; wnioskowanie i argumentacja Sądu odwoławczego, w ocenie Sądu Najwyższego, są przekonujące, zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Również twierdzenie o naruszeniu zasady in dubio pro reo nie może być traktowane jako zasadne, skoro obrońca nie wskazał w kasacji, które to niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygnięto z naruszeniem art. 5 § 2 k.p.k. – za takową nie można uznać samej tylko rozbieżności między wersjami skazanego i pokrzywdzonej. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia zasady obiektywizmu, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „Naruszenie art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej, autonomicznej podstawy kasacyjnej. Przepis ten określa ogólną dyrektywę postępowania i dopiero wskazanie tych przepisów ustawy procesowej, które miał sąd naruszyć, wbrew zasadzie obiektywizmu, czyniłoby taki zarzut formalnie poprawnym.” (post.

SN z dnia 9 lipca 2014 r., II KK 140/14)Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.