III KK 79/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 79/16 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 3 czerwca 2016r.,‎sprawy K. B., ‎skazanego z art. 280 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego ‎od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 8 października 2015r., sygn. akt VIII Ka […],‎utrzymującego z mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 24 marca 2015r., sygn. akt XV K […], p o s t a n o w i ł :

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. A., Kancelaria Adwokacka w B. kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa i 80/100) zł, zawierającą 23% VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji z urzędu;

3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Obrońca skazanego wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 8 października 2015r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 24 marca 2015r., którym K. B. został skazany za czyny z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.W kasacji zarzucił rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie następujących przepisów:1.art. 453 § 2 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. przez nieodczytanie przez Sąd Okręgowy na rozprawie apelacyjnej, a przez to niepoddanie merytorycznej analizie w granicach zaskarżenia treści pisma oskarżonego stanowiącego jego (nieprzyjętą z racji złożenia po terminie) osobistą apelację zawierającą okoliczności wskazujące na nieprawidłowość wyroku Sądu pierwszej instancji i pozostawienie poza polem rozważań faktu domagania przez oskarżonego odnalezienia i wyświetlenia zapisu monitoringowego z miejsca rozboju jako dowodu mającego wskazywać na niezasadność skazania za ten czyn;2.art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w wyniku braku należytego rozważenia zarzutów apelacyjnych w odniesieniu do wskazywanej w środku odwoławczym obrazy art. 410 i 424 § 1 k.p.k.;3.art. 7 i art. 437 § 1 i 2 k.p.k. na skutek dowolnego uznania przez Sąd Okręgowy za właściwą, pełną i trafną analizy materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Rejonowy w sytuacji, gdy wobec zaistniałych nieprawidłowości w ocenie materiału dowodowego pierwszoinstancyjne orzeczenie winno być uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz skazanego z urzędu.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w B. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanego K. B. była bezzasadna w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W odniesieniu do pierwszego zarzutu kluczowym jest fakt, że wspomniana przez obrońcę osobista apelacja oskarżonego nie została przyjęta z uwagi na niedochowanie terminu zawitego. W takiej sytuacji nieracjonalnym było czynienie Sądowi odwoławczemu zarzutu, że nie uwzględnił zawartego tam wniosku oskarżonego.

Przecież byłoby to równoważne z merytorycznym rozpoznaniem środka odwoławczego, co w zaistniałych realiach procesowych byłoby niedopuszczalne. Zarówno oskarżony, jak i jego obrońca, uczestnicząc w rozprawie apelacyjnej nie skorzystali w jej toku z uprawnienia nadanego przez przepis art. 453 § 2 k.p.k. i nie złożyli analogicznego wniosku dowodowego, a jedynie w takiej sytuacji wystąpiłby po stronie Sądu ad quem obowiązek jego rozpoznania. Opisana zatem przez skarżącego sytuacja w żadnej mierze nie stanowiła obrazy wymienionych w punkcie pierwszym przepisów postępowania.Zarzut mający wykazać nierzetelność kontroli instancyjnej również należało ocenić w sposób wskazany na wstępie.

Nie znalazła potwierdzenia w zaprezentowanych przez Sąd odwoławczych pisemnych motywach teza o nienależytym rozważeniu zgłaszanych przez obrońcę w apelacji rozbieżności w materiale dowodowym (zeznania pokrzywdzonej J. N. i świadka G. K.), które miałyby zostać pominięte przez Sąd a quo. Wystarczy sięgnąć do lektury uzasadnienia orzeczenia Sądu drugiej instancji zawartego na str. 5 i następnych, by przekonać się, że zastrzeżenia co do pierwszoinstancyjnej oceny tychże dowodów zostały dogłębnie przeanalizowane. Sąd odwoławczy w sposób skrupulatny odniósł się w tej części wywodów do poszczególnych wybiórczo przytoczonych przez apelującego fragmentów zeznań obu świadków, wykazując niezasadność argumentacji zawartej w środku odwoławczym i wykluczając prezentowaną przez skazanego wersję zdarzenia, zgodnie z którą pokrzywdzona dobrowolnie sprzedała mu telefon.Nie odmawiając skarżącemu prawa do wyrażania dezaprobaty dla stanowiska przyjętego wobec zarzutów apelacyjnych, wskazać jednoznacznie należało, że nie stwarzała ona podstawy do zarzucania naruszenia przytoczonych w punkcie drugim kasacji przepisów.Oczywistą konsekwencją zaprezentowanych przez Sąd drugiej instancji zapatrywań było uznanie zaskarżonego orzeczenia za prawidłowe i wydanie jednego z orzeczeń przewidzianych w art. 437 § 1 k.p.k., utrzymującego w mocy zaskarżony wyrok.

Nie mógł zatem Sąd ad quem dopuścić się obrazy przepisu zawierającego katalog orzeczeń, jakie winny zapaść w postępowaniu apelacyjnym. Naruszenie § 2 art. 437 k.p.k. mogłoby wchodzić w grę zaś jedynie wówczas, gdyby stwierdzono mankamenty kontrolowanego orzeczenia i mimo to utrzymano go w mocy, co przecież in concreto miejsca nie miało.Implikacją przedstawionej powyżej oceny zarzutów kasacyjnych, przy niestwierdzeniu okoliczności wymienionych w art. 536 k.p.k., było uznanie nadzwyczajnego środka zaskarżenia za oczywiście bezzasadny.Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

Zgodnie natomiast z wnioskiem zawartym w kasacji zasądzono na mocy obowiązujących przepisów od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy skazanego koszty obrony z urzędu K. B. w postępowaniu kasacyjnym.