III KK 74/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 74/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017r. sprawy K. P. skazanego z art. 278§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz art. 64§1 k.k. i inn. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 28 października 2016r., sygn. akt II Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 22 lutego 2016r. sygn. akt VII K (…) p o s t a n o w i ł 1 – oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2 – zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIEKasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut naruszenia prawa materialnego, którego miałby dopuścić się Sąd Okręgowy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.W swej kasacji obrona postawiła zarzut naruszenia prawa materialnego – poprzez wadliwe przyjęcie, że zachowania przypisane skazanemu stanowią jeden czyn ciągły kwalifikowany z art. 12 k.k. Przypomnieć zatem wypada, że zarzut naruszenia prawa materialnego zawsze oparty musi być na akceptacji prawidłowo dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i jest zarzutem, w którym kwestionuje się prawidłowość przeprowadzenia procesu subsumpcji lub wykładni stosowanego przepisu.

Konieczne jest również powiązanie wskazanego uchybienia z wpływem na treść skarżonego wyroku.W niniejszej sprawie, Sąd Odwoławczy nie mógł naruszyć art. 12 k.k. choćby z tego względu, że przepisu tego nie stosował – orzekł o utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy. Wskazany przepis stosował Sąd I instancji i do orzeczenia tego sądu zarzut kasacji w istocie jest skierowany, co jak wskazano wyżej, jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.Obrona nie podała też, w czym upatruje wpływ wskazywanego uchybienia na treść skarżonego wyroku.

Domyślać zatem można się jedynie, że obrona uznaje, iż gdyby skazany odpowiadał „osobno” za każde z przypisanych mu zachowań, to każde z nich byłoby odrębnym wykroczeniem, a nie przestępstwem. Jednak i to wnioskowanie nie jest oczywiste, biorąc pod uwagę wartość mienia będącego przedmiotem zaboru w dniu 8 maja 2015r.Na koniec wypada jednak odwołać się do najistotniejszego argumentu w tej kwestii. Ustalenie rodzaju zamiaru z jakim działa sprawca (z góry powzięty) zawsze należy do sfery ustaleń faktycznych. Sąd Rejonowy na pierwszej stronie uzasadnienia swego wyroku przedstawił jednoznaczne ustalenie, z którego wynika, że skazany:

„razem ze znajomym S. O. zaplanował, iż będą wspólnie (bądź samodzielnie) dokonywać kradzieży siekier i noży z pomieszczeń wzorcowni z terenu sklepu budowlanego”. Podnosząc zarzut naruszenia art. 12 k.k., jak wynika z uzasadnienia skargi, obrona kwestionuje to ustalenia, co ze względów wskazanych już na wstępie, na etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne.W tej sytuacji, Sąd Najwyższy nie dostrzegając jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia kasacji wniesionej w niniejszej sprawie, orzekł, jak na wstępie.Uwzględniając sytuację materialną skazanego, zwolniono go od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. l.n