III KK 649/25 · Sąd Najwyższy

III KK 649/25 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy T. S. skazanego za czyn z art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 1741/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II K 105/22, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego T. S. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa. [J.J.]

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Gryficach z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II K 105/22, uznano m.in. T. S. za winnego czynu z art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za co wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 1741/22, utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając wyrok w całości, na korzyść skazanego i zarzucając rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia:„1. art. 202 § 1 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. - poprzez skazanie bez rzetelnego ustalenia stanu poczytalności skazanego w chwili czynu, mimo że zachodziły poważne wątpliwości co do jego zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, co obligowało organ prowadzący postępowanie do przeprowadzenia stosownych badań, w adekwatnym terminie, które jednoznacznie ustalą ww. kwestię;2. art. 201 k.p.k. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opiniach biegłych, które były niepełne i nie dawały jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o poczytalność skazanego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu;3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że skazany był poczytalny w chwili czynu, mimo że sporządzone opinie psychiatryczne zostały wydane dopiero po upływie niemal trzech lat od zdarzenia i z tego już względu nie zawierały należytej oceny stanu psychicznego w chwili czynu skazanego;4. braku merytorycznego odniesienia się przez Sąd odwoławczy do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, w szczególności, w zakresie w jakim Sąd II Instancji pominął podnoszone przez obrońcę w ramach wniesionego środka odwoławczego zarzuty, w zakresie ustalenia, że żaden z oskarżonych nie cierpi na dolegliwości związane ze zdrowiem psychicznym oraz żadnego z nich nie cechuje upośledzenie umysłowe, podczas gdy z dowodów dołączonych do apelacji wynik fakt zgoła odmienny, co w konsekwencji prowadzi do przekonania, że wydane w niniejszej sprawie opinie psychiatryczne są niekompletne i nierzetelne”.W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu z zobowiązaniem tego sądu do powołania nowego zespołu biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa klinicznego, a w razie potrzeby – skierowaniem skazanego na obserwację psychiatryczną w zakładzie leczniczym.W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Gryficach wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14).

Takich wad o rażącym charakterze po stronie Sądu odwoławczego we wniesionej kasacji nie wykazano.Do sformułowanych w petitum kasacji zarzutów, ponumerowanych od 1 do 4 należy się odnieść łącznie, ponieważ wszystkie dotyczą kwestii braku rzetelności w ustaleniu stanu poczytalności skazanego T. S. , a które po lekturze akt sprawy okazały się oczywiście bezzasadne. Podkreślenia wymaga, że Sąd II instancji przeprowadził postępowanie uzupełniające i dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów (k. 513-517) na okoliczność stanu zdrowia psychicznego T.

S. , po uprzednim udostępnieniu biegłym dokumentacji medycznej i opinii psychologicznej dotyczącej tego oskarżonego z k. 484-490 (postanowienie i zarządzenie, k. 499-500) oraz odniósł się do zarzutu apelacji w tym zakresie na s. 11-12 uzasadnienia swojego wyroku. W tym miejscu podkreślić również należy, że wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego upływ kilku lat od daty zdarzenia do daty opiniowania nie oznacza niemożności ustalenia poczytalności tempore criminis, a nadto, jak wskazał prokurator, w niniejszym postępowaniu termin wywołania opinii biegłych był determinowany również zawieszeniem dochodzenia z powodu braku możliwości ustalenia miejsca pobytu skazanego.

Rację ma prokurator także w tym zakresie, w jakim wskazuje na niekonsekwencję obrony, ponieważ podnoszenie okoliczności upływu czasu nie przeszkadza jednocześnie skarżącemu w dalszym dochodzeniu kwestii ustalenia poczytalności skazanego, łącznie z wnioskowaniem o dopuszczenie do opiniowania nowego zespołu biegłych i zarządzenie obserwacji w zakładzie psychiatrycznym, które byłyby aktualnie jeszcze bardziej oddalone czasowo od daty czynu. W tej sprawie biegli wypowiedzieli się rzetelnie i jasno na temat poczytalności T. S. , uwzględniając jego dotychczasową dokumentację medyczną oraz dostrzegając pewne problemy zdrowotne i zaburzenia dotyczące skazanego, które jednak nie wpłynęły na zdolność do rozumienia znaczenia dokonanego czynu.

Jednocześnie biegli nie stwierdzili podnoszonych przez obronę deficytów intelektualnych skazanego, m.in. na podstawie opinii psychologicznej z k. 484-490, w ramach której oskarżony poddał się badaniu.Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie wyjątku od ogólnej reguły, zwalniając skazanego z ich ponoszenia z uwagi na jego sytuację materialną skutkującą przyznaniem obrońcy z urzędu na potrzeby postępowania kasacyjnego, a także z uwagi na jego pobyt w izolacji penitencjarnej.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [J.J.][a.ł] ‎