III KK 641/22 · Sąd Najwyższy

III KK 641/22 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie A. G. skazanego za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 marca 2023 r.,‎kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 30 maja 2022 r., IV Ka 2104/21; zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. II K 547/19; p o s t a n o w i ł 1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. przyjętą kasację obrońcy skazanego pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieliczce z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. II K 547/19, oskarżony A. G. został uznany za winnego tego, że w okresie od grudnia 2017 roku do dnia 30 sierpnia 2018 roku w miejscowości Z. , woj. […] znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żoną B. W. w ten sposób, iż bez powodu wszczynał awantury, podczas których wyzywał pokrzywdzoną, zastraszał, utrudniał zamieszkiwanie i spoczynek nocny, inwigilował, nagrywał pokrzywdzoną, izolował od innych osób, zarzucał niemoralne zachowania, wykręcał ręce, szarpał, popychał, co stanowiło występek z art. 207 § 1 k.k. i za to na mocy art. 207 § 1 k.k. Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Następnie na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata. Z kolei na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby - na piśmie, co 6 miesięcy. Od powyższego wyroku apelację złożyli obrońcy oskarżonego, prokurator oraz pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej. Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 30 maja 2022 r. o sygn. IV Ka 2104/21 po rozpoznaniu apelacji zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora, a w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od wyroku Sądu Okręgowego złożył obrońca skazanego zarzucając rozstrzygnięciu Sądu odwoławczego rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.; art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.; art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 i 2 k.p.k; art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k.

W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji i uniewinnienie oskarżonego oraz o zasądzenie na rzecz skazanego kosztów postepowania kasacyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedziach na kasację prokurator oraz pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest niedopuszczalna i w związku z tym została pozostawiona bez rozpoznania. W związku z treścią art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

Kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Natomiast art. 523 § 2 k.p.k. stanowi, że kasację można wnieść na korzyść skazanego jedynie w razie skazania go za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. To ograniczenie nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.W związku z tym, że w badanej sprawie A. G. został skazany na karę pozbawienia wolności, która została warunkowo zawieszona, a zatem inną karę niż wymieniona w art. 523 § 2 k.p.k., to kasacja wniesiona na jego korzyść przez obrońcę dopuszczalna byłaby jedynie w zakresie uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., gdyby takie zostały w kasacji powołane jako zarzuty.

We wniesionej kasacji nie powołano jednak takiego zarzutu. Stąd tą kasację – stosownie do przywołanych uregulowań prawnych, jako niedopuszczalną z mocy prawa należało pozostawić bez rozpoznania. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 638 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.