III KK 62/26 · Sąd Najwyższy

III KK 62/26 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. w sprawie D.B., skazanego z art. 178a § 4 k.k., z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji Prokuratora Rejonowego w Nisku, od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II Ka 217/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Nisku, z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 330/23 postanowił:

1. pozostawić kasację bez rozpoznania;

2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 330/23, D.B. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., za które na mocy tego przepisu wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy art. 39 pkt 3 k.k. w zw. z art. 42 § 3 k.k. orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat uznając, że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonych oraz prokuratora Rejonowego w Nisku, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego z art. 42 § 3 k.k., wyrokiem z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt II Ka 217/25, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasacje od tego wyroku wniósł na niekorzyść skazanego D.B., Prokurator Rejonowy w Nisku.

Zaskarżając go w części zarzucił:„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa, a mianowicie: przepisów postępowania tj. art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k.- poprzez niedostateczne rozważenie zarzutu podniesionego w apelacji Prokuratora Rejonowego w Nisku, a w szczególności zupełne pominięcie w toku orzekania o wymiarze środka karnego okoliczności dotyczących uprzedniej karalności oskarżonego, popełnienia kolejnego przestępstwa mimo obowiązujących zakazów, brak poszanowania dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym, które miały wpływ na ocenę istnienia wyjątkowego wypadku opisanego w treści art. 42§3 kk, co w konsekwencji doprowadziło nierozpoznania sprawy przez Sąd Odwoławczy w granicach apelacji oraz nienależytego wyjaśnienia zasadności rozstrzygnięcia Sądu Odwoławczego, a co skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy wyroku Sądu I instancji.”Podnosząc taki zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Tarnobrzegu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońca skazanego wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Zarządzeniem upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 16 grudnia 2025 r., kasacja została przyjęta i przedstawiona Sądowi Najwyższemu do rozpoznania.Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2026 r., Przewodniczący Wydziału III Karnego Sądu Najwyższego, nie stwierdził braków formalnych kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Prokuratora Rejonowego w Nisku jest niedopuszczalna z mocy ustawy i dlatego należało pozostawić ją bez rozpoznania.Zgodnie z treścią art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania.

Ograniczenie to zgodnie z § 4 tego przepisu, nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oraz kasacji jednego z podmiotów szczególnych wymienionych w art. 521 k.p.k.Tymczasem jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji, mocą którego D.B. został skazany za czyn z art. 178a § 4 k.k., a dla tej sprawy nie ma jakiegokolwiek znaczenia, że wymierzona kara pozbawienia wolności miała bezwarunkowy charakter, brak jest również jakiegokolwiek rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie.We wniesionej kasacji prokurator nie wskazał również na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k.Tak zredagowaną kasację należało więc pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy.Na zakończenie należy podkreślić, że Sąd Najwyższy z uwagi na niedopuszczalność kasacji, nie badał w tej sprawie czy SSO X.Y. orzekająca w tej sprawie jako jednoosobowy Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu spełniła wymogi niezależności i bezstronności sądu w kontekście ewentualnego zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k.

Nie można jednak nie zauważyć, że sędzia ta jest w bardzo podobnej sytuacji jak SSO X.Y.1 która wcześniej orzekała w tej sprawie i z uwagi na to, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 24 czerwca 2025 r, sygn. akt III KK 253/25, na mocy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 21 listopada 2024 r, sygn. akt II Ka 291/24, którym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego w Nisku z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 330/23, a który obecnie wyrokiem z 9 października 025 r., sygn. II Ka 217/25 został utrzymany w mocy (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego w sprawach:

III KK 386/24, III KK 208/24, III KK 580/24, III KK 305/25). Takie postępowanie musi co najmniej budzić zastanowienie.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.[WB][a.ł] ‎