Legislator Case Law & Legislation
III KK 545/25 AI generated

III KK 545/25 · Sąd Najwyższy

Case Number III KK 545/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

III KK 545/25 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie M. K. oskarżonego z art. 156 § 3 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 23 października 2025 r. wniosku obrońcy skazanego M. K. o wyłączenie SSN Adama Rocha od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Antoniego Bojańczyka od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Ryszarda Witkowskiego od rozpoznania sprawy III KK 545/25, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł wyłączyć SSN Adama Rocha od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Antoniego Bojańczyka od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Ryszarda Witkowskiego od rozpoznania sprawy III KK 545/25, UZASADNIENIEW dniu 21 października 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanego M.

Legislator headnote

AI generated

art. 156 § 3 k.k, art. 41 § 1 k.p.k, art. 439 § 1 pkt 2 k.p, art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k; III KK 545/25 · Sąd Najwyższy: Stanowisko zawarte w uchwale trzech Izb Sądu Najwyższego zostało następnie potwierdzone w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22), gdzie wskazano m.in., że „brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Keywords

AI generated
disbarment of advocate motion for recusal stay of proceedings declining of jurisdiction withdrawal of legal petition reopening of proceedings

Cited Legislation

AI generated
art. 156 § 3 k.k
oskarżonego z art. 156 § 3 k.k.
art. 41 § 1 k.p.k
o wyłączenie SSN Adama Rocha od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Antoniego Bojańczyka od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Ryszarda Witkowskiego od rozpoznania sprawy III KK 545/25, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p
7), gdzie stwierdzono, że: „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k
7), gdzie stwierdzono, że: „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
IV KZ 59/21
P. wystąpił do Sądu Najwyższego z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. akt II AKa 392/18, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt XVI K 145/16.Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r. sygn. akt IV KO 119/21, wydanym w trybie art. 545 § 3 k.p.k., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany R.
V KK 17/23
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 czerwca 2021 r., sygn.
I KK 240/22
W niniejszej sprawie A. D., M. H., T. G. i W. G. zostali skazani wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. III K 174/13, za popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., którego to dopuścić się mieli działając wspólnie i w porozumieniu. Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonych wyrokiem z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt II AKa 387/19, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że uniewinnił wszystkich oskarżonych od przypisanego im czynu.Kasację na niekorzyść wszystkich oskarżonych wniósł Prokurator Okręgowy we Wrocławiu.
II KK 627/23
A. wniosła o zasądzenie od Skarbu Państwa na podstawie art. 552 § 4 k.p.k. 100.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wskutek niewątpliwie niesłusznego zatrzymania wnioskodawczyni w dniu […] 2021 r. w W., w sytuacji gdy nie zachodziła uzasadniona obawa ucieczki lub ukrycia się albo zatarcia śladów popełnienia przestępstwa, a także możliwe było ustalenie tożsamości wnioskodawczyni i nie zachodziło uzasadnione podejrzenie, że został popełniony czyn zabroniony. Jednocześnie wnioskodawczyni wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie szeregu wymienionych we wniosku dowodów.
I KZ 29/21
Sygn. akt I KZ 29/21 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie K. J. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 września 2021 r., bez udziału stron, z urzędu, kwestii sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, na podstawie art. 105 § 1 k.p.k. postanowił sprostować omyłkę pisarską w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21, przez zastąpienie na s. 16 wiersz 5 od dołu zapisu „Najwęższego” wyrazem „Najwyższego” albowiem wskazana wyżej omyłka ma charakter oczywisty. UZASADNIENIE
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

III KK 545/25 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie M. K. oskarżonego z art. 156 § 3 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 23 października 2025 r. wniosku obrońcy skazanego M. K. o wyłączenie SSN Adama Rocha od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Antoniego Bojańczyka od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Ryszarda Witkowskiego od rozpoznania sprawy III KK 545/25, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł wyłączyć SSN Adama Rocha od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Antoniego Bojańczyka od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Ryszarda Witkowskiego od rozpoznania sprawy III KK 545/25, UZASADNIENIEW dniu 21 października 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanego M.

K. o wyłączenie SSN Adama Rocha od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Antoniego Bojańczyka od rozpoznania wniosku o wyłączenie SSN Ryszarda Witkowskiego od rozpoznania sprawy III KK 545/25. Uzasadniając ten wniosek obrońca podniósł okoliczność powołania wymienionego sędziego na urząd sędziego Sądu Najwyższego w procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej nowelizacją z 2017 r. i na konsekwencję tego faktu dla stwierdzenia, że rozpoznanie sprawy przez Sąd Najwyższy z jego udziałem oznaczałoby jej rozpoznanie w ninależytym składzie, czego konsekwencją będzie wystąpienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej.

Wnioskodawca powołał się również na uchwałę połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7), z której wynika, że powołanie na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, którą ukształtowano na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, stanowi samoistną przesłankę do uznania, że w sprawie doszło do nienależytej obsady Sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k oraz na orzecznictwo ETPC i TSUE potwierdzające to stanowisko.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek jest zasadny. Przemawia za tym potrzeba zapewnienia stronie postępowania karnego dostępu do niezależnego i bezstronnego sądu, ustanowionego ustawą. Sąd Najwyższy, na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o SN, pozostaje związany uchwałą trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7), gdzie stwierdzono, że: „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. […] zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r. poz. 3)”. Cytowana uchwała ma moc zasady prawnej, co oznacza, że jest nią związany każdy skład Sądu Najwyższego. Wynikającego z uchwały trzech Izb stanu rzeczy nie zmieniło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r. (sygn. akt U 2/20, OTK-A 2020, poz. 61; Dz. U. 2020, poz. 376). Argumenty na rzecz tej tezy zostały obszernie zreferowane m.in.: w postanowieniach Sądu Najwyższego: z dnia 23 listopada 2022 r., I KO 79/21 i I KO 80/21; z dnia 18 stycznia 2023 r., IV KZ 59/21; z dnia 6 lipca 2023 r., IV KO 14/23; czy w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2023 r., V KK 17/23, a Sąd Najwyższy orzekający w tej sprawie je podziela.

Stanowisko zawarte w uchwale trzech Izb Sądu Najwyższego zostało następnie potwierdzone w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22), gdzie wskazano m.in., że „brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”. Jest ono także aprobowane w kolejnych orzeczeniach (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22, OSNP 2022, z. 10, poz. 95; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 października 2021 r., II KO 30/21; z dnia 19 stycznia 2023 r., I KK 240/22; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2024 r., II KK 627/23).Ponadto, zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej: „ETPCz”) z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce (skarga nr 43447/19), interpretującym standard „niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą” w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej:

„EKPC”, „Konwencja”), udział w procesie powoływania sędziów Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym w ww. trybie (w efekcie czego organ ten nie był niezależny od władzy wykonawczej i ustawodawczej) powoduje, że sąd z udziałem tak powołanego sędziego nie stanowi w konkretnej sprawie niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC (pkt 284 – szerzej w tym zakresie m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21; stanowisko potwierdzone także w wyroku ETPCz z dnia 8 listopada 2021 r., Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce, skargi nr 49868/19 i 57511/19, wyroku ETPCz z dnia 3 lutego 2022 r., Advance Pharma Sp. z o.o. przeciwko Polsce, skarga nr 1469/20 oraz wyroku pilotażowym ETPCz z dnia 23 listopada 2023 r., Wałęsa przeciwko Polsce, skarga nr 50849/21).

Poza tym, wnioskodawca zwrócił uwagę, że we wniesionych wnioskach o wyłaczenie sędziów podniesiono zarzut dotyczący nieprawidłowej procedury ich powołania na urząd sędziego Sądu Najwyższego, który dotyczy również SSN Adama Rocha. W konsekwencji rozpoznając wniosek o wyłączenie odnosiłby się do okoliczności, które dotyczą jego samego, co podważa jego bezstronność w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [J.J.][r.g.] ‎