III KK 531/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 531/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r., sprawy P. M.skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 177 § 1 k.k. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt V Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.z dnia 21 stycznia 2019 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w R., wyrokiem z 21 stycznia 2019 r., uznał P. M. za winnego tego, że 15 listopada 2016 r., naruszając umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, spowodował nieumyślnie wypadek, którego następstwem była śmierć S. S. i B. S. oraz średni uszczerbek na zdrowiu K. P., tj. przestępstwa określonego w art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 177 § 1 k.k. w zb. z art. 177 § 1 k.k., i za to wymierzył mu karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat (art. 42 § 1 k.k.).

Sąd Okręgowy w L. w dniu 6 czerwca 2019 r., po rozpoznaniu apelacji obrońcy, utrzymał w mocy wyrok Sądu a quo. W dniu 4 grudnia 2020 r. Sąd Najwyższy, uwzględniając kasację obrońcy, uchylił wyrok odwoławczy i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania w drugiej instancji. Sąd Okręgowy w L., po powtórnym rozpoznaniu apelacji obrońcy, w dniu 29 czerwca 2021 r. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie.Obrońca w całości zaskarżył kasacją prawomocny wyrok Sądu odwoławczego, podnosząc cztery zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenia prawa procesowego.

W konsekwencji zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym.Prokurator Rejonowy w R. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym. Argumentacja zaprezentowana w prokuratorskiej odpowiedzi na kasację zasługiwała natomiast na pełną aprobatę; jej powtarzanie byłoby zbyteczne, a więc i w jakimś sensie nieracjonalne.Warto w tym miejscu przypomnieć – co jest ugruntowane już w judykaturze – że w polskim systemie prawnym postępowanie karne jest dwuinstancyjne, a kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i stąd możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest znacząco ograniczona.

Trzeba podkreślić, że w postępowaniu kasacyjnym nie weryfikuje się zasadności ustaleń faktycznych i dlatego niedopuszczalny jest w jego ramach zarzut określony w art. 438 pkt 3 k.p.k., choćby dla pozoru został nazwany zarzutem obrazy prawa.Ponieważ skarżący nie wskazał, aby w niniejszym procesie wystąpiła jakakolwiek bezwzględna przyczyna odwoławcza – i Sąd Najwyższy z urzędu także jej nie dostrzegł – celowe stało się zwięzłe ustosunkowanie się do sformułowanych w kasacji zarzutów, jak tego wymaga art. 536 k.p.k.Nie miała miejsca obraza art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (zarzut z pkt 1), skoro Sąd odwoławczy w sposób wszechstronny i wyczerpujący wykazał, dlaczego obdarzył walorem wiarygodności zeznania dodatkowo przesłuchanej na rozprawie apelacyjnej E. M.-Z.

Ocena ta pozostawała pod ochroną art. 7 k.p.k. Podobnej ochronie podlegała także ocena opinii biegłego D. O., zasadnie uznana za jasną, pełną i przekonującą; dlatego ewidentnie chybiony był zarzut naruszenia art. 201 k.p.k. w zw. z art. 452 § 3 k.p.k. (zarzut z pkt 2). W realiach niniejszej sprawy, gdy wskazane dowody odegrały kluczową rolę przy rekonstrukcji zdarzenia, zdumienie musiała wzbudzić uwaga skarżącego, iż dowodom tym została nadana nadmierna ranga.Zdecydowanej krytyki wymagały również zarzuty naruszenia art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 452 § 2 i 3 k.p.k. (zarzut z pkt 3) oraz art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. (zarzut z pkt 4), które zmierzały do przekonania Sądu Najwyższego, iż wadliwym postąpieniem ze strony instancji odwoławczej było oddalenie wniosku obrońcy o dopuszczenie dowodu z nowej opinii biegłego oraz o przeprowadzenie eksperymentu procesowym.

Po pierwsze – na rozprawie apelacyjnej obrońca wcale nie zgłosił żądania powołania innego biegłego, a więc siłą rzeczy nie zapadło wówczas żadne postanowienie w tym przedmiocie. Po drugie – Sąd Najwyższy w wyroku z 4 grudnia 2020 r. jedynie zalecił rozważenie potrzeby przeprowadzenia eksperymentu procesowego, z czego zresztą Sąd ad quem wywiązał się należycie, dochodząc do skądinąd słusznego przekonania, iż dowód ten nie byłyby przydatny do stwierdzenia okoliczności rzutujących na wynik sprawy; znamienne było, że obrońca, domagając się przeprowadzenia eksperymentu procesowego, nawet w skrótowy sposób nie umotywował swego poglądu w tej mierze.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy – stwierdzając, że skarżący w istocie dążył do swoistej kontynuacji postępowania instancyjnego oraz do przeforsowania własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, a więc niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych – oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.

O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.