III KK 497/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 497/16 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 lutego 2017 r., sprawy G. M., skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w R., z dnia 8 lipca 2016 r., sygn. akt V Ka …/16, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R., z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt X K ../14, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążyć skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt X K …/14, G. M. został uznany za winnego popełnienia czynów z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za które na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzono mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 8 lipca 2016 r., sygn. akt V Ka ../16, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego G.

M., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego G. M., podnosząc zarzuty rażącego naruszenia art. 4 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia. W konkluzji obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R. Prokurator Prokuratury Rejonowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego G.

M. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszej kolejności należy podkreślić, że kasacja, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia służy eliminacji prawomocnych orzeczeń sądowych, które ze względu na doniosłość wadliwości, jaką są obarczone, nie mogą ostać się i funkcjonować w obrocie prawnym. Podnoszone w kasacji zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, lecz na tyle istotne i rażące naruszenia prawa, do jakich doszło w postępowaniu odwoławczym, że w konsekwencji mogły one mieć istotny wpływ na treść wyroku Sądu II instancji.

Niedopuszczalne jest natomiast podnoszenie w nadzwyczajnym środku zaskarżenia wprost zarzutów pod adresem orzeczenia Sądu I instancji.W wywiedzionej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej po raz kolejny postawiono zarzut obrazy art. 4 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k., do którego Sąd odwoławczy odniósł się na s. 4 uzasadnienia wyroku, a także podjęto próbę kolejnego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji i zaakceptowanej w pełni przez Sąd odwoławczy oceny materiału dowodowego, w tym w szczególności zeznań M.

G. Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja nie zawiera jednak takich zarzutów procesowych – pomimo ich formalnego powołania – które mogłyby wskazywać, iż Sąd odwoławczy przy rozpoznaniu apelacji naruszył treść art. 433 § 2 k.p.k., czy też art. 457 § 3 k.p.k. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy słusznie uznał, że brak było formalnych podstaw do wyłączenia sędziego P.C. od orzekania w sprawie G. M. W tym zakresie przypomnieć należy, że na rozprawie w dniu 30 marca 2015 r. czynności procesowe sędziego P. C. w odniesieniu do M.

G. ograniczyły się do odebrania od niego oświadczenia o woli dobrowolnego poddania się karze, odczytania jego wyjaśnień z postępowania przygotowawczego i wyłączenia jego sprawy do odrębnego rozpoznania, w którym Sąd Rejonowy w innym składzie orzekł o jego odpowiedzialności karnej. To zaś, że w protokole rozprawy z dnia 30 marca 2015 r. zawarto sformułowanie: „Przewodniczący uzależnił uwzględnienie wniosku od treści wyjaśnień oskarżonego” (k. 603v) nie oznacza, że sędzia wyraził swoją ocenę materiału dowodowego, a także naruszył zasady rzetelnego procesu.

Odwołać się w tym miejscu wypada chociażby do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r. (III KK 53/13, LEX nr 1328038), w którym za zupełnie bezpodstawne uznano twierdzenie, iż niedopuszczalne jest wyrażenie przez sędziego poglądu, co do zawartego przez strony porozumienia o treści mającego zapaść wyroku, a w razie wyrażenia takiego poglądu sędzia staje się iudicis suspecti i powinien zażądać wyłączenia go od rozpoznania sprawy. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., który w ocenie obrońcy miał przejawiać się w pozornym odniesieniu się do zarzutów apelacji.

Przypomnieć tym samym należy, że w apelacji od wyroku Sądu I instancji obrońca – poza omówionym już zarzutem obrazy art. 4 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. – postawił zarzuty obrazy przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., a także zgłosił zastrzeżenia co do jakości uzasadnienia Sądu I instancji. Wbrew temu, co twierdzi obrońca, Sąd odwoławczy odniósł się do tych zarzutów w wystarczający sposób na s. 4-8 uzasadnienia wyroku. Nie pominął także Sąd ad quem zeznań M. G., skrupulatnie odnosząc się do nich na s. 5-7 uzasadnienia.

W szczególności Sąd Okręgowy dostrzegł specyfikę tego dowodu („z pomówienia”), w związku z czym podszedł do niego z należytą dozą ostrożności, uwzględniając także dowody stanowiące wsparcie dla tych zeznań (m.in. wskazania GPS, nagranie z monitoringu, wyciąg z rozmów telefonicznych).Powyższe prowadzi do wniosku, że rozpoznanie zarzutów apelacyjnych przez Sąd odwoławczy było pełne i wyczerpujące, a tym samym odpowiadało wymaganiom sformułowanym w art. 457 § 3 k.p.k., ale również i art. 433 § 2 k.p.k. To zaś, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, co do uznania za wiarygodny niekorzystnego dla skazanego dowodu, nie oznacza jeszcze, że kontrola odwoławcza została przeprowadzona nieprawidłowo.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążył skazanego. kc