III KK 492/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 492/18 POSTANOWIENIE Dnia 18 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)Protokolant Patrycja Kotlarska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Grzegorza Krysmanna,‎w sprawie M. W. ‎oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 18 lipca 2019 r.,‎kasacji wniesionych przez Prokuratora Rejonowego w E. - na niekorzyść, oraz Naczelnika (…) Urzędu Celno-Skarbowego w O. - na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w S. ‎z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II Ka (…),‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w E. ‎z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II K (…), oddala obie kasacje jako oczywiście bezzasadne.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w E. z dnia 5 września 2017 r. (sygn. akt II K (…)) postępowanie przeciwko M. D. W. oskarżonemu o to, że „zajmując się sprawami gospodarczymi, a w szczególności finansowymi firmy H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dnia 03.04.2014 r. w lokalu Bar „S.” przy A. w E. , urządzał gry na automacie o nazwach A. o nr (…), bez wymaganego zezwolenia i w miejscu do tego nie przeznaczonym, wbrew przepisom art. 6 ust 1 i art. 23 a ust 1 ustawy z dnia 19.11. 2009 r. o grach hazardowych, tj. czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. za art. 9 § 3 k.k.s.” – zostało na mocy art. 17 § 1 pkt 7) k.p.k. umorzone.

Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 15 lutego 2018 r. (sygn. akt II Ka (…)).Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na niekorzyść M. D. W. wniósł Naczelnik (…) Urzędu Celno-Skarbowego w O., zarzucając przedmiotowemu wyrokowi:„1.rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. polegające na błędnym przyjęciu, iż zaistniała ujemna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, gdyż oskarżony M.

W. został wcześniej prawomocnie skazany za czyn, będący elementem czynu ciągłego przypisanego mu prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. VII Wydział Zamiejscowy w K. z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt VII K (…), w sytuacji gdy oskarżony nie został prawomocnie skazany w warunkach określonych w art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s., a tym samym nie było prawnej przeszkody do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego, za czyny zarzucane mu w akcie oskarżenia,2.rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s. polegające na uznaniu, iż art. 6 § 2 k.k.s. obejmuje swą treścią normatywną i znajduje zastosowanie do przestępstw trwałych-wieloczynowych, do których należą czyny zabronione spenalizowane w art. 107 § 1 k.k.s.,3.rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 632 pkt 2 i art. 634 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. polegające na błędnym przyjęciu, iż zaistniała podstawa obciążenia kosztami procesu odnośnie M.

W., Skarbu Państwa w pkt II sentencji wyroku sądu odwoławczego, w sytuacji, gdy oskarżony M. W. nie został prawomocnie skazany w warunkach określonych w art. 6 § 2 k.k.s. w związku z art. 107 § 1 k.k.s., a tym samym nie było prawnej przeszkody do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego, za czyny zarzucane mu w akcie oskarżenia i skutkiem czego nie było podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s.”Podnosząc powyższe zarzuty Naczelnik (…) Urzędu Celno - Skarbowego w O. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt I oraz w pkt II w części dotyczącej obciążenia Skarbu Państwa kosztami procesu odnośnie M.

W. i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. w tym zakresie, do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Kasację na niekorzyść M. D. W. wniósł także Prokurator Rejonowy w E., zarzucając przedmiotowemu wyrokowi „rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 366 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, od których uzależniona była możliwość zastosowania instytucji prawnej czynu ciągłego o której mowa w art. 6 § 2 k.k.s. co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego umorzenia postępowania karnego w zakresie tego oskarżonego na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.”Podnosząc powyższy zarzut, Prokurator wniósł o uchylenie pkt I zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w S. oraz utrzymanego na jego mocy wyroku Sądu Rejonowego w E. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Przedmiotem kasacji jest orzeczenie sądu odwoławczego.

Zarzuty mogą więc dotyczyć wyłącznie naruszenia tych norm prawnych, które stosował sąd odwoławczy. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd Najwyższy, zaskarżony wyrok Sądu odwoławczego utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji umarzający postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.. Sąd odwoławczy nie stosował więc samodzielnie przepisów prawa materialnego, nie mógł tym samym naruszyć norm tego prawa wskazanych w obu kasacjach. Sąd odwoławczy nie stosował także art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. ani też art. 366 § 1 k.p.k., bowiem dokonywał jedynie kontroli odwoławczej zarzutów podniesionych w apelacjach, nie czyniąc własnych ustaleń faktycznych ani nie prowadząc postępowania dowodowego.

W kasacjach nie sformułowano jednak zarzutu naruszenia standardów kontroli odwoławczej wyznaczonych w Kodeksie postepowania karnego. Z uwagi zaś na to, że kasacje wniesione zostały na niekorzyść oskarżonego, nie można było - oceniając zaskarżony wyrok Sądu odwoławczego -wykraczać poza granice jednoznacznie sformułowanych w nich zarzutów.Z tych względów obie kasacje uznano za oczywiście bezzasadne i orzeczono jak w sentencji.