III KK 484/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 484/19 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 października 2019r., sprawy Ł. H. skazanego za czyn z art. 177§2 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 27 maja 2019r., sygn. akt II Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 3 września 2018r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEKasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523 § 1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.Zasadniczą kwestią podnoszoną we wszystkich zarzutach kasacyjnych jest sprzeczność, jaka zachodzi, w ocenie obrony, pomiędzy opiniami wydanymi w niniejszej sprawie przez biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków.

Stawiając taki zarzut obrona jednak pomija, że opinie te są ze sobą zgodne w zasadniczej kwestii – ustalenia przyczyn wypadku w postaci wadliwego zachowania skazanego, które miało charakter czynu zabronionego z art. 177 § 2 k.k.Pomiędzy opiniami biegłych M.A. i R.P. zachodziły drobne różnice, które zostały wyjaśnione w drodze opinii uzupełniającej sporządzonej pisemnie i ustnie w trakcie postępowania apelacyjnego. Obrona miała możliwość zadania obu biegłym pytań, uczyniła to bardzo obszernie, udzielono też na nie równie obszernych odpowiedzi.Skoro zatem po weryfikacji obu opinii, Sąd Odwoławczy uzyskał efekt w postaci zgodności ich we wszystkich najistotniejszych kwestiach, słusznie przyjęto, że nie zachodzą okoliczności z art. 201 k.p.k. i nie istnieje potrzeba dopuszczania dowodu z kolejnej opinii sporządzonej przez Instytut Ekspertyz Sądowych.

W kasacji podniesiono też zarzut obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Zarzut ten jednak nie może być uznany za zasadny. Kwestiom ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa skazanego poświęcił Sąd Odwoławczy znaczącą część uzasadnienia swego wyroku, podobnie jak omówieniu opinii biegłych. W sprawie nie ulega wątpliwości, że oba Sądy dokonując ustaleń faktycznych przyjęły, że przyczyną wypadku było nieprawidłowe zachowanie skazanego. Ł.H. widział jadącego przed nim rowerzystę, jak również samochody zbliżające się z przeciwka i z tyłu.

Pomimo tego rozpoczął manewr wyprzedzania pokrzywdzonego. Niezależnie od różniących się w poszczególnych zeznaniach świadków szczegółów, co do toru jazdy rowerzysty oraz momentu włączenia przez skazanego kierunkowskazu, powyższe ustalenie faktyczne jest w sprawie całkowicie zgodne, również w świetle wyjaśnień samego skazanego.Tymczasem, to właśnie ta decyzja o wyprzedzaniu w takich warunkach pokrzywdzonego, była nie tylko błędna, ale przede wszystkim skrajnie niebezpieczna, a w konsekwencji doprowadziła do tragicznego skutku.Taką też konkluzję przedstawił Sąd Okręgowy na k. 12 uzasadnienia swego wyroku i brak jakichkolwiek podstaw do zasadnego twierdzenia, że ma ona charakter dowolny i oderwany od zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.Brak zatem też jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w kasacji.Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. as