III KK 445/23 · Sąd Najwyższy

III KK 445/23 POSTANOWIENIE Dnia 9 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSN Andrzej Stępka (sprawozdawca)Protokolant Kinga Sternik ‎w sprawie B. G. i D. G. oskarżonych z art. 157 § 2 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 kwietnia 2024 r.,‎kasacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżycieli prywatnych - na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w N.‎z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II Ka 316/22,‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Targu‎z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt II K 1087/19, 1. oddala kasacje jako oczywiście bezzasadne;

2. kosztami procesu za postępowanie kasacyjne obciąża oskarżycieli prywatnych D. G.1. i D. G.2. w częściach równych.

UZASADNIENIE

Oskarżyciele prywatni D. G.1. i D. G.2. oskarżyli B. G. i D. G. o popełnienie na ich szkodę przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 22 marca 2022 r., w sprawie II K 1087/19, Sąd Rejonowy w Nowym Targu rozstrzygnął w tym zakresie, co następuje:1/ B. G. uznał za winnego tego, że w dniu 10 kwietnia 2019 r. w P. rejonu n., ręką, w której trzymał wkrętarkę akumulatorową uderzył w głowę D. G.1. powodując stłuczenie jego głowy z raną tłuczoną, co naruszyło czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, tj. występku z art. 157 § 2 k.k. - i za to wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych po 10 złotych każda; na mocy art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego B.

G. na rzecz pokrzywdzonego D. G.1. kwotę 1.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.2/ D. G. uznał za winnego tego, że w dniu 10 kwietnia 2019 r. w P. rejonu n., uderzył drewnianą listwą D. G.2. powodując tym stłuczenie klatki piersiowej po stronie lewej, stłuczenie barku lewego i palca V ręki lewej, co naruszyło czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, tj. występku z art. 157 § 2 k.k. - i za to wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 70 stawek dziennych po 10 złotych każda; na mocy art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego D.

G. na rzecz pokrzywdzonego D. G.2. kwotę 1.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.Wyrok zawiera także rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu przez oskarżonych na rzecz oskarżycieli prywatnych kosztów ustanowienia w sprawie pełnomocnika oraz poniesionych przez nich kosztów procesu, nadto co do kosztów sądowych i opłaty. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonych, który na podstawie art. 438 pkt 2 – 4 k.p.k. zarzucił:1/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na:- nienależytej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności oceny winy i społecznej szkodliwości czynu, co skutkowało wydaniem wobec oskarżonych B.

G. i D. G. wyroku skazującego, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonych dowodów w sprawie oparta na zasadach logicznego rozumowania oraz wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego powinna prowadzić do wydania wyroku uniewinniającego;- pominięciu okoliczności, że do zdarzenia w dniu 10 kwietnia 2019 r. doszło w wyniku agresywnego zachowania D. G.1. i D. G.2. wobec B. G. i jego rodziny;- nieprzyjęciu, iż oskarżony D. G. działał w obronie koniecznej ratując swojego ojca B. G. , uniemożliwiając dotkliwe pobicie go przez D. G.1. i B.

G.2.;- pominięciu, że D. G.1. i D. G.2. pobili B. G. ;- zasądzeniu od oskarżonych B. G. i D. G. na rzecz pokrzywdzonych B. G.2. i D. G.1. zadośćuczynienia w kwocie po 1.000 zł od każdego z nich, bez uwzględnienia z całkowitym pominięciem zachowania D. G.1. i D. G.2. względem oskarżonych, którzy bronili się na własnej posesji.2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na:- przyjęciu, że oskarżony B. G. w dniu 10 kwietnia 2019 r. ręką, w której trzymał wkrętarkę akumulatorową uderzył w głowę D.

G.1. powodując stłuczenie jego głowy z raną tłuczoną, co naruszyło czynność narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, podczas gdy w świetle zeznań świadków oraz oskarżonego działał on w obronie koniecznej będąc ofiarą pobicia przez oskarżycieli;- przyjęciu, że oskarżony D. G. w dniu 10 kwietnia 2019 r. uderzył drewnianą listwą D. G.2.powodując tym stłuczenie klatki piersiowej po stronie lewej, stłuczenie barku lewego i palca V ręki lewej, co naruszyło czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, podczas gdy oskarżony, jak wynika z zeznań świadków, działał w obronie koniecznej swojego ojca B.

G. , będąc ofiarą pobicia przez D. G.1. i B. G.2.;- przyjęciu, że do zdarzenia doszło na spornym terenie, podczas gdy jest to bezspornie nieruchomość należąca do B. G. ;- przyjęciu, że oskarżony B. G. przykręcił drzwi suszarni przed dokonaniem pobicia go przez D. G.1. i D. G.2., podczas gdy sytuacja ta miała miejsce po zdarzeniu, którego powodem było naganne i agresywne zachowanie D. G.1. i D. G.2. wobec B. G. .3/ rażącą niewspółmierność kary i orzeczonej wysokości grzywny w stosunku do stopnia winy i okoliczności sprawy.

W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych B. G. i D. G. od zarzucanych im czynów, ewentualnie uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Nowym Targu.Po rozpoznaniu tej apelacji Sąd Okręgowy w N. wyrokiem z dnia 9 marca 2023 r., w sprawie II Ka 316/22, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmując, iż oskarżeni działali w ramach obrony koniecznej w ujęciu art. 25 § 1 k.k., uniewinnił oskarżonych B. G. i D. G. od popełnienia przypisanych im czynów, a kosztami postępowania obciążył oskarżycieli prywatnych.Kasacje (w jednym piśmie procesowym) od wyroku Sądu odwoławczego wniosła pełnomocnik oskarżycieli prywatnych – adwokat P. D., która na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k. zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:1) art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez przeprowadzenie wadliwej, nieprawidłowej, dowolnej i wybiórczej kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, wyrażającej się w przekroczeniu dyrektyw swobody sędziowskiej przy ocenie zebranych dowodów i dokonaniu w ramach kontroli instancyjnej całkowicie odmiennej, a jednocześnie arbitralnej, dowolnej, fragmentarycznej, wybiórczej, jednostronnej i pozbawionej obiektywizmu oceny zgromadzonych dowodów, bez wzajemnego ich powiązania, ale podporządkowanej w całości jednostronnej wersji wydarzeń przedstawionej w apelacji obrońcy oskarżonych, w oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie i w sprawie równoległej o sygn. akt II K 1204/19, ponadto wyprowadzaniu z dowodów wniosków z nich niewynikających, dopasowywaniu dowodów do przyjętego przez Sąd założenia, przy pomijaniu dowodów oraz okoliczności przeciwnych, uwypuklaniu rzekomych rozbieżności w zeznaniach oskarżycieli prywatnych, przy pominięciu sprzeczności, rozbieżności i braku logiki w wersji prezentowanej przez oskarżonych i członków ich rodziny, co w konsekwencji skutkowało wydaniem orzeczenia odmiennie co do istoty sprawy, bez podania przekonujących przesłanek, jak też bez odniesienia się do wszystkich istotnych okoliczności i dowodów zgromadzonych w sprawie, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, przy ograniczeniu uzasadnienia do powielenia - w całym zakresie dokonanej zmiany - do argumentacji podniesionej w uwzględnionej apelacji oraz koncentrowaniu się - w oderwaniu od pozostałego materiału dowodowego - na wykazywaniu okoliczności mających świadczyć o tym, że oskarżeni nie popełnili zarzucanych im czynów i działali w obronie koniecznej, co rażąco odbiega od wymogów rzetelnej kontroli instancyjnej i należytej oceny dowodów, a które to naruszenie prawa jest rażące i ma niewątpliwie istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia, skutkowało bowiem radykalnie odmiennym orzeczeniem co do istoty sprawy, opartym na dowolnych i błędnych ustaleniach faktycznych, a co za tym idzie bezpodstawnym uniewinnieniem oskarżonych od przypisanych im czynów;2) art. 437 § 2 k.p.k. polegające na nieuprawnionym w świetle okoliczności sprawy dokonaniu przez Sąd Odwoławczy radykalnej zmiany wyroku Sądu I instancji i orzeczeniu odmiennie co do istoty sprawy, tj. uniewinnieniu oskarżonych od zarzucanych im czynów, w sytuacji, gdy zebrane dowody nie dawały podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd II instancji, a Sąd Odwoławczy nie uwzględnił całokształtu zebranego materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania, nie dokonał kompleksowej oceny dowodów, przeprowadzonej z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 7 k.p.k., ale ocenił dowody w sposób jednostronny, wybiórczy, fragmentaryczny, dowolny i pozbawiony obiektywizmu, wreszcie nie uzasadnił należycie swojego stanowiska, pomijając szereg dowodów oraz okoliczności mających znaczenie dla wyniku sprawy, czyniąc własne dowolne ustalenia faktyczne, które to naruszenie prawa jest rażące i ma niewątpliwie istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia, skutkowało bowiem rażącym naruszeniem gwarancji procesowych oskarżycieli prywatnych, w tym zasady bezpośredniości oraz zasady dwuinstancyjności, pozbawiając oskarżycieli prywatnych możliwości zakwestionowania radykalnie odmiennej wersji przyjętej przez Sąd II instancji w drodze zwyczajnych środków zaskarżenia;3) art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. przez wydanie zaskarżonego wyroku przez sąd nienależycie obsadzony, albowiem sędzia orzekająca jednoosobowo w sprawie odwoławczej została powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w N. na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, a nadto zachodzą okoliczności, które mogą budzić wątpliwości co do możliwości zachowania standardów bezstronności i niezawisłości, co skutkuje zaistnieniem w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

W konkluzji pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w N. do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na kasację obrońca B. G. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacje okazały się bezzasadne i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Analiza zarzutów kasacyjnych nie wykazała, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k., a tym bardziej w zakresie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

W tej sytuacji skargi podlegały oddaleniu, zaś Sąd Najwyższy z uwagi na treść art. 535 § 3 k.p.k. był zwolniony od sporządzenia uzasadnienia swego postanowienia wydanego na rozprawie. Nie ulega jednak wątpliwości, że brak wymogu sporządzenia uzasadnienia sformułowany w art. 535 § 3 k.p.k., nie oznacza ustawowego zakazu jego sporządzenia. Pisemne motywy rozstrzygnięcia mogą być sporządzone w razie podjęcia takiej decyzji przez sąd, pomimo uznania kasacji za oczywiście bezzasadną. W przedmiotowej sprawie Sąd Najwyższy uznał, że celowym jest sporządzenie takiego uzasadnienia w zakresie odnoszącym się do zarzutu nienależytej obsady Sądu odwoławczego z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na jego charakter i znaczenie.

W tej sytuacji odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia w części związanej z pozostałymi zarzutami podniesionymi w kasacjach z uwagi zarówno na ich oczywistą bezzasadność, jak i rzetelne i wyczerpujące uzasadnienie przez Sąd odwoławczy swego stanowiska w pisemnych motywach wyroku.Należało stwierdzić, że nie doszło do naruszenia prawa procesowego w postaci art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez udział w składzie orzekającym Sądu odwoławczego - sędziego Sądu Okręgowego w N. X.Y., powołanej w wyniku procedury przeprowadzonej przed Krajową Radą Sądownictwa, której skład ukształtowano w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.

Błędnie bowiem pełnomocnik oskarżycieli prywatnych przyjmuje, że każda uchwała nominacyjna podejmowana przez Krajową Radę Sądownictwa w stosunku do konkretnego sędziego, wraz z konkretnymi okolicznościami jej wydania w indywidualnej sprawie, rodzi uzasadnioną wątpliwość, iż sędzia taki jest zależny od władzy wykonawczej, co w konsekwencji podważa jego bezstronność i niezależność w danej sprawie, którą prowadzi.Kwestia ta została już w sposób wiążący wyjaśniona – zarówno w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20, OSNKW 2020, z. 2, poz. 7), jak i przyjętym na jej podstawie orzecznictwie Sądu Najwyższego.

W uchwale tej stwierdzono, między innymi: „Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (…) zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (…), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności” (teza 2 uchwały).

W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy stwierdził – „Oceniając zasadność wątpliwości co do bezstronności sędziego, sąd bierze pod uwagę wszelkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej zachowanie. Mogą one obejmować powiązanie sędziego ze stronami sporu, okoliczności świadczące o uzależnieniu sędziego od określonych podmiotów zewnętrznych, w tym innych organów państwa czy partii politycznych. Znaczenie może mieć przy tym sposób uzyskania określonych profitów lub awansów przez sędziego”. Nie jest możliwe podważanie kompetencji sędziego do udziału w wydaniu orzeczenia wyłącznie na podstawie samego zaistnienia w obrocie prawnym przedmiotowej uchwały trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., bez wykazania konkretnych wątpliwości.

Zarzut dotyczący takich wątpliwości należy bowiem konstruować in concreto: sformułować konkretne zarzuty, a także wykazać lub chociażby uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak bezstronności lub niezawisłości sędziego w znaczeniu, jakie zostało przyjęte w wyroku TSUE z dnia 19 listopada 2019 r. (C-585/18, C-624/18 i C-625/18) oraz w powyższej uchwale Sądu Najwyższego, jako wskazujące na to, że dochodzić może do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu w/w aktów prawnych. W uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego Izby Karnej z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22), podkreślono ponownie, że:

„1. Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz.

3) nie jest organem tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje Konstytucja RP, w szczególności w art. 187 ust.1;„2. brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”.Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że sam fakt, iż wydająca zaskarżony kasacją wyrok Sędzia Sądu drugiej instancji X.Y. uzyskała nominację na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w N. na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, nie stanowił automatycznie o zaistnieniu przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Pomimo wskazanych w kasacji wątpliwości nie można uznać, że przeprowadzony w sprawie test bezstronności sędziego, z uwagi na wskazane w kasacji uwarunkowania dotyczące sędzi X.Y., związane z przebiegiem postępowania konkursowego przed neo-KRS, wypadł dla Sądu Okręgowego w N. - orzekającego z Jej udziałem w składzie jednoosobowym - negatywnie.Przeprowadzając test niezależności i bezstronności sądu w kontekście ewentualnego zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., należy mieć na względzie szereg okoliczności.

Oprócz wadliwości samego procesu nominacyjnego sędziego, istotną rolę w tej ocenie powinny odgrywać m.in.: równoczesność (lub zbliżony czas) uruchomienia drogi awansowej z objęciem ważnego stanowiska w administracji sądowej w drodze arbitralnej decyzji Ministra Sprawiedliwości, jednoznacznie negatywna opinia zgromadzenia ogólnego sędziów, porównanie osiągnięć zawodowych kandydata z doświadczeniem zawodowym i poparciem środowiska dla kontrkandydatów, fakt uzyskania nominacji na stanowiska funkcyjne pozostające w dyskrecjonalnej kompetencji władzy politycznej, udział w pracach gremiów powiązanych z władzą polityczną, wykonywanie określonych zadań lub funkcji na podstawie arbitralnych decyzji władzy politycznej, co obejmuje również delegacje ministerialne, zatrudnienie w jednostkach bezpośrednio podporządkowanych władzy politycznej, charakter sprawy, do której rozstrzygnięcia ukształtowano dany skład sądu, a także działalność publiczna i wypowiedzi sędziego wykraczające poza gwarantowane przez Konstytucję ramy udziału w debacie publicznej, a wskazujące na zaangażowanie w realizację określonych celów politycznych władzy wykonawczej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2024 r., II KK 506/23, LEX nr 3692838).

Pani X.Y. z dniem 2 listopada 2005 r. została mianowana referendarzem sądowym w Sądzie Rejonowym w Nowym Targu. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 października 2009 r. została powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w N., w którym orzekała w wydziale grodzkim, a następnie w wydziale karnym. W 2013 r. ukończyła studia podyplomowe w zakresie prawa karnego materialnego i procesowego, a w 2014 r. studia podyplomowe w zakresie retoryki i kreowania wizerunku prawników. Od 1 marca 2017 r. była delegowana przez Ministra Sprawiedliwości do pełnienia czynności sędziego w Sądzie Okręgowym w N., gdzie orzekała w Wydziale Karnym.

Systematycznie uczestniczyła w szkoleniach, zorganizowanych przez Sąd Okręgowy w N. oraz Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury. Prowadziła też szkolenie na temat: „Wszczęcie postępowania wobec cudzoziemca w sprawie o wykroczenia związane z nielegalnym zatrudnieniem lub prowadzeniem działalności gospodarczej”.Na dwa wolne stanowiska sędziego sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w N. zgłosili się: X.Z. - sędzia Sądu Rejonowego w Limanowej, X.Y.- sędzia Sądu Rejonowego w N. oraz Y.Y. - sędzia Sądu Rejonowego w N.. Ocenę kwalifikacji Pani X.Y. w związku z ubieganiem się o stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w N., sporządził Pan T.K. - sędzia Sądu Okręgowego w Tarnowie, który podkreślił Jej wysokie kwalifikacje i wiedzę prawniczą.Z protokołu posiedzenia plenarnego KRS nr […] wynika, że podczas głosowania na Kolegium Sądu Apelacyjnego w Krakowie uzyskała opinię pozytywną.

Natomiast podczas głosowania na Zgromadzeniu Przedstawicieli Sędziów Apelacji Krakowskiej sędzia otrzymała 55 głosów „za” oraz 18 „przeciw”. W czasie głosowania w KRS otrzymała 16 głosów „za” – najwięcej z 3 kandydatów, przy jednym głosie „wstrzymującym się” i bez głosów „przeciw”. Z kolei członkowie zespołu Krajowej Rady Sądownictwa na Panią X.Y. oddali 1 głos „za”, nie oddając głosów „przeciw”, przy 2 głosach „wstrzymujących się”. Jedyny kandydat, który rekomendacji KRS nie otrzymał, to sędzia Y.Y., chociaż on uzyskał rekomendację zespołu.

Powody podjęcia tej decyzji wynikają jasno z uchwały KRS nr […]. Szczegółowo poddano analizie poszczególne elementy pracy zawodowej i kryteria oceny trzech kandydatów. Sędzia X.Y. miała wyższy współczynnik stabilności orzecznictwa (2,1% orzeczeń uchylonych, w stosunku do 4,4% dla Y.Y.). Sama ta okoliczność, że rekomendacja trzyosobowego zespołu KRS nie została uwzględniona przez plenum KRS nie oznacza, że istnieją zastrzeżenia co do bezstronności przeprowadzonej procedury nominacyjnej. W ocenie Krajowej Rady Sądownictwa wszystkie osoby biorące udział w tym konkursie spełniały wymagania stawiane kandydatom ubiegającym się o powołanie na stanowisko sędziego sądu okręgowego.

KRS miała bowiem na uwadze i ten fakt, że Pan X.Z. posiadał najdłuższy staż orzeczniczy, zaś Pani X.Y. największe doświadczenie karnistyczne, nadto dwa wolne stanowiska sędziowskie przewidziane były do wydziałów karnego i cywilnego. W tej sytuacji, uwzględniając i tę okoliczność, że sędzia Y.Y. orzekał w Wydziale Cywilnym, w ocenie KRS, to sędzia X.Y. i sędzia X.Z. w „najwyższym stopniu wypełniają kryteria wyboru, do których należą przede wszystkim uzyskane przez nich oceny kwalifikacji oraz posiadane doświadczenie zawodowe”.Analiza uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14 lutego 2019 r., nr […], w ramach której rekomendowano kandydaturę Pani X.Y. na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w N. prowadzi do wniosku, że procedura ta nie budzi żadnych wątpliwości co do jej transparentności.

Sąd Najwyższy nie stwierdził również z urzędu, aby sędzia X.Y. pełniła funkcje zależne od dyskrecjonalnej decyzji Ministra Sprawiedliwości. Nie ustalono również, aby pełniła ona określone funkcje w związku z postępowaniami dyscyplinarnymi sędziów. Nie stwierdzono także, aby występowała jako przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości w różnego rodzaju komisjach lub aby podejmowała jakiekolwiek aktywności wiążące się ze współpracą z Ministrem Sprawiedliwości i wynikającą z niej dodatkową gratyfikacją finansową.

Nie odnotowano także Jej wypowiedzi udzielanych w przestrzeni publicznej, które stanowiłyby jawny głos poparcia dla kwestionowanych w orzecznictwie krajowym i międzynarodowym tzw. reform wymiaru sprawiedliwości. Wypada też zwrócić uwagę, że w toku postępowania odwoławczego ani oskarżyciele prywatni, ani ich pełnomocnik nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń co do bezstronności i niezawisłości tego sądu wynikających z uczestnictwa w rozprawie SSO X.Y.Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji pełnomocnika, jako oczywiście bezzasadnej.

Na podstawie art. 632 ust. 1 k.p.k. i art. 636 § 1 i § 3 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. kosztami procesu za postępowanie kasacyjne obciążono oskarżycieli prywatnych w częściach równych. [J.J.] Zbigniew Puszkarski Tomasz Artymiuk Andrzej Stępka