Legislator Case Law & Legislation
III KK 419/24 AI generated

III KK 419/24 · Sąd Najwyższy

Case Number III KK 419/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

Sąd Rejonowy w Busku-Zdroju. , wyrokiem z dnia 6 października 2023 r., sygn. akt II K 261/22, uznał oskarżonego S. Ś. za winnego tego, że:1). w dniu 3 maja 2022 r. w B. , w woj. [...] dokonał zaboru w celu przywłaszczenia roweru o wartości 685 złotych działając na szkodę J. A. , mając w tym czasie ograniczoną w stopniu znacznym zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem to jest wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 17 § 2 k.w. i za ten czyn na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 19 k.w. wymierzył mu karę 5 dni aresztu,2). w nocy z 13 na 14 lipca 2022 r. w C. , gm.

Legislator headnote

AI generated

art. 278 § 1 k.k, art. 64 § 1 k.k, art. 31 § 2 k.k, art. 4 § 1 k.k, art. 7 k.p.k, art. 410 k.p.k; III KK 419/24 · Sąd Najwyższy: , oraz przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. na szkodę Z. K. , podczas gdy wnikliwa i wszechstronna analiza materiału dowodowego nie pozwala przyjąć ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów”. Wskazując na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Busku -Zdroju. Sąd Okręgowy w Kielcach, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt IX Ka 1972/23, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od tego wyroku kasację wniosła obrońca skazanego, która zaskarżyła wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o przestępstwie.

Keywords

AI generated
other criminal offenses extreme speeding offence traffic violation repeated driving under influence serious narcotics offense mitigated offence

Cited Legislation

AI generated
art. 278 § 1 k.k
‎skazanego z art. 278 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
art. 31 § 2 k.k
z art. 31 § 2 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 12 lutego 2025 r.,‎kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach‎z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn.
art. 4 § 1 k.k
art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art.
art. 7 k.p.k
Apelację od tego wyroku wniosła obrońca oskarżonego, która zaskarżyła wyrok w całości i zarzuciła:„- naruszenie art. 7 k.p.k.
art. 410 k.p.k
art. 457 § 3 k.p.k
433 § 1 i 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k.
art. 458 k.p.k
z art. 458 k.p.k., polegającą na:„- niezasadnym zaakceptowaniu przez Sąd odwoławczy oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji, przy braku konkretnego odniesienia się przez Sąd odwoławczy do zarzutu niewłaściwej oceny dowodów, w tym do argumentów dotyczących zeznań D.
AI generated
VII K 368/15
Treść uzasadnienia wyroku ograniczono do zakresu złożonego wniosku o pisemne jego uzasadnienie tj.
II K 375/20
Sygn. akt II K 375/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 lutego 2021 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – SSR Katarzyna Garbarczyk Protokolant – sekr. Justyna Byller w obecności Prokuratora -------- po rozpoznaniu w dniu 08 lutego 2021 roku sprawy S. R. (1) s. W. i M. z d. R. ur. (...) w G. oskarżonego o to, że: I. W dniu 16 czerwca 2020 roku w m. S. gm. M. dokonał zniszczenia mienia w postaci rozbicia szyby czołowej samochodu osobowego marki F. (...) nr rej. (...) poprzez kilkukrotne uderzenie w nią kijem od szczotki powodując w ten sposób straty w wysokości 520 zł na szkodę B. L., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne tj. o czyn z art. 288§1 kk w zw. z art. 64§1 kk II. W dniu 16 czerwca 2020 roku w m. S. gm. M. wypowiadał pod adresem B. L., groźby karalne uszkodzenia ciała oraz pozbawienia życia przy czym groźby te wzbudziły u wymienionej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne tj. o czyn z art. 190§1 kk w zw. z art. 64§1 kk 1. Oskarżonego S. R. (1) uznaje za winnego popełnienia obu zarzucanych mu czynów i za to: a). za czyn z pkt. I na podstawie art. 288§1 kk w zw. z art. 64§1 kk skazuje oskarżonego, zaś na podstawie art. 288§1 kk wymierza mu karę 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności, b). za czyn z pkt. II, kwalifikując go z art. 190§1 kk i eliminując z jego opisu stwierdzenie, że oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne, na podstawie art. 190§1 kk skazuje go na karę 4 (cztery) miesięcy pozbawienia wolności. 2. Na podstawie art. 85§1 kk, art. 86§1 kk w zw. z art. 4§1 kk orzeka karę łączną w wysokości 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności. 3. Zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 375/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 S. R. (1) I. W dniu 16 czerwca 2020 roku w m. S. gm. M. dokonał zniszczenia mienia w postaci rozbicia szyby czołowej samochodu osobowego marki F. (...) nr rej. (...) poprzez kilkukrotne uderzenie w nią kijem od szczotki powodując w ten sposób straty w wysokości 520 zł na szkodę B. L., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne tj. czyn art. 288§1 kk w zw. z art. 64§1 kk II. W dniu 16 czerwca 2020 roku w m. S. gm. M. wypowiadał pod adresem B. L., groźby karalne uszkodzenia ciała oraz pozbawienia życia przy czym groźby te wzbudziły u wymienionej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione tj. czyn z art. 190§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty I. 1. W dniu 16 czerwca 2020 roku w m. S. gm. M. dokonał zniszczenia mienia w postaci rozbicia szyby czołowej samochodu osobowego marki F. (...) nr rej. (...) poprzez kilkukrotne uderzenie w nią kijem od szczotki powodując w ten sposób straty w wysokości 520 zł na szkodę B. L.. 2. W/w czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne. II. 1. W dniu 16 czerwca 2020 roku w m. S. gm. M. wypowiadał pod adresem B. L., groźby karalne uszkodzenia ciała oraz pozbawienia życia. 2. W/w zachowaniem wzbudził u wymienionej uzasadnioną obawę, że groźby te zostaną spełnione. - zeznania B. L. - zeznania J. L. - zeznania W. G. - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - częściowo zeznania M. M. - faktura - materiał poglądowy - karta karna - odpis wyroku - informacja z (...) - zeznania B. L. - zeznania J. L. - zeznania W. G. - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - częściowo zeznania M. M. zeznania B. L. - karta karna k. 91v-92, 5-6, 47 k. 92-92v, 15 k. 93v,45 k. 92v-93,31 k. 93-93v,33 k. 7 k.8 k. 85-86 k. 65-66 k. 90 k. 91v-92, 5-6, 47 k. 92-92v, 15 k. 93v,45 k. 92v-93,31 k. 93-93v,33 k. 91v-92, 5-6, 47 k.85 -86 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ------------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ----------------------- 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu I. 1. 2 II. 1. 2. zeznania B. L. - zeznania J. L. - zeznania W. G. - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - częściowo zeznania M. M. - faktura - materiał poglądowy - karta karna - odpis wyroku - informacja z (...) - zeznania B. L. - zeznania J. L. - zeznania W. G. - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - częściowo zeznania M. M. zeznania B. L. - karta karna - konsekwentne, spójne, logicznie - korespondują z zeznaniami J. L. oraz W. G. - znajdują swoje odzwierciedlenie w materiale poglądowym -konsekwentne, spójne, logiczne - korespondują z zeznaniami B. L. oraz W. G. - znajdują swoje odzwierciedlenie w materiale poglądowym -konsekwentne, spójne, logiczne - korespondują z zeznaniami J. i B. L. - znajdują swoje odzwierciedlenie w materiale poglądowym - w części, w jakiej potwierdza, że doszło do awantury i jej przyczyn - w części, w jakiej potwierdza, że doszło do awantury - w części w jakiej przyznaje, że oskarżony znajdował się pod wpływem alkoholu, wyrażał się wulgarnie, i potwierdza zdenerwowanie oskarżonego z powodu otwartego okna i przeciągu - dokument niekwestionowany przez strony -potwierdza koszt naprawy uszkodzeń w samochdzie pokrzywdzonej - koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonej - obrazuje uszkodzenia samochodu pokrzwdzonej oraz wskazywany przez świadków kij, którym uszkodzeń dokonano - koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonej, jej męża oraz W. G. - treść niekwestionowana przez strony - wydana przez uprawniony organ -potwierdza uprzednią karalność oskarżonego - niekwestionowany przez strony - potwierdza uprzednią karalność oskarżonego - niekwestionowana przez strony -potwierdza fakt odbywania przez oskarżonego kary pozbawienia wolności, czas jej odbywania oraz wyrok z jakiego karę tę odbywał - konsekwentne, spójne, logiczne - korespondują z zeznaniami J. L. oraz W. G. - konsekwentne, spójne, logiczne - korespondują z zeznaniami B. L. oraz W. G. - konsekwentne, spójne, logiczne - korespondują z zeznaniami J. i B. L. - w części, w jakiej potwierdza, że doszło do awantury i jej przyczyn - w części, w jakiej potwierdza, że doszło do awantury - w części w jakiej przyznaje, że oskarżony znajdował się pod wpływem alkoholu, był wulgarny, i potwierdza zdenerwowanie oskarżonego z powodu otwartego okna i przciągu - brak przyczyn, by je kwestionować - miała powody, by obawiać się spełnienia groźb adresowanych przez oskarżonego w jej kierunku - obawy relane, z uwagi na uprzednią karalnośc oskarżonego - potwierdza zasadność obaw pokrzywdzonej z uwagi na uprzednią karalność oskarżonego 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu I. 1 II.1 - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - częściowo zeznania M. M. - nie znajdują swojego potwierdzenia w zebranych dowodach, jakie Sąd uznał za wiarygodne - nie polegają na prawdzie i stanowią jedynie przyjętą linię obrony - zaprzeczał okolicznościom, które w jakikolwiek sposób mogły go obciążyć, by uniknąć odpowiedzialności karnej za swoje postępki - kwestionował fakt pozostawiania pod wpływem alkoholu w dniu zdarzenia, a czemu przeczyły zeznania pokrzywdzonej, jej męża, a nawet matki oskarżonego - chciał przedstawić się w jak najlepszym świetle- bezpośrednio przez awanturą miał odpoczywać po pracy, ktorą wykonywał od samego rana, gdy z zeznań matki oskarżonego wynika, że tego dnia wyszedł z domu o godz. 12 -tej - nielogiczne z punktu widzenia przedstawianych okoliczności zajścia - to oskarżony, znajdując się pod wpływam alkoholu, był zdenerwowany i agresywny, niezadowolny z tego, że nie może spać, bo odbywa się remont, i w świetle powyższego w określony sposób wyrażał swoje "niezadowolenie" z zaistaniałego stanu rzeczy, kierował je m. in. wobec osób " winnych" temu - z jednej strony przyznała, że oskarżony był zdenerwowany tym, że pokrzywdzona otworzyła okno, że zrobił się przeciąg, że oskarżony był wulgarny z tego powodu, przyznała, że syn był pod wpływem alkoholu- z drugiej strony starała się opisać przebieg wypadków w taki sposób, by nie obciążać oskarżonego - zeznania odosobnione w świetle zeznań świadków, którym Sąd nadał walor wiarygodności 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1a) S. R. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej art. 288§1 kk - oskarżony celowo i świadomie uderzając kilkukrotnie kijem od szczotki dokonał zniszczenia mienia w postaci rozbicia szyby w samochodzie pokrzywdzonej, przy czym zdawał sobie sprawę, że na skutek takiego działania niszczy w ten sposób cudze mienie. Art. 64§1 kk- popełniając w dniu 16 czerwca 2020 roku czyn z art. 288§1 kk dopuścił się go jedncześnie w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne. Zgodnie z art. 115§3 kk -przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. S. R. (1) był skazany mocą wyroku SR w Giżycku z dnia 20 maja 2014 r., w sprawie IIK 55/14- na karę łaczną 2 lat pozbawienia wolności, za przestępstwa z art. 279§ 1 kk i 278§1 kk. Karę odbył w całości w okresie od: 27.06.2016 r. do 27. 06.2018 r. ( wyrok k. 65-66, informacja z NEO- SAD k. 90). Przestępstwa z art. 288§1 kk i z art. 279§1 kk oraz z art. 278§1 kk są przestępstwami podobnymi - należą do tego samego rodzaju. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1b) S. R. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 190§1 kk - Oskarżony z pełną świadomością dopuścił się wobec pokrzywdzonej gróźb karalnych uszkodzneia ciała oraz pozbawienia życia, chcąc pokazać swoją "wyższość" nad pokrzywdzoną, oddziaływać na psychikę pokrzywdzonej, wzbudzić w niej strach, zagrożenie, przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione z uwagi na agresywne zachowanie oskarżonego, jego uprzednią karalność, o której pokrzwdzona wiedziała. S. R. (1) wprawdzie był uprzednio karany za popełnienie czynów z art. 158§1 kk i z art. 193kk na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności ( wyrok z dnia 22.12.2015 roku w sprawie IIK 238/15 SR w Giżycku k. 67-68), ale kary tej nie odbywał ( informacja z NEO- SAD k. 89), wobec czego czynu z art. 190§1 kk nie dopuścił się w warunkach art. 64§1 kk, stąd zaszła konieczność zmiany kwalifikacji przypisanego mu w pkt. II czynu i odpowiednia modyfikacja opisu tego czynu. 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania ---------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------- 3.4. Umorzenie postępowania -------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania -------------- 3.5. Uniewinnienie ------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia --------------------- 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. R. (1) 1a) 1b) 2 I. II. I i II - okoliczności obciążajace: dotychczasowa karalność, w tym działanie w warunkach recydywy - pozostawanie w chwili czynu pod wpływem alkoholu - brak okoliczności łagodzących - w ocenie Sądu zachowanie oskarżonego nie zasługuje na żadne usprawiedliwienie, - oskarżony dał dowód tego, iż jest osobą agresywną i nieobliczalną, sposób, w jaki dopuścił się popełnienia przedmiotowego czynu jednoznacznie wskazuje, że działał z premedytacją, swoim zachowaniem dał dowód, iż poważnie zagraża bezpieczeństwu - rodzaj przestępstwa, którego się dopuścił, okoliczności jego popełnienia – każą twierdzić, że S. R. (2) pomimo, że jest człowiekiem młodym, nie jest sprawcą „przypadkowym”, a czyn jakiego się dopuścił nie jest jedynie „wybrykiem młodości, - zauważyć trzeba, że oskarżony nie po raz pierwszy wkroczył na drogę przestępstwa, albowiem był uprzednio już skazany za przestępstwa – wszystkie o charakterze umyślnym. Mimo tego, nie zmienił swojego postępowania, po raz kolejny naruszył zasady prawa, w konsekwencji wykazując się daleko idącą demoralizacją, dalece lekceważącym stosunkiem do obowiązujących norm -oskarżony z pełną świadomością, premedytacją, dopuścił się wobec pokrzywdzonej gróźb karalnych, chcąc oddziaływać na psychikę pokrzywdzonej, wzbudzając w niej strach, zagrożenie, - nie można akceptować sytuacji takiego zachowania oskarżonego, który niejako w imię "odwetu" za to, że został obudzony, zmarzł na skutek otwarcia przez pokrzydzoną okna spowodował, iż pokrzywdzona, odeberała jego zachowanie jako wysoce nieprzyjemne i wzbudzające obawę -uprzednia karalność oskarżonego, w tym za przestępstwo z użyciem przemocy - pozostawanie w chwili czynu pod wpływem alkoholu - zbieżność czasowa popełnionych czynów, - ilość popełnionych przestępstw 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności ---------------------------- 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę -------------------------------- 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 3. z uwagi na sytuację majątkowa i osobistą oskrżonego - bez majątku, utrzymuje się z prac dorywczych - zwolniono go od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych w myśl postanownień art. 624§1 kpk. 8. PODPIS
VII Ka 229/18
w dniu 28 września 2016r w C.
II K 518/17
Zdaniem Sądu, całościowa analiza materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu jurysdykcyjnym nie pozostawia żadnych wątpliwości, że oskarżony A.
IX Ka 416/14
w bliżej nieustalonej dacie w miejscu sierpniu 2013 r., w S.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

III KK 419/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)‎SSN Andrzej Stępka‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)Protokolant Agnieszka Niewiadomska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry,‎w sprawie S. Ś. ‎skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 12 lutego 2025 r.,‎kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach‎z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt IX Ka 1972/23,‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju‎z dnia 6 października 2023 r., sygn. akt II K 261/22, I. uchyla zaskarżony wyrok w części utrzymującej w mocy punkt II wyroku Sądu I instancji i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. D. 1476 zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za świadczoną z urzędu pomoc prawną w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji. [J.J.] Andrzej Stępka Włodzimierz Wróbel Eugeniusz Wildowicz

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Busku-Zdroju. , wyrokiem z dnia 6 października 2023 r., sygn. akt II K 261/22, uznał oskarżonego S. Ś. za winnego tego, że:1). w dniu 3 maja 2022 r. w B. , w woj. [...] dokonał zaboru w celu przywłaszczenia roweru o wartości 685 złotych działając na szkodę J. A. , mając w tym czasie ograniczoną w stopniu znacznym zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem to jest wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 17 § 2 k.w. i za ten czyn na podstawie art. 119 § 1 k.w. w zw. z art. 19 k.w. wymierzył mu karę 5 dni aresztu,2). w nocy z 13 na 14 lipca 2022 r. w C. , gm.

W., w woj. [...] dokonał zaboru w celu przywłaszczenia motopompy marki H., model Q. o wartości 2900 złotych na szkodę Z. K. , przy czym czynu tego dopuścił się po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Busku-Zdroju. w sprawie sygn. akt II K 240/19 z dnia 29 lipca 2019 roku za umyślne przestępstwo podobne, którą odbył w okresie od 23 kwietnia 2019 roku do 24 kwietnia 2019 roku oraz od dnia 7 listopada 2019 roku do dnia 4 listopada 2020 roku, przy czym w czasie popełniania czynu miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz do pokierowania swoim postępowaniem, to jest przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 278 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Apelację od tego wyroku wniosła obrońca oskarżonego, która zaskarżyła wyrok w całości i zarzuciła:„- naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez pobieżną, wybiórczą i jednostronną ocenę dowodów, w szczególności bezzasadną odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na rozprawie w sytuacji, gdy są one jasne i konsekwentne i poza przyznaniem się oskarżonego do winy na etapie postępowania przygotowawczego, brak jest w niniejszej sprawie jakichkolwiek innych dowodów, które wskazywałby na to, że S. Ś. dopuścił się zarzucanych mu czynów- nieuzasadnioną odmowę przyznania przymiotu wiarygodności zeznaniom świadka A.

D. złożonych na terminie rozprawy, w sytuacji gdy świadek konsekwentnie zeznała, że oskarżony rower należący, jak się później okazało, do J. A. , znalazł,- pobieżną ocenę zeznań świadków D. R. i T. R. , którzy na żadnym etapie postępowania nie twierdzili, że za kradzież motopompy należącej do Z. K. odpowiedzialność ponosi oskarżony, i wyciągnięcie na podstawie zeznań tych świadków wniosków, które z nich nie wynikają, a mianowicie, że skoro oskarżony był widziany w okolicach C. w okresie, gdy zginęła motopompa, to musi ponosić odpowiedzialność za jej kradzieża w konsekwencji: - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, a mających wpływ na treść orzeczenia poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że oskarżony S.Ś. dopuścił się wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. polegającego na przywłaszczeniu roweru na szkodę J.

A. , oraz przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. na szkodę Z. K. , podczas gdy wnikliwa i wszechstronna analiza materiału dowodowego nie pozwala przyjąć ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów”. Wskazując na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Busku -Zdroju. Sąd Okręgowy w Kielcach, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt IX Ka 1972/23, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od tego wyroku kasację wniosła obrońca skazanego, która zaskarżyła wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o przestępstwie.

Zarzuciła wyrokowi rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 4, art. 7, art. 5 § 2, art. 92, art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., polegającą na:„- niezasadnym zaakceptowaniu przez Sąd odwoławczy oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji, przy braku konkretnego odniesienia się przez Sąd odwoławczy do zarzutu niewłaściwej oceny dowodów, w tym do argumentów dotyczących zeznań D. R. i T. R. , którzy na żadnym etapie postępowania nie potwierdzili by skazany miał dopuścić się kradzieży motopompy, jak przyznali nie byli świadkami takiego zdarzenia, a samo przyznanie się skazanego do tego czynu na etapie postępowania przygotowawczego nie mogło być uznane przez Sąd za wystarczające do uznania jego winy, w sytuacji gdy skazany na późniejszym etapie temu zaprzeczył, a zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na bezsprzeczne ustalenie sprawstwa podsądnego w tym zakresie,- niedokonaniu przez Sąd Okręgowy w Kielcach prawidłowej kontroli odwoławczej przy rozpoznaniu zarzutu błędnych ustaleń faktycznych dotyczących sprawstwa skazanego (…) wyrażające się w niezasadnym zaakceptowaniu ustalenia poczynionego przez Sąd I instancji, że skazany był sprawcą kradzieży motopompy, w sytuacji gdy żaden dowód na to nie wskazuje, a z zeznań braci R. złożonych w postępowaniu przygotowawczym wynika jedynie, że skazany był widziany w ‘okolicach’ gdzie była skradziona pompa, jednak nie wynika by faktycznie to podsądny był odpowiedzialny za jej kradzież a wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym nie stanowiły wystarczającej podstawy do przyjęcia, że skazany brał udział w tym przestępstwie”.W konkluzji kasacji skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt IX Ka 1972/23 w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Kielcach.

Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja zasługuje na uwzględnienie, bowiem zasadne są podniesione w niej zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. i art. 7 k.p.k., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Rację ma skarżąca, że Sąd odwoławczy nie wywiązał się ze swoich obowiązków kontrolnych określonych w art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., gdyż nie rozważył należycie podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego zarzutów naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przy ocenie zeznań świadków D.

R. i T. R. oraz zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na niesłusznym przyjęciu m.in. na podstawie zeznań tych świadków, że oskarżony zabrał w celu przywłaszczenia motopompę Z. K. . Obrońca w apelacji zarzuciła, że Sąd I instancji zeznania świadków braci R. ocenił pobieżnie i jednostronnie oraz wyprowadził z nich wnioski, które z nich nie wynikają, „albowiem Ci świadkowie nie mieli żadnej wiedzy odnośnie do rzekomego udziału oskarżonego w kradzieży motopompy, a jedynie, że oskarżony mniej więcej w czasie, gdy miała miejsce owa kradzież był widziany w pobliżu miejscowości C.”.

Należyte rozważenie tak sformułowanego zarzutu wymagało w pierwszym rzędzie zapoznania się przez Sąd odwoławczy z treścią protokołów przesłuchania tych świadków i skonfrontowania złożonych przez nich zeznań z twierdzeniem apelującej. Wydaje się bowiem oczywiste, że o zasadności, bądź niezasadności tak sformułowanego zarzutu powinna przesądzić głównie treść zeznań świadków. Jeżeli bowiem rzeczywiście, jak utrzymywała apelująca, zeznali oni, że nie mieli wiedzy co do udziału oskarżonego w tym przestępstwie, to ich zeznania nie powinny być przyjęte za podstawę wyroku skazującego oskarżonego za to przestępstwo.

Natomiast gdyby przedstawili okoliczności świadczące o udziale oskarżonego w przestępstwie, te środki dowodowe oczywiście mogły być uznane za dowody obciążające oskarżonego. Tak więc dopiero brak potwierdzenia w treści tych protokołów twierdzenia apelującej, że świadkowie ci „nie mieli żadnej wiedzy odnośnie rzekomego udziału oskarżonego w kradzieży motopompy”, bowiem jedynie mieli widzieć go w pobliżu miejscowości, w której położna była działka rolna, z której ten przedmiot został skradziony, pozwalał uznać za niezasadny podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.

Wątpliwe jest jednak, iżby tak w tej sprawie Sąd odwoławczy postąpił. Bo gdyby zapoznał się z zeznaniami świadków T. i D. R., to zupełnie niezrozumiałe byłoby jego stwierdzenie, że zeznania złożone przez nich w toku postępowania przygotowawczego „dowodzą sprawstwa oskarżonego dotyczącego czynu popełnionego na szkodę Z. K. ”. W istocie nic takiego z zeznań tych świadków bowiem nie wynika. I tak, T. R. zeznał, że słyszał wprawdzie o kradzieży motopompy na szkodę K. z jego pola, na którym były ogórki, ale nie wie kto był sprawcą tej kradzieży.

Ludzie mówią „że to Ś., ale nikt nie wie komu sprzedał”. Świadek pamiętał jeszcze, że jak w lipcu był na budowie w B., kiedy ta motopompa zginęła, to widział oskarżonego z jakimś „gościem” z B. ; oni szli w stronę C. . Od tamtej pory ich nie widział. Słyszał, że oskarżony dokonuje różnych kradzieży, ale on nigdy nie był tego świadkiem (k. 136). Jeszcze skromniejszą wiedzą na ten temat dysponował D. R. . Mianowicie zeznał, że jedynie od brata T. R. wie, iż wtedy jak była ta kradzież, to miał on, tj. T. R. widzieć oskarżonego z jakimś kolegą z B. , jak szli w kierunku W. przez C. .

Nie wie, jednak czy S. Ś. ukradł tę pompę z tym kolegą z B. (k. 149). Z zeznań świadków, które zdaniem Sądu Okręgowego w Kielcach „dowodzą sprawstwa oskarżonego”, w gruncie rzeczy wynika więc tylko to, że prawdopodobnie w tym czasie, kiedy doszło do kradzieży owej motopompy, oskarżony wraz z jakimś swoim kolegą z B. szedł drogą w kierunku miejscowości C. /W.. Nie wynika zaś, że był on sprawcą kradzieży tego przedmiotu lub że choćby zszedł z tej drogi i zbliżył się do plantacji ogórków (zresztą nie wiadomo w jakiej odległości od drogi położonej, bo tego nikt nie ustalał), na której on miał się znajdować.

Świadkowie nie widzieli też, aby oskarżony miał przy sobie ową motopompę, jak również nie mieli wiedzy jakie były jej dalsze losy, po tym jak przestała podlewać ogórki na polu pokrzywdzonego. Wobec powyższego, prawidłowo ocenione zeznania świadków T. R. i D. R. nie mogły być uznane za dowód winy oskarżonego. Tymczasem Sąd odwoławczy odnosząc się do tego zarzutu stwierdził, że jest on niezasadny, bowiem Sąd Rejonowy zebrane w sprawie dowody, w tym zeznania świadków D. R. i T. R. ocenił prawidłowo, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k.

Natomiast argumentacja skarżącej, kwestionująca stanowisko Sądu I instancji, „ma praktycznie charakter gołosłownej polemiki (…) oraz stanowi jedynie własną wizję oceny dowodów, wobec czego nie zasługuje na uwzględnienie”. W świetle powyższego uznać należało, że Sąd odwoławczy rażąco naruszył powołane w zarzucie kasacji przepisy prawa procesowego, w tym art. 433 § 2, art. 457 § 3 i art. 7 k.p.k., gdyż nieprawidłowo rozważył zarzut apelacji dotyczący oceny zeznań świadków braci R. Poprawnie ocenione zeznania tych świadków w zupełnie innym świetle stawiają podniesiony w apelacji obrońcy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Gdyby bowiem odrzucić zeznania świadków T. i D. R. pozostaje w gruncie rzeczy jedynie odwołane przyznanie się oskarżonego do popełnienia tego przestępstwa.Jak wynika z akt sprawy, S. Ś. słuchany w charakterze podejrzanego przez funkcjonariusza Policji oświadczył, iż przyznaje się do zarzucanego czynu i odmawia składania wyjaśnień (k. 130). Jednak już przed rozprawą odwołał to oświadczenie twierdząc, że nie ukradł żadnej pompy, a nawet że ogóle nie był w miejscowości C. (k. 200). Potwierdził to na rozprawie w dniu 31 października 2022 r. utrzymując, że przyznał się dlatego „bo tak mi kazali policjanci, a on zawsze robi co każe policja” albo „że podpisał protokół bez jego odczytania, bo nie miał okularów”.O ile rzeczywiście trudno, co do zasady, uznać taką argumentacją za racjonalną i przekonującą, to jednak w przypadku oskarżonego, który jak wynika z opinii biegłych psychiatrów w chwili pierwszego z zarzucanych czynów, to jest 3 maja 2022 r. miał w stopniu znacznym ograniczoną poczytalność z uwagi na organiczne zaburzenie osobowości spowodowane wielorazowymi urazami głowy oraz wieloletnim nadużywaniem alkoholu (k. 75-77 i 164-166), jak się wydaje, nie sposób jej a priori odrzucić.

W każdym razie kwestia ta będzie przedmiotem oceny Sądu odwoławczego, który ponownie rozważając zarzuty apelacji obrońcy będzie musiał rozstrzygnąć, czy takie oświadczenie oskarżonego wystarczy do uznania za niezasadny drugiego z zarzutów tej apelacji. Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy, podzielając podniesione w kasacji zarzuty rażącego naruszenia standardu odwoławczego, uchylił zaskarżony wyrok w części, w jakiej utrzymano nim w mocy rozstrzygnięcie z punktu II wyroku Sądu I instancji, dotyczące skazania oskarżonego za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Okręgowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Ponownie rozpoznając apelację obrońcy oskarżonego Sąd ten będzie miał na względzie powyższe uwagi, co powinno zapewnić prawidłowe wyrokowanie. Dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku. [J.J.][a.ł] Andrzej Stępka Włodzimierz Wróbel Eugeniusz Wildowicz