III KK 405/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 405/22 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 października 2022 r., w sprawie T. S.skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II AKa 244/21, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 lipca 2021 r., sygn. akt II K 163/20, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 12 lipca 2021 r., sygn. akt II K 163/20, uznał T. S. i K. Ł. za winnych tego, że w dniu 21 marca 2020 r. w G.., działając wspólnie i w porozumieniu, w zamiarze ewentualnym, polali głowę i tułów H. G. substancją łatwopalną, a następnie podpalili go, czym spowodowali u pokrzywdzonego ciężkie obrażenia ciała w postaci oparzeń termicznych III stopnia mnogich okolic ciała, około 25% powierzchni ciała, w tym głowy oraz oparzenia górnych dróg oddechowych, to jest chorobę realnie zagrażającą życiu, skutkującą w przebiegu powikłań niewydolnością oddechowo-krążeniową i w efekcie śmiercią, którą to śmierć pokrzywdzonego każdy z oskarżonych mógł i powinien był przewidzieć, co zostało uznane za zbrodnię z art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k. i za co wymierzono im kary po 10 lat pozbawienia wolności.Od tego wyroku apelację złożył obrońca T.

S., zarzucając orzeczeniu:1.sprzeczną z rozumowaniem logicznym oraz doświadczeniem życiowym ocenę wyjaśnień T. S., skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na uznaniu, iż ten oskarżony swoim zamiarem obejmował spowodowanie u pokrzywdzonego ciężkich oparzeń;2.sprzeczną z rozumowaniem logicznym oraz doświadczeniem życiowym ocenę zeznań świadków W. G., P. G. i M. Z. jako wiarygodnych w części dotyczącej grożenia M. Z. przez T. S., co skutkowało obciążającymi ustaleniami w zakresie sprawstwa i wymiaru kary;3.sprzeczną z rozumowaniem logicznym oraz doświadczeniem życiowym ocenę zeznań świadków B.

M., W. G. i M. Z. jako wiarygodnych w części dotyczącej pobicia pokrzywdzonego przez T. S., co stanowiło dodatkową okoliczność obciążającą braną pod uwagę przy ustaleniu sprawstwa i wymiaru kary;4.wymierzenie oskarżonemu T. S. rażąco niewspółmiernej kary.Mając na względzie tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia, poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu z art. 283 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 1 k.k. w zb. z art. 162 § 1 k.k. oraz wymierzenie kary w granicach zagrożenia ustawowego ww. czynów zabronionych, lub – ewentualnie – o wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat.Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, sygn. akt II AKa 244/21 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji.Od tego rozstrzygnięcia wniósł kasację obrońca skazanego T. S., który wyrokowi Sądu Apelacyjnego zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. polegające na pominięciu zarzutu rażącej niewspółmierności wymiaru kary w części dotyczącej wpływu roli w czynności sprawczej oraz wyrażonej skruchy i przeprosin na wymiar kary, co doprowadziło do naruszenia gwarancji procesowych oskarżonego do rzetelnego, dwuinstancyjnego procesu, a także rażące naruszenie przepisu prawa materialnego mające istotny wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 55 k.k. w zw. z art. 53 § 2 k.k. poprzez zignorowanie zasady indywidualizacji kary, co doprowadziło do jednakowego potraktowania współoskarżonych przy wymiarze kary pomimo istotnych różnic w faktach ustalonych przez Sąd pierwszej instancji dotyczących okoliczności branych pod uwagę przy wymiarze kary.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Kasację oskarżonego należało uznać za oczywiście bezzasadną i to w stopniu bliskim granicy dopuszczalności. Z uwagi na treść podniesionych w kasacji zarzutów przypomnieć trzeba, że zgodnie z przepisem art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Kasacja nie może być natomiast wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że argumentacja kasacji zmierzała w istocie do zakwestionowania wymiaru kary, zastosowanego przez Sąd pierwszej instancji i zaakceptowanego przez Sąd odwoławczy.

Jakkolwiek od strony formalnej skarżący dążył do wykazania naruszeń prawa procesowego i materialnego, to istota wywodu nakierowania była na podważenie rozstrzygnięcia o karze. Już ta okoliczności przemawia za oddaleniem kasacji. Przechodząc do analizy poszczególnych zarzutów zwrócić należy uwagę na następujące okoliczności.W ramach pierwszego zarzutu skarżący zmierzał do wykazania, że Sąd odwoławczy nie rozpoznał wystarczająco wnikliwie zarzutu apelacji, odnoszącego się do okoliczności rzutujących na wymiar kary.

Sąd Najwyższy nie podziela powyższego zapatrywania. W uzasadnieniu wyroku drugiej instancji Sąd odwoławczy obszernie odniósł się do sformułowanego zarzutu, wskazując, z jakich powodów uznał rozstrzygnięcie o karze za zgodne z prawem (s. 11 – 13 uzasadnienia). Rolą Sądu odwoławczego nie jest powielanie argumentacji Sądu pierwszej instancji, a jedynie wyjaśnienie, z jakich powodów ją akceptuje bądź uznaje za nietrafną. Temu zadaniu Sąd odwoławczy sprostał.Podobnie za nietrafny ocenić należy drugi z zarzutów kasacji. Niezależnie od tego, że przepisy art. 53 § 1 czy 2 k.k. nie mają charakteru norm stanowczych, gdyż nie zobowiązują sądu do określonego zachowania i jako takie nie mogą być przedmiotem zarzutu naruszenia prawa, Sąd Najwyższy nie podziela stanowiska skarżącego, gdy ten wywodzi, że Sąd odwoławczy – akceptując wymiar kary, zastosowany przez Sąd pierwszej instancji – dopuścił się naruszenia zasady indywidualizacji kary.

Wymiar kary nie jest kwestią matematyczną, kształtuje się przy uwzględnieniu szeregu czynników, takich jak chociażby zaangażowanie w realizację znamion czy wpływ kary na kształtowanie postaw społecznych. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony T. S. był istotnie zaangażowany w popełnienie czynu. Pierwszy zaczął polewać ofierze twarz denaturatem, określając tym samym formę ataku na pokrzywdzonego. Sądy obu instancji uwzględniły szerokie spektrum okoliczności. Akceptując wyrok pierwszoinstancyjny Sąd odwoławczy działał w granicach prawa.

Sąd Najwyższy nie dopatruje się w tym zakresie naruszenia przez Sąd Apelacyjny przywołanych w kasacji przepisów prawa materialnego.Jako, że oba zarzuty kasacyjne okazały się oczywiście nietrafne, Sąd Najwyższy oddalił kasację, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego po myśli art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [as]