III KK 399/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 399/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 marca 2013 r.,‎sprawy Z. P.‎w przedmiocie wyroku łącznego‎z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 22 czerwca 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 14 marca 2012 r.; p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;

3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu - adw. M. M. - Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 738,00 złotych (słownie: siedemset trzydzieści osiem), w tym 23% podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie sygn. akt II AKa …, w której rozpoznawała była apelacja obrońcy skazanego Z. P. od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w G. z dnia 14 marca 2012 r., Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok łączny w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.W kasacji od tego wyroku obrońca skazanego zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez:1.brak uwzględnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej jaką stanowił wadliwy skład sądu pierwszej instancji tj. orzeczenie wydano jednoosobowo w miejsce składu jeden sędzia dwóch ławników, tj. naruszenie art. 28 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k.2.brak uwzględnienia uprzedniego orzeczenia o karze łącznej, wydanego przez Sąd Wojewódzki w K. w dniu 26 maja 1975 r. sygn. akt V K 88/75 w miejsce wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. w dnia 13 grudnia 1973 r. sygn. akt V K 222/73 oraz wyroku Sądu Powiatowego w W. z dnia 12 grudnia 1973 r. sygn. akt II Kp 775/73 tj. naruszenie art. 571 § 1 k.p.k. w zw. z art. 576 § 1 k.p.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.1)Zarzut braku uwzględnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej, jaką stanowił wadliwy skład Sądu I instancji tj. orzeczenie wydano jednoosobowo w miejsce składu: jeden sędzia dwóch ławników, tj. naruszenie art. 28 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.W myśl art. 574 k.p.k., w kwestiach nieuregulowanych przepisami rozdziału 60 do postępowania o wydanie wyroku łącznego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Nie ulega wątpliwości, iż pośród regulacji rozdziału 60 Kodeksu postępowania karnego brak jest przepisów (o charakterze lex specialis) określających skład sądu orzekającego w przedmiocie wyroku łącznego, stąd nieodzownym staję się sięgnięcie w tym zakresie do przepisów o postępowaniu zwyczajnym przed sądem I instancji. Właściwym będzie tu art. 28 § 1 k.p.k., nie zaś art. 28 § 2 k.p.k., gdyż, jak słusznie wskazano w odpowiedzi prokuratora na kasację, orzekanie wyroku łącznego, wbrew sugestii autora kasacji, nie jest orzekaniem „w sprawach o zbrodnie”.

„Przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie wyroku łącznego nie jest rozpatrywanie kwestii odpowiedzialności karnej sprawcy, o której już rozstrzygnięto - i to w zakresie jego odpowiedzialności za czyny stanowiące zbrodnie w składach rozszerzonych zgodnie z regulacją zawartą w art. 28 § 2 k.p.k. - a jedynie połączenie prawomocnie orzeczonych kar” (por. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz 2004 r., teza 3 do art. 572). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że Sąd Okręgowy w G. nie łączył skazanemu jakiejkolwiek kary wymierzonej za popełnienie czynu stanowiącego zbrodnię, a jedynie badając przesłanki art. 85 k.k. w zw. z art. 569 k.p.k. uwzględnił wszystkie wyroki skazujące zapadłe przeciw skazanemu (s. 8 wyroku Sądu Okręgowego w G.).

Biorąc powyższe pod uwagę zarzut naruszenia art. 28 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. jawi się jako oczywiście bezzasadny.2) Zarzut braku uwzględnienia uprzedniego orzeczenia o karze łącznej, wydanego przez Sąd Wojewódzki w K. w dniu 26 maja 1975 r., sygn. akt V K 88/75 w miejsce wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 13 grudnia 1973 r., sygn. akt V K 222/73 oraz wyroku Sądu Powiatowego w W. z dnia 12 grudnia 1973 r., sygn. akt II Kp 775/73 tj. naruszenie art. 571 § k.p.k. w zw. z art. 576 § 1 k.p.k.Zważywszy na fakt, że wskazywany przez skarżącego pominięty wyrok łączny, a zasadniczo kary wymierzone za czyny z wyroków jednostkowych połączonych tym orzeczeniem, nie zostały objęte zaskarżonym wyrokiem łącznym (vide s. 8-9 wyroku Sądu Okręgowego w G.) należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko prokuratora wyrażone w pisemnej odpowiedzi na kasację.

Oczywiste jest bowiem, iż nie nastąpiło rażące naruszenie prawa, zaś kwestie te nie miały żadnego wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia.Z powyższych względów kasację należało oddalić jako oczywiście bezzasadną.