III KK 392/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 392/12 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 marca 2013 r.,‎sprawy C. V. E. ‎skazanego z art. 55 ust. 3 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 9 maja 2012 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego ‎z dnia 23 listopada 2011 r., p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację obrońcy skazanego C. V. E. jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. M.R. Kancelaria Adwokacka 738,00 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych) w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji;

3. obciąża skazanego C. V. E. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r., którym, między innymi, C. V. E. skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na karę czterech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w rozmiarze 50 stawek dziennych po 50 zł każda.Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego C. V. E. wniósł jego obrońca z urzędu i, zarzucając: „1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia tj.:

1) art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk poprzez niedokonanie rzetelnej i wnikliwej analizy wszystkich zarzutów obrońcy podniesionych w apelacji oraz niewyjaśnienie w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, czym kierował się Sąd uznając wnioski i zarzuty apelacji za bezzasadne, 2) art. 7 kpk i art. 4 kpk poprzez rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanie ich oceny w sposób wyrywkowy, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, przy pominięciu lub umniejszeniu znaczenia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego”, a „Ta dowolna ocena dotyczyła następujących kwestii: - zaakceptowania rozumowania Sądu I instancji i uznania za wiarygodne zeznań złożonych przez A.

S., bez poddania ich rzetelnej analizie i ustalenia wyłącznie na ich podstawie sprawstwa C. V. E., pomimo że zeznania te jako mające charakter pomówień nie mogą stanowić pełnowartościowego dowodu winy osoby pomawianej i powinny być poddane wnikliwej i skrupulatnej ocenie co do ich wiarygodności w kontekście całokształtu okoliczności sprawy i całości zebranego w sprawie materiału dowodowego”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego C.

V. E. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk. Sporządzenie i wniesienie w tej sprawie kasacji przez obrońcę z urzędu, uzasadniało zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia z tego tytułu.Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na niepoprawne sformułowanie zarzutu kasacji obrońcy w punkcie 1.2), w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego, nie dokonał odmiennej oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd pierwszej instancji i nie dokonał odmiennych ustaleń faktycznych.

Wobec tego, ten zarzut mógł być skierowany wobec orzeczenia Sądu Okręgowego, jednakże z uzasadnienia kasacji wynika, że, w istocie, obrońca formułuje tylko zarzut obrazy przez Sąd Apelacyjny przepisów art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk, który to Sąd, zdaniem skarżącego, bezzasadnie podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, który procedując dopuścił się naruszenia przepisów art. 7 kpk i art. 4 kpk.Zarzut obrazy przez Sąd Apelacyjny przepisów art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 2 kpk jest oczywiście bezzasadny. Uzasadnienie tego Sądu spełnia wymogi określone przez te przepisy, będąc uzasadnieniem syntetycznym, ale na pewno nie lakonicznym, powierzchownym, a przede wszystkim nie odnoszącym się przekonująco do zarzutów apelacji.

To właśnie uzasadnienie apelacji, jak zresztą także uzasadnienie kasacji, są wręcz ogólnikowe, gdyż, w istocie, nie formułują merytorycznej argumentacji, która podważałaby trafność wywodów zaprezentowanych w uzasadnieniach wyroku Sądów obu instancji. W tej sytuacji, Sąd Apelacyjny był uprawniony do ograniczenia się do podzielenia stanowiska i argumentacji zaprezentowanych w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego. Jest jednak tak, że Sąd Apelacyjny, w wystarczającym zakresie, syntetycznie, wywiódł dlaczego należało dać wiarę późniejszym zeznaniom świadka A.

S., wskazując także na inne dowody, które przemawiały za ustaleniami dokonanymi przez Sąd Okręgowy (s. 9 i 10 uzasadnienia SA). Przy tym, Sądy obu instancji uwzględniły to, że miały do czynienia z „pomówieniem”, które jest dowodem wymagającym szczególnej staranności procesowej, co było udziałem tych Sądów, o czym przekonują uzasadnienia ich orzeczeń. Nie stanowiło natomiast żadnego uchybienia to, że Sąd odwoławczy odniósł się jednocześnie do zarzutów apelacji obrońców obu oskarżonych.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.