III KK 391/21 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedSygn. akt III KK 391/21 POSTANOWIENIE Dnia 18 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w sprawie R. C. i A. M. skazanych z art. 280 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.) wniosków obrońcy skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 maja 2021 r., sygn. V Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. II K (…), na podstawie art. 532 § 1 a contrario k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosków nie uwzględnić.
Legislator headnote
AI generatedart. 280 k.k, art. 532 § 3 k.p.k, art. 532 § 1 k.p.k; III KK 391/21 · Sąd Najwyższy: Co prawda ranga (jedynego) podniesionego w kasacjach zarzutu jest poważna, lecz jego zaistnienie nie jest na tyle oczywiste, by badanie sprawy przez pryzmat przesłanek określonych w art. 532 § 1 k.p.k. przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania prawomocnego wyroku. Konkludując należy zatem stwierdzić, że brak było podstaw do uwzględnienia sformułowanych w kasacjach adw. K. G. wniosków o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. II K (…), zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 maja 2021 r., sygn.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III KK 391/21 POSTANOWIENIE Dnia 18 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w sprawie R. C. i A. M. skazanych z art. 280 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.) wniosków obrońcy skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 maja 2021 r., sygn. V Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. II K (…), na podstawie art. 532 § 1 a contrario k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosków nie uwzględnić.
UZASADNIENIEW kasacjach złożonych od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 maja 2021 r., sygn. V Ka (…) przez obrońcę skazanych R. C. i A. M., ich autor sformułował wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami orzeczenia. Adw. K. G. w zakresie obu wniosków nie przedstawił argumentacji, przemawiającej za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku, a jedynie wskazał na to, że „jego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wnioski obrońcy nie zasługiwały na uwzględnienie.Suspensywność zaskarżonego orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym ma charakter wyjątkowy, jedynie w zupełnie szczególnych przypadkach dopuszczalne jest wstrzymanie zaskarżonego kasacją rozstrzygnięcia.
Wyrok posiadający atrybut prawomocności podlega bezzwłocznemu wykonaniu (art. 9 § 1 i 2 k.k.w.). Regulacja ta bazuje na przyjęciu, że rozstrzygnięcie to korzysta z domniemania prawidłowości (res iudicata pro veritate habetur). Z kolei implikacją tego założenia dla postępowania zainicjowanego wniesieniem nadzwyczajnego środka zaskarżenia którego przedmiot stanowi weryfikacja prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego kończącego postępowanie, którym poddano kontroli wyrok sądu pierwszej instancji jest to, że wniesienie kasacji nie wstrzymuje w sposób automatyczny wykonania prawomocnego rozstrzygnięcia.
Przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie określa przesłanek skutkujących wstrzymaniem wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia (lub innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji). W judykaturze przyjmuje się jednak, że wstrzymanie wykonania orzeczenia możliwe jest w razie kumulatywnego zmaterializowania się dwóch kryteriów. Po pierwsze chodzi o to, że ocena zarzutów wyartykułowanych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia (dokonana, co wypada podkreślić, wyłącznie na potrzeby rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia i wydania rozstrzygnięcia o charakterze incydentalnym) pozwala już prima facie na stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa ich zasadności oraz postawienia — w miarę kategorycznej — prognozy co do możliwości uwzględnienia zarzutów kasacyjnych przez Sąd Najwyższy.
Niezbędne jest więc ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie w kasacji) dają asumpt do przyjęcia poglądu o ewidentnej, niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego. Po wtóre zaś, konieczne jest wykazanie przez autora wniosku, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki dla skazanego. Przy analizie potrzeby wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w związku z wniesieniem kasacji posiłkowo należy posługiwać się także rezultatem oceny, czy ewentualne wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia zarzutu bądź zarzutów sformułowanych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia doprowadziłoby do wydania przez najwyższą instancję sądową orzeczenia skutkującego potrzebą odstąpienia od dalszego wykonywania wobec skazanego orzeczonej w stosunku do niego kary (czy środka karnego).
Nie w każdym bowiem przypadku stwierdzenia istnienia wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia zarzutów kasacyjnych nieodzowne stanie się wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia — także z uwagi na uwarunkowania wynikające z innych zaszłości współkształtujących aktualny status prawny skazanego w płaszczyźnie wykonywania orzeczonych wobec niego (innych) kar.Nie przesądzając obecnie treści rozstrzygnięcia, które po merytorycznym rozpoznaniu kasacji zapadnie w niniejszej sprawie (i finalnej oceny zaprezentowanego w nich zarzutu) należało skonstatować, że zupełnie wstępna analiza zarzutu postawionego w kasacjach obrońcy skazanych R.
C. i A. M. dokonana przez Sąd Najwyższy jedynie w ograniczonym zakresie, bo tylko w płaszczyźnie niezbędnej dla rozpoznania wniosków o wstrzymanie wykonania orzeczenia i wyłącznie na użytek rozpoznania tych wniosków nie upoważnia do wyrażenia poglądu, iżby zarzut ten był zasadny w stopniu oczywistym („rzucającym się w oczy”) czy formułowania stanowczej prognozy o istnieniu wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia zarzutu w wyniku rozpoznania kasacji wniesionych przez obrońcę skazanych. Tymczasem jak już powiedziano wyżej to wyłącznie stwierdzenie zaistnienia tych okoliczności otwiera drogę do rozważenia potrzeby wstrzymania wykonania orzeczenia zaskarżonego kasacjami.
Formułując wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia autor kasacji nie umotywował ich w żaden sposób. Podniósł wyłącznie – jak już wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia – że wykonanie zaskarżonego wyroku zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Analiza treści wniosków wskazuje, że obrońca w niniejszej sprawie nie wykazał żadnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego kasacjami orzeczenia, gdyż żaden z dwóch wniosków stanowiących integralną część treści nadzwyczajnych środków zaskarżenia nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia, a sam fakt wniesienia kasacji nie stanowi podstawy do zastosowania tej nadzwyczajnej instytucji i wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku.
Co prawda ranga (jedynego) podniesionego w kasacjach zarzutu jest poważna, lecz jego zaistnienie nie jest na tyle oczywiste, by badanie sprawy przez pryzmat przesłanek określonych w art. 532 § 1 k.p.k. przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania prawomocnego wyroku. Konkludując należy zatem stwierdzić, że brak było podstaw do uwzględnienia sformułowanych w kasacjach adw. K. G. wniosków o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. II K (…), zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 maja 2021 r., sygn.
V Ka (…) (który to wyrok został obecnie zaskarżony kasacjami obrońcy).