Legislator Case Law & Legislation
III KK 389/19 AI generated

III KK 389/19 · Sąd Najwyższy

Case Number III KK 389/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 października 2018r. w sprawie VII K (…) oskarżeni A. S. i P. S. zostali uznani za winnych tego, że:- w dniu 6 maja 2013 r. przy ulicy Ż. w B., działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu A. L., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., co stanowi występek z art. 158 § 1 k.k.Za tak opisany i zakwalifikowany czyn wymierzono im kary po 8 miesięcy pozbawienia wolności, których wykonanie zawieszono na okresy próby wynoszące po roku.

Legislator headnote

AI generated

art. 158 § 1 k.k, art. 535 § 5 k.p.k, art. 157 § 1 k.k, art. 46 § 1 k.k, art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k, art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k; III KK 389/19 · Sąd Najwyższy: Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono od każdego z nich na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienie w kwocie po 1000 zł. Wyrok zaskarżony został apelacjami oskarżonych, w których podniesiono zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa procesowego, które winny skutkować, zdaniem skarżących, uniewinnieniem oskarżonych od postawionego im zarzutu. Apelację złożył również pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, w której zakwestionował wysokość wymierzonych kar i zasądzonego zadośćuczynienia.Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2019r. (sygn. akt XI (…)) Sąd Okręgowy w L. na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie karne wobec A.

Keywords

AI generated
contributory negligence of the victim causation of shoulder injury medical malpractice medical evidence associated action for damages medical reasons

Cited Legislation

AI generated
art. 158 § 1 k.k
skazanych za czyn z art. 158 § 1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 157 § 1 k.k
L., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., co stanowi występek z art.
art. 46 § 1 k.k
Na podstawie art. 46 § 1 k.k.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k
na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
art. 101 § 1 pkt 4 k.k
i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.W obu skargach podniesiono zarzuty:- rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 101 § 1 pkt 4 k.k.
art. 102 k.k
Słusznie też przyjęto, że termin ten, na podstawie art. 102 k.k.
AI generated
IX Ka 513/14
w dniu 11 listopada 2012 r.
II K 754/20
Sygnatura akt II K 754/20 PR 1 Ds 995.20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2021 roku Sąd Rejonowy w Nysie, Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący - Sędzia Sądu Rejonowego Bartłomiej Madejczyk Protokolant – Ewelina Pasławska Prokurator ------ po rozpoznaniu na rozprawie 1 grudnia 2020 roku oraz 9 marca 2021 roku sprawy karnej 1. D. N. (1) ( (...)) s. J. i D. z domu W. ur. (...) w S. 2. P. G. (1) (G.) s. K. i K. z domu K. ur. (...) w B. 3. M. Ł. (Ł.) s. A. i D. z domu P. ur. (...) w Ż. 4. B. K. (1) (K.) s. Z. i E. z domu W. ur. (...) w Ł. 5. N. D. (1)(D.) s. A. i E. z domu D. ur. (...) w B. oskarżonych o to, że: w dniu 26 maja 2017r, w (...) Ośrodku (...) w N. woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu poprzez zadawanie uderzeń rękami i kopanie po całym ciele , brali udział w pobiciu N. G. (1) który doznał obrażeń ciała lekkiego stopnia w postaci stłuczenia z otarciami naskórka grzbietu nosa, przedniej ściany klatki piersiowej, okolicy łopatki lewej ,oraz ramienia prawego narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. o przestępstwo z art. l58 § l k.k. 1. uznaje oskarżonych D. N. (1), P. G. (1), M. Ł., B. K. (1) i N. D. (1) za winnych popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku z tą zmianą, iż przyjmuje, że swoim zachowaniem narazili oni pokrzywdzonego na nastąpienie skutku z art. 157 § 1 k.k., to jest występku z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na art. 158 § 1 k.k. przy zast. art. 37a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierza każdemu z nich karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie, 2. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądza z budżetu Skarbu Państwa na rzecz adw. M. B. opłatę w wysokości 710 (siedmiuset dziesięciu) złotych i 37 groszy, w tym podatek VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu pokrzywdzonemu D. N. (1), 3. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądza z budżetu Skarbu Państwa na rzecz adw. S. C. opłatę w wysokości 619 (sześciuset dziewiętnastu) złotych i 92 groszy, w tym podatek VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu P. G. (1), 4. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia os oskarżonych D. N. (1), P. G. (1), M. Ł., B. K. (1) i N. D. (1) w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 16 czerwca 2021r. Sygn. akt VII Ka 377/21: I. Zaskarżony wyrok wobec oskarżonych D. N. (1) i P. G. (1) utrzymuje w mocy. II. Przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. B. z Kancelarii Adwokackiej w G. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych, podwyższoną o stawkę 23 % podatku VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego D. N. (1) w postępowaniu odwoławczym. III. Przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. C. z Kancelarii Adwokackiej w N. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych, podwyższoną o stawkę 23 % podatku VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego P. G. (1) w postępowaniu odwoławczym, IV. Zwalnia oskarżonych D. N. (1) i P. G. (1) od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa i odstępuje od wymierzenia im opłat za II instancję . Sąd Rejonowy w Nysie stwierdza, że Na oryginale właściwe podpisy orzeczenie niniejsze uprawomocniło się Z upoważnienia Kierownika S.. co do P. G. (1) protokolant sądowy O. W. dnia 16/06/2021 i jest wykonalne. N., dnia 14/12/2022 Sędzia Sądu Rejonowego M. U. Sąd Rejonowy w Nysie stwierdza, że Na oryginale właściwe podpisy orzeczenie niniejsze uprawomocniło się Z upoważnienia Kierownika S.. co do D. S. sądowy dnia 16/06/2021 i jest wykonalne. Ewelina Pasławska N., dnia 07/07/2021 Sędzia Sądu Rejonowego M. U. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 754/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. 2. D. N. (1) P. G. (1) czyn opisany w części wstępnej wyroku, z tą zmianą, że narażono pokrzywdzonego na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. W dniu 26 maja 2017 r. pokrzywdzony N. G. (1) został umieszczony w (...) Ośrodku (...) w N.. 2. Po godz. 15.30 pokrzywdzony wszedł do pokoju nr (...), dokąd został zawołany przez N. D. (1). 3. W pokoju przebywało już trzech oskarżonych, w tym N. D., a po chwili weszło kolejnych dwóch. 4. N. D. domagał się od pokrzywdzonego wydania rzeczy, a gdy ten odmówił uderzył go pięścią w okolice żeber i brzucha. Doszło między nimi do szarpaniny. Wtedy doskoczyli do pokrzywdzonego pozostali oskarżeni i zaczęli go kopać po różnych częściach ciała. Pokrzywdzony upadł i leżąc osłaniał głowę rękoma. 5. Po chwili, gdy oskarżeni przestali kopać pokrzywdzonego wyszedł on z pokoju, a widząc to do pokoju weszła A. Z. (1), która zastała tam wszystkich oskarżonych. 6. W wyniku zdarzenia pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia z otarciami naskórka grzbietu nosa, przedniej ściany klatki piersiowej, okolicy łopatki lewej oraz ramienia prawego. zeznania pokrzywdzonego zeznania A. Z. zeznania L. K. wyjaśnienia B. K. opinia biegłego 537v 475 475 474v 18 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. 2. D. N. (1) P. G. (1) czyn opisany w części wstępnej wyroku, z tą zmianą, że narażono pokrzywdzonego na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 7. Oskarżeni nie byli w pokoju podczas pobicia oskarżonego i nie uczestniczyli w nim. wyjaśnienia oskarżonych D. N., P. G. M. Ł., N. D. 474v 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 - 6 zeznania pokrzywdzonego zeznania A. Z. zeznania L. K. wyjaśnienia B. K. opinia biegłego - zeznania wskazanych świadków były spójne i logiczne, korespondowały ze sobą, przede wszystkim zarówno z relacji pokrzywdzonego, jak i A. Z. wynikało, że w pokoju przebywało 5 oskarżonych, których świadek wskazała z imienia i nazwiska, jak również, że na łóżku znajdował się zerwany z szyi pokrzywdzonego łańcuszek, - bezpośredni kontakt z A. Z. na rozprawie nie dawał żadnych podstaw do kwestionowania szczerości jej zeznań, - relację świadków potwierdził pośrednio B. K., - treść wskazanej opinii nie była kwestionowana przez strony, a jej prawdziwość i autentyczność nie budziły wątpliwości, 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 7 wyjaśnienia oskarżonych D. N. P. G. M. Ł. N. D. - bezpośredni kontakt z oskarżonym N. D. na rozprawie, w szczególności sposób relacjonowania tego gdzie przebywał i co miał robić w chwili pobicia, wskazywał, że mówił on nieprawdę, - wyjaśnienia wskazanych oskarżonych sprzeczne były z konsekwentnymi zeznaniami świadków, których relacje z przyczyn wskazanych we wcześniejszych rozważaniach uznano za wiarygodne, przede wszystkim pokrzywdzony przesłuchiwany niejako „na gorąco” po zdarzeniu wskazywał na obecność w pokoju pięciu osób, a ich liczbę i tożsamość potwierdziła A. Z., co przeczyło twierdzeniom P. G. i N. D., co do ich nieobecności na miejscu zdarzenia, - na użycie przemocy wobec pokrzywdzonego wskazywało również to, że na łóżku znajdował się zerwany z jego szyi łańcuszek, - pośrednio wyjaśnieniom oskarżonych przeczyło również stanowisko B. K., pozostałe dowody z dokumentów nie miały znaczenia dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☒ 1.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1 D. N. (1) P. G. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Podstawa prawna skazania niezgodna z zarzutem wynikała z tego, że w związku z wejściem w życie z dniem 24 czerwca 2020 r. nowelizacji Kodeksu karnego, zastosowano ustawę karną materialną w brzmieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020 r., gdyż w ocenie sądu porównanie z przepisami obowiązującymi obecnie w zakresie kompleksowej oceny wszystkich prawnokarnych instytucji obu tych ustaw, które mogłyby mieć zastosowanie do sprawców wskazywało in concreto, że była ona dla nich względniejsza. Czyn zabroniony z art. 158 § 1 k.k. popełnia ten, kto bierze udział w pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub w art. 157 § 1 k.k. Dla zaistnienia pobicia niezbędna jest czynna napaść, co najmniej dwóch osób na inną osobę lub osoby. Do przyjęcia udziału pobiciu nie jest konieczne, aby konkretna osoba zadała innej osobie cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp., wystarczy świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie ludzi. Na podstawie art. 37a k.k. jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności. Sąd ustalił, że oskarżeni D. N. i P. G. wraz z trzem pozostałymi, 26 maja 2017 r. w N., działając wspólnie i w porozumieniu poprzez zadawanie uderzeń rękami i kopanie po całym ciele wzięli udział w pobiciu N. G., czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku z art. 157 § 1 k.k., a tym samym każdy z nich swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 158 § 1 k.k. Wina oskarżonych nie budziła wątpliwości, gdyż nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające poczytalność sprawców. ☐ 3.2. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.3. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.4. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności D. N. (1) P. G. (1) 1 1 - za popełnione przestępstwo sąd na podstawie art. 158 § 1 k.k. przy zast. art. 37a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył każdemu z oskarżonych karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, - zgodnie z dyrektywą z art. 54 § 1 k.k. sąd kierował się przede wszystkim tym by wymierzając karę oskarżonym, którzy są młodocianymi, wychować ich, - wymierzona kara dolegliwością swoją nie przekraczała stopnia winy, który był wysoki, gdyż oskarżeni zdecydowali się na zachowanie niezgodne z prawem, chociaż pomimo swojego młodego wieku mieli inną możliwość, gdyż bezprawność czynu była rozpoznawalna i mogli działać zgodnie z normą prawną, - stopień społecznej szkodliwości czynu był wysoki, gdyż oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim, z błahego powodu, godząc w zdrowie pokrzywdzonego, - okolicznością łagodzącą było to, że oskarżeni byli sprawcami młodocianymi, - kara w takim wymiarze spełni przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do każdego z oskarżonych, gdyż będzie efektywnie wykonywana, jak również w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, które otrzyma czytelny sygnał, że zamach na cudze zdrowie nie będzie akceptowany i spotyka się z należytą reakcją. 4. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2,3 - na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądzono z budżetu Skarbu Państwa na rzecz obrońców z urzędu opłaty z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym, 4 - na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych 5. 1Podpis
V Ka 577/15
Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 roku w sprawie o sygn.
IV KK 435/21
Wyrokiem Sądu Rejonowego w R.
II K 55/16
W oparciu o ujawnione w sprawie dowody Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 31 maja 2014 roku w K.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KK 389/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)‎SSN Barbara SkoczkowskaProtokolant Marta Brylińska w sprawie A. S. i P. S. skazanych za czyn z art. 158 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 grudnia 2020 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionych – na niekorzyść – przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 kwietnia 2019r., sygn. akt XI Ka (…), uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 października 2018r., sygn. akt VII K (…) i umarzającego postępowanie uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L. w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 19 października 2018r. w sprawie VII K (…) oskarżeni A. S. i P. S. zostali uznani za winnych tego, że:- w dniu 6 maja 2013 r. przy ulicy Ż. w B., działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu A. L., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., co stanowi występek z art. 158 § 1 k.k.Za tak opisany i zakwalifikowany czyn wymierzono im kary po 8 miesięcy pozbawienia wolności, których wykonanie zawieszono na okresy próby wynoszące po roku.

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono od każdego z nich na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienie w kwocie po 1000 zł. Wyrok zaskarżony został apelacjami oskarżonych, w których podniesiono zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i obrazy prawa procesowego, które winny skutkować, zdaniem skarżących, uniewinnieniem oskarżonych od postawionego im zarzutu. Apelację złożył również pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, w której zakwestionował wysokość wymierzonych kar i zasądzonego zadośćuczynienia.Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2019r. (sygn. akt XI (…)) Sąd Okręgowy w L. na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie karne wobec A.

S. i P. S. umorzył.Orzeczenie to zaskarżone zostało kasacjami Prokuratury Rejonowej w B. i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.W obu skargach podniesiono zarzuty:- rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. w zw. z art. 102 k.k. polegającego na błędnym przyjęciu, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu z art. 158 § 1 k.k. przypisanego oskarżonym, zaistniałego w dniu 6 maja 2013r., z uwagi na upływ 15 lat od jego popełnienia, podczas gdy prawidłowe wyliczenia matematyczne wskazują, że termin przedawnienia nastąpi w dniu 7 maja 2028 r.Podnosząc powyższe obaj skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Obie kasacje są oczywiście zasadne w stopniu wymaganym przez art. 535 § 5 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 października 2019 r. (zmienionym przez art. 1 pkt 93 ustawy z dnia 19 lipca 2019r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2019 r., poz. 1694).Sąd Okręgowy, co wynika z uzasadnienia jego uzasadnienia, prawidłowo ustalił, że zgodnie z dyspozycją art. 101 § 1 pkt 4 k.k. przedawnienie karalności czynu zakwalifikowanego z art. 158 § 1 k.k. (występek zagrożony karą do 3 lat pozbawienia wolności) nastąpi po 5 latach od jego popełnienia.

Słusznie też przyjęto, że termin ten, na podstawie art. 102 k.k. wydłużony został o kolejnych 10 lat skoro w czasie biegu terminu wskazanego w art. 101 § 1 pkt 4 k.k. wszczęto postępowanie w sprawie (w niniejszej sprawie postępowanie przeciwko osobom oskarżonych wszczęto w dniu 9 maja 2013 r. – k. 10 i 16). Z niezrozumiałych natomiast przyczyn, Sąd Odwoławczy przyjął, że ów wskazany powyżej 15-letni termin przedawnienia upłynął w niniejszej sprawie w dniu 7 maja 2018 r. Skoro bowiem czyn przypisany oskarżonym popełniony został w dniu 6 maja 2013r. to przedawnienie jego karalności, zgodnie z przedstawionym wyżej wyliczeniem, nastąpi dopiero w dniu 6 maja 2028r.

W tej sytuacji nie było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zaistniała bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. Przepisy te zastosowane zostały przez Sąd Okręgowy bezpodstawnie.Mając na uwadze zasadność zarzutów podniesionych w obu kasacjach Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L. w postępowaniu odwoławczym. W ponowionym postępowaniu Sąd Odwoławczy winien mieć na uwadze poczynione przez Sąd Najwyższy powyżej uwagi, dokonać ponownych ustaleń co do ewentualnego przedawnienia karalności przypisanych oskarżonym czynów oraz rozpoznać wniesione w sprawie apelacje.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.