III KK 389/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 389/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy – Izba Karna w składzie:

Przewodniczący SSN Lech Paprzycki

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 czerwca 2012 r.,

sprawy D. S.

skazanego z art. 278 § 1 i inne k.k.

z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 14 czerwca 2011 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego

z dnia 22 lutego 2011 r.,

postanowił

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną,

2. zwalnia

skazanego

od

kosztów

sądowych

postępowania

kasacyjnego,

3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. Ś.Kancelaria

Adwokacka

442,80

zł

(czterysta

czterdzieści

dwa

złote

osiemdziesiąt groszy) w tym 23% podatku VAT wynagrodzenia za

sporządzenie i wniesienie kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 14 czerwca 2011 r., utrzymał w mocy

wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 lutego 2011 r., którym D. S. został skazany

za przestępstwo zakwalifikowane z art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 5 k.k. w

zw. z art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z

art. 11 § 2 k.k.

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego

wniósł jego obrońca i zarzucając „rażące naruszenie przepisów prawa

procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: art.

433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410

k.p.k., wynikające z podzielenia przez Sąd Okręgowy całkowicie dowolnych

ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji w kwestii uczestnictwa

skazanego D. S. w popełnieniu przypisanego mu w pkt II wyroku Sądu I

instancji czynu”, a także „art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z

art. 424 § 2 k.p.k., wobec jedynie ogólnikowego odniesienia się co do zarzutu

dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych”, wniósł o uchylenie wyroków

Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego

rozpoznania.

Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o

uznanie jej za oczywiście bezzasadną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i

jako taka została oddalona, natomiast skazany został zwolnionych od kosztów

sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z

art. 634 k.p.k., art. 636 § 1 k.p.k. i art. 518 k.p.k.

Wniesiona w tej sprawie apelacja, w istocie, stanowi powtórzenie

zarzutów apelacji i nie wykazując błędności stanowiska Sądu Okręgowego

zaprezentowanego w uzasadnieniu jego orzeczenia, przedstawia własną ocenę

dowodów przeprowadzonych w tej sprawie przez Sąd Rejonowy. Natomiast

zarzut obrazy przez Sąd odwoławczy przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3

k.p.k. jest oczywiście chybiony. Sąd ten syntetycznie, ale w wystarczającym

zakresie, ustosunkował się do wszystkich zarzutów apelacji, wskazując dlaczego

akceptuje ocenę dowodów i ustalenia dokonane przez Sąd pierwszej instancji.

Ponownie dokonał oceny wyjaśnień współoskarżonej, zeznań pokrzywdzonego i

zeznań świadka M. S., przekonująco wywodząc, dlaczego zaaprobował

stanowisko co do tych dowodów Sądu Rejonowego.

Sporządzenie i wniesienie w tej sprawie kasacji przez obrońcę z urzędu,

uzasadniało zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz należnego

wynagrodzenia.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w

postanowieniu.