III KK 381/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 381/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535§ 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r.,‎sprawy S. P.‎skazanego z art. 200 § 1 i in. kk‎z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,‎od wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 11 kwietnia 2013 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 1 sierpnia 2012 r.; p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 sierpnia 2012 r. S. P. skazany został:I.za ciąg dwóch przestępstw z art. 200 § 1 k.k. – na karę 2 lat pozbawienia wolności;II.za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. – na karę 2 lat pozbawienia wolności; łącznie na karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, nadto na podstawie art. 41 a § 2 k.k., art. 43 § 1 i § 2 k.k. orzeczono środek kary w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną na okres 5 lat.Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońca oskarżonego oraz prokurator na jego niekorzyść w zakresie orzeczenia o karze i środkach karnych.W apelacji obrońcy podniesiono zarzuty naruszenia prawa procesowego – art. 7, art. 201, art. 366 § 1 k.p.k.; błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary.Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając:a)rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego - art. 193 § 1 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie iż u skazanego istniały zaburzenia seksualne polegające na zainteresowaniu dziewczynkami nie w pełni dojrzałymi płciowo, które mogły współistnieć z orientacja heteroseksualną - pomimo, iż stwierdzenie tych okoliczności wymagało wiadomości specjalnych, których Sąd Okręgowy nie mógł posiadać, a dodatkowo ustalenia te są sprzeczne z pisemną i ustną opinią biegłych którzy po dwukrotnie przeprowadzonych badaniach wskazali, iż u badanego nie zostały stwierdzone cechy, które mogłyby świadczyć o zaburzeniach preferencji seksualnych,b)rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego - art. 200 § 1 pkt 5 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez uznanie, iż nie było konieczne wskazanie w treści sporządzonych w niniejszej sprawie przez biegłą A.

M. opinii sądowo - psychologicznych w jaki sposób biegła dochodziła do wniosków zawartych w opinii oraz nie było konieczne przedstawienie zastosowanych przez biegłą technik, metod badawczych, kryteriów i innych szczegółów, mimo iż opisane wyżej braki (jak również ocena wiarygodności zeznań badanych przez biegłą oraz istotne podobieństwo treści opinii) powinny dyskwalifikować opinię w zakresie dokonania oceny prawidłowości postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń badanych oraz ich skłonności do konfabulacji - szczególnie, iż opinie te nie odpowiadają na wskazane w tezie dowodowej pytanie, czy badani posługują się wiadomościami zasugerowanymi,c)rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez brak rzetelnego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do zarzutów sformułowanych przez obronę w złożonej apelacji w zakresie rzetelności i kompetentności opinii sądowo - psychologicznych sporządzonych przez biegłą M.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Podniesione w niej zarzuty obrazy przepisów postępowania a to: art. 193 § 1 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 200 § 1 pkt 5 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., a zwłaszcza analiza treści części motywacyjnej skargi prowadzi do przekonania, że w istocie autorowi kasacji chodzi o ponowną próbę podważenia trafności oceny materiału dowodowego i zakwestionowania ustaleń faktycznych w sprawie.

W świetle art. 523 § 1 k.p.k. taki zabieg nie może być skuteczny. Wielokrotnie bowiem w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślano, że podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie oceny istniejących dowodów, bądź kwestionowanie opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne dla oskarżonego i przeciwstawianie im innych okoliczności, bardziej dla niego korzystnych, których sąd po rozważeniu nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. Przywołanie przepisów dotyczących postępowania przed Sądem I instancji nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że w istocie przedmiotem krytyki jest ponownie postępowanie przed sądem orzekającym.

Podkreślić bowiem należy, że w rozpoznawanej sprawie sąd odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego i nie podejmował żadnych decyzji o rezygnacji z czynności dowodowych. W tym stanie rzeczy, zaprezentowana przez skarżącego formuła zarzutów kasacyjnych świadczy o tym, że jest to próba obejścia nakazu wynikającego z art. 519 k.p.k., zgodnie z którym przedmiotem skargi kasacyjnej ma być wyrok sądu odwoławczego.Skarżący wysuwając poszczególne zarzuty, w szczególności zarzut z pkt 1, w sposób wybiórczy odnosi się do uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego, zarzucając dowolność w przyjęciu, że u skazanego istniały zaburzenia seksualne, podczas gdy nie wynika to ze sporządzonych w sprawie opinii.

Obrońca skazanego pomija jednak zupełnie kontekst wypowiedzi Sądu odwoławczego, który w tym zakresie podzielał ocenę Sądu meriti odnośnie wniosków opinii sądowo - seksuologiczno - psychologicznej. Opinia ta, co podkreśliły sądy była korzystna dla skazanego i wskazywała na jego orientację heteroseksualną. Niemniej, niezwykle istotnym elementem niniejszej sprawy, co podkreślały sądy, a co zdaje się bagatelizować obrońca skazanego, był fakt, że inkryminowane czyny miały miejsce kilka lat temu, a sam oskarżony jest obecnie osobą w podeszłym wieku.

Co więcej, stwierdzona na chwilę obecną orientacja płciowa skazanego nie mogła być jedynym i wyłącznym dowodem jego winy. Ponadto we wnioskach opinii nie przeczono faktowi, że oskarżony incydentalnie byłby zdolny do wykorzystania sytuacji nieobecności dorosłych do zachowań o charakterze seksualnym względem pokrzywdzonych, co także podkreślał Sąd meriti w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia (str. 15 uzasadnienia). Stwierdzenie zawarte na str. 4-5 uzasadnienia orzeczenia Sadu Okręgowego co do tego, że zaburzenia seksualne, polegające na zainteresowaniu dziewczynkami nie w pełni dojrzałymi płciowo, które występowały u oskarżonego, mogły współistnieć z orientacją heteroseksualną, nie jest zatem samodzielnym stwierdzeniem tego Sądu i znajduje potwierdzenie zarówno w materiale dowodowym, jak i w treści opinii biegłych oraz wersji przyjętej przez Sąd meriti.Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 2 wskazać należy, że także i w tym zakresie obrona nie wykazała wpływu rzekomego uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Okręgowy, odnosząc się w zasadzie do tożsamego zarzutu przedstawionego w apelacji i kwestionującego oparcie się na opiniach biegłej psycholog A. M., podniósł, że wskazanie szczegółów, o których pisze obrońca nie było konieczne. Wnioski tej opinii były dla Sądu pełne, logiczne i stanowiły wystarczającą podstawę do stwierdzenia przydatności zeznań badanych świadków do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Nadto jak podkreślił Sąd Odwoławczy, przy ocenie wiarygodności zeznań świadków sąd posiłkuje się jedynie opiniami biegłych.

Z treści zeznań świadków, które były podstawą do dokonanych ustaleń faktycznych, nie wynikały wątpliwości co do ich wiarygodności, a sformułowania biegłej, w których wypowiadała się na temat wiarygodności świadków, nie miały wpływu na ocenę tej wiarygodności dokonaną przez Sąd Rejonowy, albowiem - co podkreślił Sąd odwoławczy - Sąd meriti miał prawo uznać na podstawie własnej oceny, że wymienieni świadkowie zasługują na pełną wiarygodność.Wbrew stanowisku prezentowanemu w kasacji, uzasadnienie Sądu Okręgowego spełnia wymogi, o których mowa w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.

Jak słusznie podniósł prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, stanowisko obrońcy skazanego zdaje się być jedynie wyrazem subiektywnych odczuć skarżącego, który nie wykazał argumentów natury merytorycznej podważających trafność zaskarżonego orzeczenia.W tym stanie rzeczy kasację należało oddalić jako oczywiście bezzasadną.O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.