III KK 378/23 · Sąd Najwyższy

III KK 378/23 POSTANOWIENIE Dnia 31 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 31 października 2023 r.,‎w sprawie W. L. skazanego z art. 178a § 4 k.k. kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Przemyślu z 21 marca 2023 r., sygn. akt II Ka 23/23 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Lubaczowie z 7 grudnia 2022 r., sygn. akt II K 299/22 postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego W.L. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 7 grudnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Lubaczowie w sprawie o sygn. akt II K 299/22 uznał W. L. za winnym czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, a na podstawie art. 43 a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł na rzecz Funduszu P..Apelację od wyroku wniósł obrońca skazanego- adw.

A. B. i zarzucił rozstrzygnięciu błędy w ustalaniach faktycznych. Autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary łagodniejszego rodzaju niż kara pozbawienia wolności bądź kary pozbawienia wolności, lecz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania a także poprzez orzeczenie czasowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.Wyrokiem z 21 marca 2023 r. Sąd Okręgowy w Przemyślu w sprawie o sygn. akt II Ka 23/23 utrzymał w mocy zakażony wyrok. Kasację od wyroku wniósł obrońca skazanego i zarzucił rozstrzygnięciu: rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci naruszenia prawa materialnego, tj. art. 43 § 2 k.k., w zakresie w jakim sąd uznał, że przepis ten przewiduje obligatoryjne orzeczenie środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów i nie pozostawia sądowi orzekającemu żadnego luzu decyzyjnego, podczas gdy przepis ten przewiduje możliwość odstąpienia od orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów w szczególnie uzasadnionym wypadku, przez które to naruszenie sąd II instancji, wbrew art. 433 § 2 k.p.k., nie rozważył zarzutu wskazanego w środku odwoławczym, a dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawy orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegającego na przyjęciu, iż w przypadku skazanego nie zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, który umożliwiałby orzeczenie czasowego zakazu prowadzenia pojazdów.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia we wskazanym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalanie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy, zważył co następuje.Kasacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszej kolejności Sąd Najwyższy zauważa, że wprawdzie autor kasacji wskazuje w jej petitum na przepis art. 43 § 2 k.k. to jednak z treści jej uzasadnienia wynika, że zarzut dotyczy treści art. 42 § 3 k.k.Przechodząc natomiast do omówienia treści kasacji, niezbędne jest poczynienie uwag natury ogólnej.

I tak, zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k. i 519 k.p.k. kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego i może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Zamknięty katalog podstaw kasacyjnych wskazanych w art. 523 § 1 k.p.k. wyłącza spośród nich zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W toku postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, podnoszone w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzuty pod adresem orzeczenia sądu pierwszej instancji, podlegają ewentualnemu rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne do należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego.

W każdym jednak wypadku, podstawą uwzględnienia kasacji może być jedynie obraza prawa, której dopuścił się sąd odwoławczy. Nie jest również dopuszczalne powtarzanie w kasacji zarzutów apelacyjnych, chyba że dotyczą one rażącego naruszenia prawa, a sąd odwoławczy je zignorował lub też przy ich rozpoznaniu doszło do obrazy prawa. Postępowanie kasacyjne nie może bowiem polegać na ponownej apelacyjnej kontroli orzeczenia i nie może być traktowane jako trzecia instancja (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2013 r., sygn.

IV KK 299/13). Należy mieć również na uwadze, że na etapie kasacji podniesienie skutecznego zarzutu naruszenia prawa nakłada na skarżącego konieczność kumulatywnego wykazania nie tylko rażącego charakteru tego naruszenia, ale i okoliczności, iż to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.Przekładając powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że autor kasacji zredagował zawarty w niej zarzut w taki sposób, by pozornie spełniał wymogi kasacyjne, wskazując na obrazę przez sąd odwoławczy art. 433 § 2 k.p.k. jako następstwo naruszenia prawa materialnego tj. art. 42 § 3 k.k. (błędnie wskazanego jako art. 43 § 2 k.k.).Z uzasadnienia kasacji wynika jednak wprost, że naruszenie prawa materialnego uzasadnione jest przez skarżącego na płaszczyźnie wadliwych ustaleń faktycznych i surowości orzeczonej kary, a taka argumentacja nie może służyć za argumentację skutecznego zarzutu kasacyjnego (art. 526 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k.).

Przyjęcie przez sąd, iż w sprawie zaistniał "wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami", o którym mowa w art. 42 § 3 k.k. jest - wbrew twierdzeniom autora kasacji - wynikiem kompleksowej oceny okoliczności popełniania przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k., a więc okoliczności ze sfery ustaleń faktycznych. Takiej oceny dokonał rozpoznając apelację sąd odwoławczy, wskazując z jakich powodu odstąpienie od zastosowania środka karnego z art. 42§ 3 k.k. nie było możliwe (str. 6-7 uzasadnienia). Zarzut naruszenia art. 433 § 2 okazał się chybiony.

Racje ma jednak skarżący w zakresie w jakim podniósł w nadzwyczajnym środku odwoławczym, że sąd II instancji (za sądem I instancji) nieprawidłowo wskazał w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że przepis art. 42 § 3 k.k. nie pozostawia sądowi luzu decyzyjnego. Mimo błędnej wykładni wskazanego przepisu, sąd ad quo, jednakże prawidłowo zastosował określoną w tym przepisie normę prawną i wskazał z jakich powodów odstąpienie od orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na podstawie art. 42 § 3 k.k. z uwagi na klauzulę wyjątkowego wypadku, uzasadnionego szczególnymi okolicznościami, nie zachodzi w przedmiotowej sprawie.

Powyższe uchybienie nie miało więc wpływu na treść rozstrzygnięcia. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 527 § 2 k.p.k.[SOP][ał]