III KK 36/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 36/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 marca 2016r., sprawy A. F.‎skazanego z art.55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałniu narkomanii‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 4 sierpnia 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 11 marca 2015 r., postanowił: 1.oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2.obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 11 marca 2015 r. A. F. został uznany winnym trzech czynów z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, za które orzeczono mu karę łączną w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r.Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca A. F., zarzucając temu rozstrzygnięciu rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, przez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. polegające na braku rozważenia apelacyjnych zarzutów naruszenia art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu pozwalającym na jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Podkreślić wypada, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, przesłanki wniesienia którego są dużo bardziej restrykcyjnie ukształtowane, niż ma to miejsce w przypadku apelacji.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 523 § 1 k.p.k. kasacja strony może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. O rażącym naruszeniu prawa w znaczeniu tego przepisu można mówić tylko w odniesieniu do takiego naruszenia, które zbliżone jest w swojej randze do bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Stąd tak istotne w perspektywie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jest precyzyjne uzasadnienie zarzutów. Bowiem to ono jest jedynym wyrazem ewentualnej ich zasadności.

Dlatego też ustawodawca przesądził, że wniesienie kasacji jest obarczone tzw. przymusem adwokacko-radcowskim. Istnieje bowiem domniemanie, że profesjonalny pełnomocnik podejmując decyzję o sporządzeniu na rzecz swojego mandanta kasacji dopełni wysokiego standardu, jaki wymagany jest od tego środka. Pamiętać należy, że w rezultacie uwzględnienia kasacji upada prawomocne orzeczenie, a więc następuje swoisty wyłom w pewności obrotu, który systemowo owa prawomocność i ostateczność ma zapewniać. Analiza uzasadnienia kasacji złożonej w niniejszej sprawie nie pozwala merytorycznie odnieść się do postawionych w niej zarzutów.

Obrońca koncentruje się nie tyle na zaprezentowaniu przekonywającego uzasadnienia zarzutu wadliwości postępowania apelacyjnego, co pozostaje na obszernym cytowaniu orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego standardu wynikającego z przepisów art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. , a także poglądów doktryny na wyrażone m.in. w art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. zasady procesu karnego. Analiza uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego w żadnej mierze nie potwierdza wątpliwości, jakie zdaje się prezentować (choć nieprecyzyjnie i niezwykle lakonicznie) skarżący.

Zwłaszcza w zakresie krytyczniej analizy waloru, jaki niosą ze sobą depozycje współoskarżonego L., Sąd Najwyższy uznał, że Sąd odwoławczy w wystarczającym stopniu, skorelowanym z jakością wywodów apelacyjnych odniósł się do sygnalizowanych problemów. Wobec powyższego należało orzec jak w postanowieniu.