III KK 353/13 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedna podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i w zw. z art. 523 § 1 in fine k.p.k. pozostawić kasację wniesioną przez obrońcę skazanego A. K. bez rozpoznania; na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnić skazanego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIEKorzystając z reguły interpretacyjnej wyrażonej w art. 118 § 1 k.p.k., należy stwierdzić, że sformułowany w kasacji zarzut rażącego naruszenia art. 85 i 86 k.k. w zw. z art. 433 § 1 i artykułem 457 § 3 k.p.k., nieodnoszący się ani do przesłanek wymierzenia kary łącznej (realny zbieg przestępstw), ani do granic kary łącznej, stanowił próbę poddania kontroli kasacyjnej wyłącznie kwestii wymiaru kary, wbrew wyraźnemu ograniczeniu wynikającemu z art. 523 § 1 in fine k.p.k.Jakkolwiek skarżący nie napisał wprost o niewspółmierności prawomocnie orzeczonych kar łącznych, niemniej z treści kasacji jasno wynika, że kary te ocenia jako zbyt surowe.
Legislator headnote
AI generatedart. 531 § 1 k.p.k, art. 530 § 2 k.p.k, art. 624 § 1 k.p.k, art. 118 § 1 k.p.k; III KK 353/13 · Sąd Najwyższy: Zmierza w ten sposób do skłonienia Sądu Najwyższego do dokonania ocen wkraczających ewidentnie w zakres swobody sędziowskiej, o której mowa w przepisach regulujących dyrektywy wymiaru kary. W niniejszej sprawie nie sposób mieć wątpliwości, że jedynym powodem wniesienia kasacji jest wyrażone przez skarżącego przekonanie orzeczenia względem skazanego obu kar łącznych w rozmiarach niewspółmiernie surowych, co wcześniej podnosił w apelacji.Dlatego kasację należało uznać za niedopuszczalną i pozostawić ją bez rozpoznania.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III KK 353/13 WYCIĄG Z PROTOKOŁU Dnia 11 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)SSN Dariusz ŚwieckiProtokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkingaw sprawie A. K. Sąd Najwyższy p o s t a n o w i ł:
1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i w zw. z art. 523 § 1 in fine k.p.k. pozostawić kasację wniesioną przez obrońcę skazanego A. K. bez rozpoznania;
2. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnić skazanego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIEKorzystając z reguły interpretacyjnej wyrażonej w art. 118 § 1 k.p.k., należy stwierdzić, że sformułowany w kasacji zarzut rażącego naruszenia art. 85 i 86 k.k. w zw. z art. 433 § 1 i artykułem 457 § 3 k.p.k., nieodnoszący się ani do przesłanek wymierzenia kary łącznej (realny zbieg przestępstw), ani do granic kary łącznej, stanowił próbę poddania kontroli kasacyjnej wyłącznie kwestii wymiaru kary, wbrew wyraźnemu ograniczeniu wynikającemu z art. 523 § 1 in fine k.p.k.Jakkolwiek skarżący nie napisał wprost o niewspółmierności prawomocnie orzeczonych kar łącznych, niemniej z treści kasacji jasno wynika, że kary te ocenia jako zbyt surowe.
Zmierza w ten sposób do skłonienia Sądu Najwyższego do dokonania ocen wkraczających ewidentnie w zakres swobody sędziowskiej, o której mowa w przepisach regulujących dyrektywy wymiaru kary. W niniejszej sprawie nie sposób mieć wątpliwości, że jedynym powodem wniesienia kasacji jest wyrażone przez skarżącego przekonanie orzeczenia względem skazanego obu kar łącznych w rozmiarach niewspółmiernie surowych, co wcześniej podnosił w apelacji.Dlatego kasację należało uznać za niedopuszczalną i pozostawić ją bez rozpoznania.
Pobyt skazanego w zakładzie penitencjarnym legł u podstaw decyzji o zwolnieniu go od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.aw