III KK 314/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 314/18 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie Z. P.uniewinnionego od popełnienia czynu z art. 207 § 1 i 3 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 31 stycznia 2019 r., kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej subsydiarnej B. M.od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt XIII Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II K […] p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć oskarżycielkę subsydiarną kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEOskarżycielka posiłkowa subsydiarna B. M. wystąpiła z aktem oskarżenia przeciwko Z. P., któremu zarzuciła, że od lutego 2014 r. do 9 kwietnia 2014 r. w G. znęcał się nad pozostającym w stosunku zależności M. M. (mężem B. M.), czego następstwem było jego targnięcie się na własne życie, co wypełniać miało znamiona czynu określonego w art. 207§ 1 i 3 k.k. Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II K […], uniewinnił Z.

P. od zarzuconego mu w akcie oskarżenia czynu.Po rozpoznaniu apelacji złożonej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej subsydiarnej Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt XIII Ka […], utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Od prawomocnego wyroku sądu ad quem pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnej wniósł kasację. Podniósł w niej zarzuty:1.rażącej obrazy prawa materialnego, mającej istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 207 § 1 i 3 k.k., polegającej na ich niezastosowaniu w sytuacji, gdy zachowanie Z.

P. wyczerpuje znamiona czynu stypizowanego w tych przepisach;2. rażącej obrazy art. 457 § 3 k.p.k. przez pobieżne ustosunkowanie się przez Sąd odwoławczy do zarzutów apelacji, w tym zwłaszcza naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych.W konkluzji autor kasacji domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w G. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, a podobne stanowisko zaprezentował obrońca oskarżonego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Bezzasadność pierwszego zarzutu kasacyjnego jest oczywista. Do naruszenia prawa materialnego w postaci niezastosowania art. 207 §1 i 3 k.k. doszłoby wtedy, gdyby Sąd orzekający w przedmiocie postępowania poczynił ustalenia faktyczne świadczące o tym, że czyn oskarżonego odpowiadał znamionom ustawowym przestępstwa stypizowanego w tych przepisach, a zarazem nie przypisał oskarżonemu popełnienia tego przestępstwa. W niniejszej sprawie Sąd meriti nie ustalił jednak, że oskarżony znęcał się nad pozostającym w stosunku zależności M.

M.. Nie było zatem podstaw do uznania, że dopuścił się on czynu z art. 207 § 1 k.k., a w konsekwencji – także z art. 207 § 1 i 3 k.k. Rozstrzygnięcie to zaaprobował Sąd odwoławczy, utrzymując w mocy wyrok uniewinniający. W tej sytuacji podniesienie przez skarżącego zarzutu obrazy prawa materialnego w wyniku braku subsumcji faktów pod znamiona zarzuconego oskarżonemu przestępstwa jest całkowicie nietrafne, wręcz niezrozumiałe. Przy braku stosownych ustaleń nie było przecież substratu dla zastosowania przepisów wymienionych w zarzucie.Przed odniesieniem się do drugiego zarzutu kasacji celowe jest przytoczenie treści art. 457 § 3 k.p.k., którego naruszenie wytknął skarżący.

Zgodnie z jego brzmieniem w pisemnym uzasadnieniu wyroku sądu odwoławczego należy podać, czym kierował się sąd wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji sąd uznał za zasadne albo niezasadne. To, czy doszło do obrazy art. 457 § 3 k.p.k. należało rozstrzygać po zestawieniu treści uzasadnienia wyroku Sądu drugiej instancji z zawartością zarzutów, które zawarto w apelacji od wyroku Sądu Rejonowego. Zauważyć wszak trzeba, że sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów i jest obowiązany rozważyć wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym.Tak postrzegając istotę i znaczenie zarzutu obrazy art. 457 § 3 k.p.k., Sąd Najwyższy stwierdza, że i ten zarzut kasacji jest niezasadny w stopniu oczywistym.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji, w których pełnomocnik oskarżycielki wytykał wyrokowi Sądu pierwszej instancji obrazę przepisów procesowych, tj. art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k., a także liczne błędy w ustaleniach faktycznych. Nie oznacza to oczywiście, że Sąd odwoławczy ocenił w uzasadnieniu trafność każdego fragmentu wywodu zamieszczonego w apelacji. Miał jednak w polu widzenia wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy przed Sądem Rejonowym i wykazał, że zgodnie z art. 410 k.p.k. były one podstawą rozstrzygnięcia podjętego przez ten Sąd.

Obszernie omówił dlaczego kwestionowana w apelacji ocena dowodów nie wykraczała poza granice swobody zakreślone sądowi meriti w art. 7 k.p.k. W konsekwencji odrzucił też zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego wyroku. Wywód Sądu Okręgowego jest wnikliwy i przekonujący, cechuje się dojrzałością ocen i nie narusza zasad logicznego rozumowania. Zdaniem Sądu Najwyższego spełnia wszystkie wymogi uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego stawiane przez ustawodawcę w art. 457 § 3 k.p.k.W omawianym zarzucie kasacji pełnomocnik oskarżycielki nie tyle starał się wykazać niekompletność uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego z punktu widzenia wymogów z art. 457 § 3 k.p.k., ile raczej ponownie zmierzał do podważenia zasadności rozstrzygnięcia uniewinniającego w pierwszej instancji, upatrując w przeprowadzonych dowodach podstaw do poczynienia innych ustaleń faktycznych.

Wytacza raz jeszcze te same argumenty, które podnosił w apelacji, dążąc do wzmocnienia ich wymowy. Wynika stąd jasno, że skarżący, po utrzymaniu w mocy wyroku Sądu Rejonowego, zmierzał w istocie do ponowienia, tym razem w postępowaniu kasacyjnym, kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Jest to proceduralnie niedopuszczalne. Wszak kasacja strony jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia od wyroku drugiej, a nie pierwszej instancji, a jej podstawy są ściśle określone w art. 523 § 1 k.p.k. i ograniczone do uchybień stanowiących rażące naruszenie prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływa na treść orzeczenia.W tym stanie rzeczy, wobec oczywistej bezzasadności obu zarzutów, nie stwierdzając przy tym podstaw do rozpoznania sprawy w zakresie szerszym (art. 536 k.p.k.), Sąd Najwyższy na posiedzeniu bez udziału stron orzekł o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej (art. 535 § 3 k.p.k.).O obciążeniu oskarżycielki subsydiarnej kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.