III KK 309/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 309/12 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 stycznia 2013 r.,‎sprawy S. J. ‎oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego K. P.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 14 marca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 10 listopada 2011 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddala kasację pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego K. P. jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżyciela subsydiarnego K. P. UZASADNIENIESąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 10 listopada 2011 r., którym S. J. został uniewinniony od zarzut popełnienia przestępstwa zakwalifikowanego w subsydiarnym akcie oskarżenia z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, który miał polegać na tym, że oskarżony „w dniu 12 lutego 2005 r. w B., zawierając umowę pożyczki w wysokości 1 100 000 zł (…) wprowadził pokrzywdzonego K.

P. w błąd co do istotnych okoliczności stanu faktycznego zawartej umowy, doprowadzając go w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości”.Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na niekorzyść oskarżonego wniósł pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego, w całości, i, wyrokowi temu zarzucając „na mocy art. 523 § 1 kpk rażące naruszenie prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na jego treść, polegające na metodzie dokonywania ustaleń faktycznych w ten sposób, że w zakresie badania i ustalania przez sąd w rzeczywistości zastosowano interpretację wybiórczą, tym samym dowolną, pomijając zagadnienie wartości logicznej zbioru zgodnych i niezgodnych twierdzeń stron postępowania”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego K.

P. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast oskarżyciel subsydiarny został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 § 1 kpk . Przede wszystkim jednak należy zwrócić uwagę na to, że autor kasacji, formułując jej zarzut, nie wskazał jako naruszonego żadnego przepisu Kodeksu postępowania karnego, a jedynie w jej uzasadnieniu jako naruszony określił przepis art. 8 § 2 kpk. Jednakże, z treści tego uzasadnienia w sposób wystarczający wynika, że, w istocie, pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego formułuje zarzut naruszenia art. 457 § 3 kpk, wywodząc, że Sąd odwoławczy bądź w ogóle nie odniósł się do zarzutów apelacji, bądź też uczynił to w sposób niepełny lub nieprzekonujący.

Dlatego też powtórzone zostały, w zasadzie wszystkie zarzuty apelacji, a w każdym razie te istotniejsze, wraz z argumentacją na rzecz takiej oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, która zgodna byłaby ze stanowiskiem oskarżyciela subsydiarnego. Tymczasem jest tak, że Sąd Apelacyjny, w uzasadnieniu swojego orzeczenia, analizując uzasadnienie Sądu Okręgowego, a przede wszystkim przeprowadzone w tej sprawie dowody, przekonująco wywodzi, że Sąd pierwszej instancji nie tylko przeprowadził wszystkie możliwe dowody, ale przede wszystkim prawidłowo je ocenił i na takiej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń, także co do tego, że umowa pożyczki między oskarżycielem i oskarżonym nie została zawarta.

W żadnym wypadku nie można podzielić stanowiska autora kasacji co do potrzeby przeprowadzenia konfrontacji, w sytuacji gdy Sądy obu instancji dysponowały opinią grafometryczną. Równie przekonujące są rozważania Sądu Apelacyjnego dotyczące problematyki art. 8 § 2 kpk wobec występujących w tej sprawie orzeczeń sądów cywilnych – skarżący nie dostrzega prawnej ich istotny, w kontekście szczególnych okoliczności tej sprawy, co Sąd odwoławczy obszernie i trafnie przedstawia. Wszystko to prowadzi do oczywistego wniosku, że uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego spełnia wymogi określone w art. 457 § 3 kpk, w którym Sąd ten odniósł się przekonująco do wszystkich zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego, trafnie akceptując ocenę dowodów przeprowadzonych w pełnym zakresie przez Sąd pierwszej instancji, który dokonał trafnych ustaleń, że oskarżony S. J. nie dopuścił się zarzucanego mu subsydiarnym aktem oskarżenia przestępstwa.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.