III KK 221/12 · Sąd Najwyższy

WYROK Z DNIA 1 SIERPNIA 2012 R.

III KK 221/12

Ponowne wydanie wyroku nakazowego po utracie mocy przez

poprzedni na skutek wniesienia sprzeciwu (art. 506 § 3 k.p.k.) jest

niedopuszczalne; sprawa w takim wypadku podlega rozpoznaniu na

zasadach ogólnych.

Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański.

Sędziowie SN: J. Dołhy, M. Gierszon (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy w sprawie Daniela W., ukaranego z art. 144 § 1 k.w.

oraz art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi z dnia 26 października 1982 r. (Dz. U. 2007 r. Nr 70, poz.

473 ze zm.), po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535

§ 5 k.p.k. w dniu 1 sierpnia 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora

Generalnego na korzyść ukaranego od wyroku nakazowego Sądu

Rejonowego w B. z dnia 9 czerwca 2011 r.,

uchylił

zaskarżony wyrok i sprawę p r z e k a z a ł do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.

UZASADNIENIE

Komisariat Policji w B. wniósł o ukaranie:

- Daniela W. za to, że: 1) w dniu 13 października 2010 r. około godziny 0,30

przy ulicy G. 10A w B. dokonał uszkodzenia roślinności, poprzez wyrwanie

kwiatów z rabaty znajdującej się przed wejściem do ww. bloku, o wartości

50 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej – to jest za wykroczenie z art.

144 § 1 k.w.,2) w tym samym miejscu, czasie i okolicznościach spożywał

alkohol w postaci piwa w miejscu do tego niewyznaczonym – to jest o

wykroczenie z art. 431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i

przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

- Dariusza L. i Dawida P. za to, że: w dniu 13 października około

godziny 0,30 przy ul. G. 10A w B. spożywali alkohol w postaci piwa w

miejscu do tego nieprzeznaczonym – to jest za wykroczenie z art. 431 ust. 1

ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Wyrokiem nakazowym z dnia 1 kwietnia 2011 r., Sąd Rejonowy w B.

obwinionego

Daniela

W. uznał

za

winnego

popełnienia

obydwu

zarzucanych mu wykroczeń i za to, w myśl art. 9 § 2 k.w. na podstawie art.

431 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi wymierzył mu karę grzywny w kwocie 510 zł; Dariusza L. i

Dawida P. również uznał za winnych popełnienia zarzucanych im

wykroczeń i za to, wobec każdego z nich na podstawie art. 431 ust. 1

ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi,

wymierzył karę grzywny w wysokości po 300 zł.

Sprzeciw od tego wyroku, w ustawowym, określonym w art. 506 § 1

k.p.k., terminie wniósł tylko Daniel W. W pozostałej części, dotyczącej

obwinionych Dariusza L. i Dawida P., wyrok ten uprawomocnił się.

Wniesiony przez Daniela W. sprzeciw spowodował ponowne

skierowanie jego sprawy na posiedzenie, wyznaczone na dzień 9 czerwca

2011 r. W tym dniu Sąd Rejonowy w B. wydał kolejny wyrok nakazowy,

mocą którego uznał Daniela W. za winnego popełnienia zarzucanych mu

czynów, to jest wykroczeń z art. 144 § 1 k.w. i art. 431 ust. 1 ustawy o

wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i za to, w myśl

art. 9 § 2 k.w. na podstawie art. 144 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w

kwocie 600 zł.

Wyrok ten, niezaskarżony przez strony, uprawomocnił się w dniu 22

czerwca 2011 r.

Kasację od tego wyroku, na korzyść obwinionego Daniela W., na

podstawie art. 110 § 1 k.p.w., wniósł Prokurator Generalny.

Zaskarżając ten wyrok w całości, zarzucił mu rażące i mające istotny

wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, a mianowicie

art. 94 § 1 k.p.w. w zw. z art. 506 § 3 k.p.k., polegające na zaniechaniu

rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych i wydaniu ponownego wyroku

nakazowego w sytuacji, gdy poprzedni wyrok nakazowy został zaskarżony

przez obwinionego Daniela W. wniesionym w terminie sprzeciwem i wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi

Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym. Zaskarżony nią wyrok

faktycznie wydano z rażącą obrazą przywołanych w jej zarzucie przepisów

prawa procesowego.

Jeden z tych przepisów, to jest art. 506 § 3 k.p.k., jednoznacznie

stanowi, iż w razie wniesienia sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc; sprawa

podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Oznacza to, że zawsze

konsekwencją wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego jest dalsze

rozpoznanie sprawy, w której ten wyrok wydano, na zasadach ogólnych.

Uchybienie temu obowiązkowi i ponowne wydanie wobec tej samej osoby,

na skutek jej sprzeciwu, kolejnego wyroku nakazowego, stanowi rażące

naruszenie

tegoż

przepisu

art.

§

k.p.k.

Pogląd

ten

(niekontrowersyjny, skoro uwarunkowany kategorycznym brzmieniem

przywołanego przepisu), był już wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z

dnia 6 kwietnia 2006 r., II KK 9/06, Lex nr 182968 i uzyskał aprobatę w

piśmiennictwie (por. C. P. Kłak – Glosa do tego wyroku, OSP 2008, z. 7, s.

83). Równie niewątpliwe jak powyższe jest i to, że stosownie do treści art.

94 § 1 k.p.w., przepis art. 506 § 3 k.p.k. stosuje się odpowiednio do wyroku

nakazowego wydanego w toku postępowania w sprawach o wykroczenia.

W konsekwencji, samo skuteczne złożenie sprzeciwu od wyroku

nakazowego wydanego w tym postępowaniu powoduje również to, że traci

on moc, a sąd jest zobowiązany sprawę taką rozpoznać na zasadach

ogólnych.

Tymczasem zaskarżony wyrok tych regulacji nie uwzględnia, co

sprawia, iż rażąco narusza on obydwa przywołane wyżej przepisy. Wpływ

tej rażącej obrazy prawa na treść zaskarżonego wyroku jest ewidentny,

skoro przestrzegając te przepisy sąd nie wydałby w ogóle tego orzeczenia.

Stąd też należało uznać oczywistą zasadność rozpoznawanej kasacji.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w B. sprawdzi przede

wszystkim terminowość wniesienia przez obwinionego sprzeciwu od wyroku

nakazowego z dnia 1 kwietnia 2011 r. Wprawdzie z treści zarządzenia z

dnia 13 maja 2011 r. wynika, że obwiniony wniósł sprzeciw w terminie,

niemniej jednak samo porównanie (dostępnych w aktach) dat: doręczenia

obwinionemu odpisu wyroku nakazowego (12 kwietnia 2011 r.) i wpływu

sprzeciwu do sądu (20 kwietnia 2011 r.) może świadczyć o tym, iż

obwiniony dokonał tej czynności procesowej już po upływie ustawowego

terminu.

Z tych wszystkich względów, orzeczono jak wyżej.