III KK 219/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 219/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 grudnia 2016r., sprawy K. J. K. i R. K. J. skazanych z art. 148 § 1 k.k. i in. k.k.‎z powodu kasacji, wniesionych przez obrońców skazanych‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II AKa (…)‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L. ‎z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt IV K (…), postanowił:

1. oddala obie kasacje jako oczywiście bezzasadne;

2. zwalnia skazanych od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;

3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońców z urzędu:

a) adw. R.K. - Kancelaria Adwokacka w L. ;

b) adw. M. P. - Kancelaria Adwokacka w L., po 738 zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 19 marca 2015 r. K. K. skazany został za przestępstwa:

1) z art. 148 § 1 k.k. – na karę 12 lat pozbawienia wolności;

2) z art. 189 § 2 k.k. w zb. z art. 159 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 11 § 2 k.k. – na karę 4 lat pozbawienia wolności;

3) z art. 189 § 2 k.k. w zb. z art. 159 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia wolności;

4) z art. 278 § 2 k.k. – na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

5) z art. 245 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 240 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; łącznie na karę 15 lat pozbawienia wolności.W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy prawa procesowego – art. 4, 7, 410, 424 § 1 pkt 1 i 442 § 3 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych.Sąd Apelacyjny w (….), wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r., zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do K. K. w ten sposób, że uchylił orzeczenie o karze łącznej; zmienił opisy czynów przypisanych w pkt I i II wyroku Sądu Okręgowego, orzeczoną za czyn opisany w pkt II wyroku karę pozbawienia wolności obniżył do 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności; orzekł nową karę łączną w wymiarze 15 lat pozbawienia wolności, zaś w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Wyrok ten, w zakresie zmiany wyroku Sądu Okręgowego w części skazującej za czyn z art. 148 § 1 k.k., zaskarżył kasacją obrońca skazanego K.

K..Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego treść:a)art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., oraz art. 433 § 1 (w brzmieniu obowiązującym do 1.07.2015 r. w zw. z art. 36 pkt 2 ustawy z 25.10.2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw) w zw. z art. 447 § 1 k.p.k. przez dokonanie mało wnikliwej kontroli odwoławczej i niezasadne zaakceptowanie powierzchownej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oceny dowodów dokonanej przez Sąd I Instancji i stwierdzenie, że „afirmowane w apelacjach argumenty w zakresie czynu przypisanego oskarżonym K.

K. i R. J. w pkt. I zaskarżonego wyroku - nie były w stanie skutecznie podważyć dokonanej przez Sąd oceny dowodów, a finalnie uznania, że obaj oskarżeni dopuścili się czynu z art. 148 § 1 k.k. (str. 26 uzasadnienia) przy jednoczesnym niedostrzeżeniu, że te ustalenia faktyczne nie są oparte na całości materiału zgromadzonego w sprawie, bowiem Sąd I Instancji jedynie pozornie uwzględnił zeznania J. P. i uznał je za wiarygodne (str. 36 - 37 uzasadnienia SO; sygn. IV K (…)), choć w rzeczywistości nie uczynił ich podstawą ustaleń faktycznych w zakresie zarzutu zabójstwa (str. 3-5 uzasadnienia IV K [x]) i nie powiązał treści tych zeznań z dowodem z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej;b)art. 7 w zw. z 410 w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 i art. 457 § 3 k.p.k. przez zmianę wyroku Sądu Okręgowej w pkt I, a następnie niedokonanie samodzielnej oceny dowodów i arbitralne, nieuargumentowane stwierdzenie, że zmiana wyroku przez Sąd Apelacyjny „pozostaje bez wpływu na możliwość przypisania oskarżonym [w tym J.

K. - dop. R.K] zbrodni zabójstwa” podczas gdy wnikliwa ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na stwierdzenie, że przypisanych oba oskarżonym czynności sprawczych, realizujących czynnościowe znamię „zabójstwa” dopuścił się oskarżony J. K..W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Regionalnej w [x]. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. jest bezpodstawny.

Treść uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji zarzuty zostały przez ten Sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich istotnych okoliczności i twierdzeń sąd drugiej instancji ustosunkował się. Uzasadnienie to merytorycznie jest prawidłowe, odnosi się do zarzutów apelacji w takim zakresie, w jakim zostały one postawione, i w tych warunkach nie sposób przyjąć, że doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., nierzetelnego czy niepełnego rozpoznania zwykłego środka odwoławczego.Wbrew sugestiom autora kasacji nie można utożsamiać faktu niepodzielenia zasadności podniesionych w apelacji zarzutów z rażącym naruszeniem prawa procesowego.

Podniesiony w pkt b kasacji zarzut, w powiązaniu z analizą treści części motywacyjnej skargi, wskazuje wprost, że autor kasacji prezentuje własną ocenę dowodów, opartą na ich jednostronnej analizie powiązanej z linią obrony skazanego, polemizuje z ustaleniami faktycznymi i ocenami wiarygodności dowodów. Skarżący pomija, że przedmiotem postępowania kasacyjnego nie może być zasadność oceny dowodów i trafność wniosków wyprowadzonych na tej podstawie. Wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślono, że podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie oceny dowodów, bądź kwestionowanie opartych na nich ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne dla oskarżonego i przeciwstawianie im innych okoliczności, bardziej dla niego korzystnych, których Sąd po rozważeniu nie uznał za wiarygodne lub mające znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie.Tak więc konstrukcja kasacji, z pozoru zgodna z regułami art. 523 k.p.k., w istocie – poprzez polemikę ze stanowiskiem sądu odwoławczego – zmierza wprost do ominięcia zakazu kwestionowania ustaleń faktycznych.Podzielając stanowisko prokuratora zawarte w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.