III KK 210/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 210/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r.,‎sprawy J. P. G.‎skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in.‎z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 grudnia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 2 lipca 2012 r.; p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 2 lipca 2012 r. J. G. skazany został za przestępstwa:

1) z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. – na karę 3 lat pozbawienia wolności i grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych po 20 zł jedna stawka;

2) z art. 263 § 2 k.k. – na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

3) z art. 156 § 3 k.k. – na karę 7 lat pozbawienia wolności; łącznie na karę 9 lat pozbawienia wolności.Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego. Sąd Apelacyjny częściowo uwzględnił apelację i wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:- uchylił karę łączną pozbawienia wolności;- w ramach czynu zarzuconego w pkt V uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 3 sierpnia 2006 r. w P. poprzez kilkakrotne uderzenie S. P. w okolice wątroby, nerek, żeber nieumyślnie spowodował jego śmierć, to jest czynu z art. 155 k.k. i wymierzył mu za ten czyn karę 4 lat pozbawienia wolności;- orzekł wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 6 lat;- w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w stosunku do J.

G. utrzymał w mocy.W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił obrazę przepisu 457 § 3 w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. poprzez nierzetelne i niepełne rozpoznanie zarzutów (co spowodowało, że wady postępowania pierwszoinstancyjnego przeniknęły do postępowania odwoławczego), nierzetelne i niepełne sporządzenie uzasadnienia, przejawiające się w wadliwej argumentacji przytoczonej w związkiem z rozpoznawaniem zarzutów, wadliwym odczytaniem intencji skarżącej oraz nie rozpoznaniem wniosku o zmianę kwalifikacji prawnej czynu z art. 156 § 3 k.k. na art. 156 § 2 k.k., a to na skutek zmiany kwalifikacji prawnej czynu na art. 155 k.k. i uznanie, że wobec takiej zmiany kwalifikacji nie trzeba odnosić się do zmiany kwalifikacji proponowanej przez skarżącą we wniosku, które to uchybienia miały istotny wpływ na treść wyroku.W konkluzji skarżący wniósł „o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego”.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Porównując zarzuty apelacyjne i kasacyjne trudno nie zauważyć, że kasacja co do swej istoty, niezależnie od pozornych, formalnych i ogólnych zarzutów rażącego naruszenia prawa, praktycznie sugeruje błędy w ustaleniach faktycznych, stanowi powielenie apelacji, sprowadza się do polemiki z ustaleniami sądu I instancji.W świetle lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, że Sąd Apelacyjny wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozważył i ocenił wszystkie zarzuty apelacji, w sposób wyczerpujący wyjaśnił, dlaczego zarzuty i wnioski apelacji obrońcy nie mogły być uznane za zasadne.

Brak zatem podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., niepełnego, czy nierzetelnego rozpoznania środka odwoławczego.Wbrew sugestiom skarżącego nie można utożsamiać faktu niepodzielenia zasadności podniesionych w apelacji zarzutów z rażącym naruszeniem prawa, a takie właśnie stanowisko zostało zaprezentowane w kasacji.W sytuacji gdy Sąd odwoławczy, dokonując zmiany kwalifikacji prawnej czynu (pkt V), przedstawił w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniające przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu z art. 155 k.k., zamiast przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji z art. 156 § 3 k.k., zarzut kasacji, dotyczący zaniechania rozważenia przez sąd odwoławczy proponowanej przez obrońcę kwalifikacji prawnej z art. 156 § 2 k.k., uznać należy za oczywiście bezzasadny.Z uwagi na brak jakichkolwiek merytorycznych argumentów godzących w istotę orzeczenia sądu odwoławczego, kasację obrońcy należało oddalić jako bezzasadną w stopniu oczywistym.