III KK 2/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 2/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Lech Paprzycki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 kwietnia 2015 r.,‎sprawy E. P.‎skazanego z 247§1 kk w zb. z art.197§2 kk w zb. z art. 197§3 pkt.1 kk w zw. z 11§2 kk i w zw. z art. 64§1 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 16 lipca 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 12 lipca 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego E.P. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r., w sprawie […], utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 12 lipca 2013 r., wydany w sprawie […], którym E. P., za przestępstwo zakwalifikowane z art. 247 § 1 kk w zb. z art. 197 § 2 kk w zb. z art. 197 § 3 pkt 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, na podstawie art. 197 § 3 kk pkt 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk skazany został na karę 7 lat pozbawienia wolności oraz za przestępstwa zakwalifikowane z art. 247 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na podstawie art. 247 § 1 kk na karę jednego roku pozbawienia wolności, a za przestępstwo zakwalifikowane z art. 191 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na podstawie art. 191 § 1 kk na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 8 lat pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego E. P. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażącą obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na jego treść, a polegającą na naruszeniu:

I. art. 457 § 3 kpk – przez niepełną, pozbawioną wnikliwości i jednostronną ocenę zarzutów podniesionych w apelacji oskarżonego, a mianowicie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych (będącej konsekwencją dowolnej oceny materiału dowodowego) polegającym na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia, podczas gdy w przedmiotowej apelacji skarżący wskazywał, iż:- Sąd oparł swoje przekonanie jedynie na twierdzeniach pokrzywdzonego, według, których oskarżony znęcał się nad nim psychicznie i fizycznie oraz doprowadził do obcowania płciowego i zmusił do wykonania innych czynności seksualnych, w sytuacji gdy zeznania pokrzywdzonego są niekonsekwentne, nielogiczne, ewoluują w toku kolejnych przesłuchań:a) pokrzywdzony przesłuchany po raz pierwszy nie wskazywał, aby doszło do „innych czynności seksualnych” uczynił to dopiero później, co poddaje w wątpliwość jego twierdzenia;b) data dokonania zgwałcenia wskazywana w toku postępowania jest rozbieżna z datą wskazaną na grypsie przekazanym P. R. oraz oświadczeniem z dnia 3 maja 2011 r.,- funkcjonariusze Służby Więziennej nie zgłaszali żadnych incydentów z udziałem osadzonych, nigdy też nie widzieli aby oskarżony E. P. używał przemocy wobec pokrzywdzonego czy zmuszał go do wykonywania innych czynności seksualnych, a wiedza o zdarzeniu posiadają jedynie z relacji pokrzywdzonego,- wynik badania lekarskiego nie pozwala na stwierdzenie przebytego gwałtu,- z eksperymentu procesowego, który miał precyzyjnie ustalić usytuowanie oskarżonych i pokrzywdzonego w kąciku sanitarnym wynika, iż oskarżony E. P. mógł stać za pokrzywdzonym, ale był usytuowany do niego bokiem, co uniemożliwia dokonanie gwałtu,- A.

S. wskazał, iż oskarżony nigdy nie używał wobec niego przemocy, słów uznanych powszechnie za obelżywe, ani nie zmuszał do zmiany celi, wskazał również, że nie znęcał się psychicznie i fizycznie nad pokrzywdzonym G. B.;II. art. 433 § 2 kpk – poprzez nierozważenie zarzutu apelacji (II pkt 2 apelacji) od wyroku Sądu I Instancji wskazanego w apelacji oskarżonego i stwierdzenia, iż zarzut ten jest niezrozumiały bowiem sąd I instancji nie ustalił, iż oskarżony posłużył się zachowaniem o charakterze znęcania w sytuacji, gdy zarzut ten dotyczył obu przestępstw popełnionych na szkodę A.

S. (pkt II wyroku Sądu Okręgowego w R., pkt III i V aktu oskarżenia), co implikuje wniosek, iż kontrola odwoławcza dokonana przez Sąd II Instancji jest rażąco wadliwa, co tym samym dyskwalifikuje niniejszy wyrok”; wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację obrońcy, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego E. P. jest, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, oczywiście bezzasadna i jako taka została oddalona, natomiast E. P., na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk, został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, wobec jego sytuacji majątkowej i braku możliwości uzyskiwania dochodów w okresie odbywania kary pozbawienia wolności.Kasacja obrońcy, formułując na stronach pierwszej i drugiej zarzuty, uzasadnienie ogranicza do stwierdzenia, że Sąd odwoławczy nie dostrzegł, że zarzut apelacji z pkt II 2) dotyczy nie tylko przestępstwa z punktu V aktu oskarżenia, ale także z jego punktu III, po czym następuje obszerne przywołanie orzeczeń Sądu Najwyższego, z konkluzją, że Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu swego wyroku ograniczył się do powtórzenia argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu Sądu Okręgowego, co prowadzi obrońcę do oceny, że „kontrola orzeczenia miała charakter jedynie iluzoryczny”, gdyż Sąd odwoławczy albo nie odniósł się w ogóle do jednego zarzutu, a jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty, to uczynił to „w sposób zdawkowy, który de facto nie odnosi się do jego istoty”, co „nie może być uznane za spełniające wymogi rzetelności i konkretności”, wobec czego „wyrok ten winien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego, poprzez jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”.Tymczasem, staranna lektura uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego prowadzi do ustalenia, że Sąd ten poprawnie zidentyfikował wszystkie zarzuty apelacji obrońcy, ich zakres, do wszystkich zarzutów odniósł się w sposób przekonujący, co prowadzi do oceny, że nie doszło w tej sprawie do naruszenia art. 433 kpk, gdy uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 457 § 3 kpk.Sąd Apelacyjny, w uzasadnieniu swego orzeczenia, nie ograniczył się do podzielenia stanowiska Sądu pierwszej instancji co do ustaleń faktycznych i oceny dowodów, do czego był uprawniony jeżeli uznał je za pełne i trafne, lecz ponownie, w kontekście niezbyt precyzyjnie sformułowanych zarzutów apelacji obrońcy, dokonał, na stronie ósmej i następnych, wnikliwej oceny nie tylko najistotniejszego w tej sprawie dowodu – zeznań pokrzywdzonego G.

B., ale także zeznań pozostałych świadków, opinii biegłych dotyczących pokrzywdzonego, wyników eksperymentu procesowego oraz, co równie istotne, wyjaśnień oskarżonych. W istocie, Sąd odwoławczy odniósł się także do trafnie zidentyfikowanego zarzutu z pkt II 2) apelacji również w kontekście przestępstwa określonego w punkcie III aktu oskarżenia, o czym świadczą rozważania na s. 10 uzasadnienia Sądu Apelacyjnego, gdzie Sąd odwoławczy zasadnie podzielił ocenę zeznań świadka A. S., dokonaną przez Sąd pierwszej instancji na s. 32-34 uzasadnienia swego orzeczenia.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.