III KK 191/26 · Sąd Najwyższy

III KK 191/26 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie S. L. skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.), w dniu 17 czerwca 2026 r., wniosków obrońców o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt IV Ka 1732/24 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV K 113/21 postanowił: wniosków nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Obrońcy S.L. w dwóch nadzwyczajnych środkach zaskarżenia od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 5 listopada 2025 r., niezależnie od uchybień kasacyjnych, zamieścili wnioski o wstrzymanie wykonania orzeczenia.Stwierdzić należy, że wnioski obrońców nie zasługiwały na uwzględnienie.Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma charakter wyjątkowy, dlatego potrzeby zastosowania wstrzymania wykonania kary nie może uzasadniać sama czynność procesowa - wniesienie kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na ich oczywistą zasadność, a nadto wystąpiły szczególne, wyjątkowe okoliczności pozwalające przyjąć, iż wykonanie orzeczenia mogłoby spowodować nieodwracalne, niekorzystne dla skazanego skutki.

Analizując treść poszczególnych podniesionych w kasacjach zarzutów, w kontekście treści uzasadnienia zaskarżonego nimi wyroku Sądu odwoławczego, nie można obecnie - niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności kasacji - przyjąć, że bardzo istotne względy przemawiają za ich oczywistą zasadnością. Tego stanu rzeczy nie zmienia fakt powołania w jednej z kasacji bezwzględnej przyczyny odwoławczej, którą w niniejszej sprawie jest art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., albowiem – nie przesądzając z góry wyniku postępowania kasacyjnego – samo wskazanie tego uchybienia nie czyni S.L. , który w obecnej sytuacji procesowej jest uznany prawomocnym wyrokiem sądowym za winnego popełnienia w czasie pełnienia zawodu adwokata szeregu poważnych przestępstw w tym: dwóch oszustw (art. 286 § 1 k.k.), co najmniej trzech czynów poplecznictwa w tym jednego popełnionego w ramach czynu ciągłego z fałszerstwem intelektualnym, którego dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.) oraz kradzieży zwykłej (art. 278 § 1 k.k.), za co został skazany na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i obowiązek naprawienia szkody z art. 46 § 1 k.k. – niewinnym, co miałoby prowadzić do wstrzymania wykonania orzeczonej kary.Wobec powyższych argumentów, a także wskutek niewykazania przez skarżących żadnych wyjątkowych okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 532 k.p.k., wniosek obrońcy należało uznać za niezasadny. [J.J.][a.ł] ‎