Legislator Case Law & Legislation
III KK 181/20 AI generated

III KK 181/20 · Sąd Najwyższy

Case Number III KK 181/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

Z. został oskarżony o to, że w okresie od 2011 roku do 30 marca 2019 roku w M., przy ul. P. w miejscu zamieszkania, znęcał się psychicznie nad żoną A. Z. i dziećmi P., S., B., J., W., J. oraz F. Z. poprzez wszczynanie awantur domowych, w trakcie których używał wobec wymienionych słów wulgarnych i powszechnie używanych za obelżywe, poniżał, ciągle niepokoił, a także niszczył sprzęty gospodarstwa domowego, a nadto w rozpatrywanym okresie znęcał się fizycznie nad F. Z. poprzez unoszenie pokrzywdzonego za rękę lub nogę i kopanie w pośladki, tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k. (ł. 150-151).Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w M., w dniu 19 czerwca 2019 roku oskarżony T.

Legislator headnote

AI generated

art. 207 § 1 k.k, art. 535 § 5 k.p.k, art. 70 § 2 k.k, art. 72 § 1 pkt 5 k.k, art. 72 § 1 pkt 6 k.k, art. 73 § 2 k.k; III KK 181/20 · Sąd Najwyższy: , P. Z. , S. Z. B. Z. J. Z., W. Z. , J. Z. oraz F. Z. na okres 2 (dwóch) lat.Wyrok ten, niezaskarżony przez żadną ze stron procesu, uprawomocnił się w dniu 27 czerwca 2019 roku.Kasację od powyższego wyroku wywiódł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w całości, na niekorzyść skazanego T. Z. , zarzucając: „ I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego - art. 387 § 2 i § 3 k.p.k. polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku oskarżonego T.

Keywords

AI generated
extensive criminal record psychological disorders criminal responsibility criminal responsibility of minors drug addiction criminal prosecution

Cited Legislation

AI generated
art. 207 § 1 k.k
skazanego z art. 207 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
207 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 8 października 2020r.
art. 70 § 2 k.k
art. 72 § 1 pkt 5 k.k
wykonanie orzeczonej wyżej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby; na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 k.k.
art. 72 § 1 pkt 6 k.k
zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się w okresie próby od nadużywania alkoholu, na podstawie art. 72 § 1 pkt 6 k.k.
art. 73 § 2 k.k
zobowiązał oskarżonego w okresie próby do poddania się niestacjonarnej terapii uzależnień, na podstawie art. 73 § 2 k.k.
art. 63 § 3 k.k
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 63 § 3 k.k., polegające na bezpodstawnym zaniechaniu zaliczenia na poczet orzeczonego wobec oskarżonego T Z.
art. 387 k.p.k
Zaskarżone orzeczenie jest wadliwe, gdyż zostało wydane z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść naruszeniem przepisów prawa wskazanych w zarzutach kasacyjnych.Słusznie wskazuje autor kasacji, iż zgodnie z art. 387 k.p.k.
AI generated
IV K 941/16
K. (1) zamieszkiwał ze swoimi rodzicami A. i T., bratem J., siostrą M. i jej synem w C. przy ul. (...). Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt IV K 207/16 T. K. (1) został uznany za winnego tego, że od lutego 2015 r. do 3 marca 2016 r. znęcał się psychicznie nad matką, ojcem i siostrą poprzez wszczynanie awantur w stanie nietrzeźwości, ubliżanie wulgarnymi słowami, grożenie pozbawieniem życia, tj. za winnego popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k..
II K 679/19
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 679/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
VIII Ka 769/14
w okresie od 10 grudnia 2011 r.
II K 37/21
Sygn. akt II K 37/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2022 roku Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Leszek Osiński Protokolant: sekr. sądowy Ewa Romanowska w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ------------------ po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 roku, 28 czerwca 2022 roku sprawy T. J. syna Z. i M. z domu C. urodz. (...) w G.-D. oskarżonego o to, że: w okresie od 21 sierpnia 2020 roku do dnia 16 stycznia 2021 roku w G.-D., pow. g. (...), woj. (...)- (...), znęcał się psychicznie nad swoją byłą żoną A. J. w ten sposób, że wszczynał awantury domowe oraz ubliżał jej słowami wulgarnymi, obraźliwymi i poniżającymi. tj. o przestępstwo z art. 207 § 1 kk. ORZEKA: I. uznaje oskarżonego T. J. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, tj. przestępstwa z art. 207 § 1 kk i za to na mocy art. 207 § 1 kk wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na mocy art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata; III. na mocy art. 72 §1 pkt 5 kk zobowiązuje oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu; IV. na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonej A. J. kwoty 2.000 (dwa tysiące) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; V. na mocy art. 72 §1 pkt 7a i § 1a kk w okresie próby zobowiązuje oskarżonego do powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzoną A. J. w jakikolwiek sposób, z wyłączeniem kontaktu pisemnego w sprawach związanych z opieką i sprawowaniem władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem oraz w sprawach związanych z podziałem wspólnego majątku, oraz do powstrzymania się od zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 20 (dwadzieścia) metrów; VI. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 1.008,00 (jednego tysiąca ośmiu) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w sprawie; VII. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180,00 (stu osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70,00 (siedemdziesięciu) złotych. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 37/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. T. J. Art. 207 § 1 kk - w okresie od 21 sierpnia 2020 roku do dnia 16 stycznia 2021 roku w G.-D., pow. g. (...), woj. (...)- (...), znęcał się psychicznie nad swoją byłą żoną A. J. w ten sposób, że wszczynał awantury domowe oraz ubliżał jej słowami wulgarnymi, obraźliwymi i poniżającymi. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Fakt znęcania się psychicznego przez oskarżonego T. J. nad byłą żoną A. J. zeznania świadka A. J. k. 9-9v., 21v., 23v., 59v., 218v., 273v.-274, 308-311 zeznania świadka D. J. k. 15v.-16, k. 274 raport zgłoszonych interwencji k. 49-50 procedura Niebieskiej Karty k. 62-207 dokumentacja fotograficzna k. 286, 300-301 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. T. J. Art. 207 § 1 kk- w okresie od 21 sierpnia 2020 roku do dnia 16 stycznia 2021 roku w G.-D., pow. g. (...), woj. (...)- (...), znęcał się psychicznie nad swoją byłą żoną A. J. w ten sposób, że wszczynał awantury domowe oraz ubliżał jej słowami wulgarnymi, obraźliwymi i poniżającymi. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Zaprzeczenie znęcaniu się nad byłą żoną, znęcanie się A. J. nad oskarżonym T. J. wyjaśnienia oskarżonego T. J. k. 36-37, 272-273, zeznania świadka K. B. k. 275v.-276 zeznania świadka T. K. k. 276-276v. zeznania świadka K. J. k. 275 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania świadka A. J. Świadek jako pokrzywdzona wskazała, że oskarżony nadużywa alkoholu, pod wpływem którego wszczyna liczne awantury. Świadek podał, że oskarżony ciągle jej ubliża, wyzywa ją. Wskazała, że utrudnia jej korzystanie z myjni, odciąga jej klientów. Świadek zeznał, że oskarżony zamontował kamery w domu i ciągle ją nagrywa i podsłuchuje. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Szczegółowość zeznań wskazuje na liczne złośliwe, ale i wulgarne oraz obraźliwe wystąpienia oskarżonego wobec byłej żony. Niewątpliwie w jego działaniach należy doszukać się chęci jak najbardziej dolegliwego dokuczenia pokrzywdzonej, jej poniżenia i pełnej kontroli jej poczynań. Temu służyło ograniczanie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej (zamykanie drzwi, montowanie dodatkowych zabezpieczeń), jak i ograniczanie komfortu korzystania z pomieszczeń domowych (montowanie kamer). Słowa pokrzywdzonej znalazły potwierdzenie w dołączonej dokumentacji fotograficznej. A. J. wskazała ponadto na jeszcze jeden motyw działania sprawcy. Oskarżony swoim zachowaniem wobec byłej żony starał się zmusić ją do opuszczenia wspólnie zajmowanego domu. O tym, iż oskarżony ubliżał pokrzywdzonej świadczą także zeznania świadka D. J., które uzupełniają depozycje pokrzywdzonej. zeznania świadka D. J. Świadek jako córka oskarżonego zeznała, że jej ojciec ciągle wyzywa jej matkę od "suk" i "szmat". Świadek podała, że oskarżony nienawidzi pokrzywdzonej A. J.. Wskazała, że ojciec jest uzależniony od alkoholu. Akcentowała fakt wszczynania przez niego awantur i wulgarnego, obelżywego zachowania wobec pokrzywdzonej. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne. Korelują one ze stanowiskiem A. J.. Opisują ogólną atmosferę, która była wynikiem postępowania oskarżonego. Jego zachowanie nie uległo zmianie nawet po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Wówczas to bowiem oskarżony miał grozić pokrzywdzonej oraz córce, że je „rozpieprzy” w sądzie (k. 274v.). raport zgłoszonych interwencji Sąd nie znalazł powodów, aby odmówić wiarygodności dokumentowi w postaci krótkiego raportu działań z Komendy Powiatowej Policji w G.-D.. Z dokumentu wynika, że od sierpnia 2020 roku do stycznia 2021 roku przeprowadzono interwencje policji z udziałem oskarżonego. Oskarżony nękał swoją byłą żonę. Raport wpisuje się w obraz zdarzeń w przedmiotowej sprawie. procedura Niebieskiej Karty Przedłożona dokumentacja niebieskiej karty wskazuje na zachowanie oskarżonego oraz na podjęte środki zaradcze. Z dokumentów zgromadzonych w aktach wynika, że procedura ta w rodzinie A. i T. J. była prowadzona dwukrotnie, tj. w sierpniu 2019 roku oraz w styczniu 2021 roku. Z dokumentacji wynika, że oskarżony w stosunku do byłej żony stosował przemoc psychiczną w ten sposób, że ją wyzywał, poniżał, ośmieszał, kontrolował. Wiadomości wynikające z dokumentacji stanowią potwierdzenie zeznań pokrzywdzonej oraz jej córki. Dokumentacja fotograficzna Sąd nie znalazł powodów aby odmówić wiarygodności dowodom w postaci zdjęć przedłożonych do sprawy przez pokrzywdzoną. Ze zdjęć tych wynika, że w domu oskarżony nagrywa pokrzywdzoną, montuje w różnych ukrytych miejscach telefon oraz kamery. Kolejne fotografie wskazują na zamontowanie kłódek na drzwiach do biura i myjni. Motyw działania oskarżonego w tym przypadku jest oczywisty i nie wymaga dłuższego komentarza. Zdjęcia dają obraz stosunku oskarżonego do byłej żony. Świadczą o chęci kontrolowania jej, utrudnienia funkcjonowania oraz wyrządzenia przykrości. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 wyjaśnienia oskarżonego T. J. Oskarżony nie przyznał się do winy. T. J. wyjaśnił, że to on jest nękany przez byłą żonę donosami, wyzwiskami, zamykaniem domu od wewnątrz. Wskazał, że A. J. znęca się psychicznie nad nim. Podał, że jego była żona próbowała go otruć, wlewając coś do kawy oraz podcinając kabel od żelazka. Na skutek jego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa znęcania się na jego szkodę odmówiono wszczęcia dochodzenia. Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego. Stanowią one efekt ustalonej linii obrony, zmierzając do zrzucenia odpowiedzialności na pokrzywdzoną. W świetle przedstawionych powyżej dowodów zabieg ten nie powiódł się. Wyjaśnienia oskarżonego stoją wobec nich w jaskrawej opozycji. Co istotne, stanowiska oskarżonego nie potwierdziły już wcześniej organy ścigania, odmawiając wszczęcia dochodzenia z jego zawiadomienia. Nie można przyjąć za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego w sytuacji, w której ustalono ponad wszelką wątpliwość, iż wielokrotnie wyzywał on swoją byłą żonę i wszczynał awantury. Ponadto ograniczał jej możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, montował urządzenia nagrywające i podsłuchowe. To jego zachowanie wyraźnie wskazuje na dużą dozę niechęci, wręcz nienawiści wobec pokrzywdzonej oraz chęć dokuczenia jej. zeznania świadka K. B. Świadek wskazał, że to oskarżony jest nękany przez byłą żonę. Świadek wskazał, że pokrzywdzona nęka oskarżonego donosami do różnych instytucji oraz tym, że ciągle zasłania mu jego kamery. Zeznania świadka stanowią przekaz, który świadek uzyskał od oskarżonego. Z tego też powodu sąd nie mógł uznać ich za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. W relacji świadka brak własnych spostrzeżeń, które negowałyby wartość oskarżenia. zeznania świadka T. K. Podobnie należało ocenić zeznania T. K., kolegi oskarżonego. Świadek nigdy nie był świadkiem żadnych kłótni w domu stron. Jego zeznania wskazują na okoliczności przekazane mu przez oskarżonego. Ich wartość dowodową należało zatem zakwestionować z tego samego powodu, dla którego odmówiono przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego oraz świadka K. B.. zeznania świadka K. J. Świadek jako były dzielnicowy wskazał, że nie był nigdy na interwencji u państwa J., był tylko w związku z prowadzoną Niebieską Kartą. świadek podał, że dzielnicowym w rejonie zamieszkania oskarżonego był do czerwca 2020 roku. Jego praca jako dzielnicowego nie obejmuje okresu oskarżenia w niniejszej sprawie. Zeznania świadka nie mają zatem znaczenia dla sprawy. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I T. J. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Odpowiedzialności za czyn z art. 207 § 1 kk podlega ten, kto znęca się fizycznie i psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny. Pojęcie „znęcanie się” na gruncie art. 207 kk zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu. Przestępstwo to może być popełnione umyślnie i to wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Przestępstwo znęcania cechuje się pewnym rozciągnięciem w czasie i należy do kategorii przestępstw z wielokrotnością aktów sprawczych. Znęcanie się jest najczęściej realizowane przez wielokrotne zamachy na takie dobra jak godność osobista, zdrowie, nietykalność cielesna. W niniejszej sprawie oskarżony na przestrzeni ponad pół roku podejmował z pewną systematycznością szereg działań skierowanych przeciwko byłej żonie. Ubliżał jej i obrażał w sposób wulgarny, wszczynał awantury domowe. Starał się kontrolować pokrzywdzoną, dokuczać jej i poniżać. Jego zachowanie cechowała zawziętość i szczególnie zabarwiony negatywny stosunek do byłej żony. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z art. 207 § 1 kk. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że oskarżony znęcał się psychicznie nad swoją byłą żoną A. J.. Pokrzywdzona oraz córka państwa J. zgodnie wskazały i opisały szereg wydarzeń, które jednoznacznie o tym przesądzają. Oskarżony nadużywał alkoholu. Często wszczynał awantury. Wyzywał wówczas pokrzywdzoną wulgaryzmami, ośmieszał ją i poniżał. Oskarżony dopuścił się również nękania pokrzywdzonej w ten sposób, że założył jej kłódki do drzwi do biura i myjni, zamontował liczne kamery w domu oraz nadajnik (...) w samochodzie. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności T. J. I i II I i II Uznając oskarżonego T. J. za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu z art. 207 § 1 kk, sąd na podstawie art. 207 § 1 kk wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. W przekonaniu sądu orzeczona kara - tak co do rodzaju, jak i wymiaru - jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Spełni również swą rolę w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej. Stanowi czytelny sygnał, iż naganne zachowanie oskarżonego spotkało się ze sprawiedliwą i odpowiednią sankcją. Sąd uznał, że charakter czynu oraz rodzaj zaatakowanego dobra chronionego prawem, uzasadniały wymierzenie kary pozbawienia wolności. W przekonaniu Sądu orzeczona kara nie razi surowością, szczególnie biorąc pod uwagę fakt znęcania się nad pokrzywdzoną będącą byłą żoną dla oskarżonego. W przekonaniu sądu wymierzona kara jest w tym wypadku dostatecznie dolegliwa i wystarczająca dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego na przyszłość. Do okoliczności łagodzących zaliczono uprzednią niekaralność oskarżonego. Sąd doszedł jednocześnie do przekonania, że w stosunku do oskarżonego istnieją przesłanki do zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres trzech lat próby (art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk). Sąd wziął pod uwagę fakt, iż skorzystanie z tej instytucji probacyjnej będzie wystarczające dla zapewnienia podstawowego celu niniejszego rozstrzygnięcia, tj. powstrzymywania się oskarżonego przed ponownym naruszaniem prawa. W ocenie sądu właściwości i warunki osobiste sprawcy uzasadniają przypuszczenie, że sprawca pomimo niewykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, nie powróci na drogę przestępstwa. Tocząca się sprawa uzmysłowiła oskarżonemu naganność jego zachowania oraz stanowiła swego rodzaju ostrzeżenie przed dalszymi tego typu zachowaniami. Oskarżony ma obecnie świadomość grożących mu konsekwencji na wypadek braku poprawy zachowania. Istnieje bowiem wówczas możliwość zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności. T. J. III III Na mocy art. 72 § 1 pkt 5 kk sąd zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. Orzeczenie w tym zakresie jest nieprzypadkowe. W toku postępowania dowodowego ujawniono wszak, iż oskarżony miewał problemy z nadużywaniem alkoholu i kontrolowaniem zachowania po jego spożyciu. W nadużywaniu alkoholu należy także upatrywać w dużej mierze jego powodów konfliktu z prawem. Stąd też zasadnym jest orzeczenie środka probacyjnego, który ma na celu istotne ograniczenie spożywania alkoholu przez oskarżonego. T. J. IV IV Na mocy art. 46 § 1 kk sąd zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonej A. J. kwoty 2000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Decydując o zadośćuczynieniu, sąd miał na uwadze, iż zachowanie oskarżonego było powodem poczucia silnego dyskomfortu, zagrożenia i spadku poczucia własnej wartości po stronie pokrzywdzonej. Doznania te składają się na odczucie krzywdy. Tę należy naprawić. Sposobem naprawy może być zobowiązanie oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonej. Obowiązek zapłaty ma także tę wartość, że stanowi swego rodzaju dolegliwość finansową dla oskarżonego, dając mu wyraźnie do zrozumienia, iż jego zachowanie zostało wszechstronnie ocenione i ukarane także i w ten sposób. T. J. V V Na mocy art. 72 § 1 pkt 7a i § 1a w okresie próby sąd zobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzoną A. J. w jakikolwiek sposób, z wyłączeniem kontaktu pisemnego w sprawach związanych z opieką i sprawowaniem władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem oraz w sprawach związanych z podziałem wspólnego majątku, oraz do powstrzymywania się od zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 20 metrów. Zdaniem Sądu dalsze kontakty oskarżonego z pokrzywdzoną będą prowadziły do sytuacji konfliktowych i nie zapewnią pokrzywdzonej komfortu potrzebnego do normalnego, bezstresowego funkcjonowania. Środek ten realizuje zadanie w zakresie prewencji indywidualnej przez ułatwienie powstrzymania się od popełnienia czynów w przyszłości. Ma także za zadanie uświadomić sprawcy rozmiar wyrządzonej krzywdy, a przez swoją dolegliwość działać na niego w warstwie emocjonalnej, powstrzymując przed zachowaniami przestępnymi. Bez wątpienia środek ten będzie także oddziaływać odstraszająco na innych potencjalnych sprawców. Środek został tak pomyślany, aby oskarżony nie został pozbawiony możliwości wpływu na wychowanie i opiekę nad wspólnym małoletnim dzieckiem. Kontakt z pokrzywdzoną będzie także niezbędny jeśli chodzi o podział wspólnego majątku. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VI Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 1008 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. VII Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem opłaty sądowej i obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 70 zł. Oskarżony posiada możliwości finansowe, aby uiścić koszty sądowe w sprawie. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Zapłata kosztów nie narazi oskarżonego na istotny uszczerbek w jego utrzymaniu. 1.Podpis
III K 534/19
okoliczności obciążające: - znaczny stopień społecznej szkodliwości, na który składa się rodzaj naruszonego dobra w postaci rodziny i szacunku do drugiego człowieka, których naruszenie powoduje stanowczy brak akceptacji w społeczeństwie; działanie oskarżonego pod wpływem narkotyków, których użycie w znacznej dawce zazwyczaj wyolbrzymia pobudki błahe, rozluźnia hamulce moralne, zwiększa zuchwalstwo i zmniejsza obawę przed odpowiedzialnością za popełnione czyny; działanie oskarżonego w celu dokuczenia pokrzywdzonej, a także w celu uzyskania od niej pieniędzy na narkotyki; długość czynności sprawczych, trwających około 2 lata; nadto doprowadzenie swoim działaniem do widocznych naruszeń ciała pokrzywdzonej oraz rozstroju zdrowia psychicznego; - znaczny stopień winy, bowiem oskarżony umyślnie z zamiarem bezpośrednim popełnił przypisany mu czyn;

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KK 181/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Eugeniusz Wildowicz‎SSN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca)Protokolant Marta Brylińska sprawy T. Z. skazanego z art. 207 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 8 października 2020r. kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego, od wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

T. Z. został oskarżony o to, że w okresie od 2011 roku do 30 marca 2019 roku w M., przy ul. P. w miejscu zamieszkania, znęcał się psychicznie nad żoną A. Z. i dziećmi P., S., B., J., W., J. oraz F. Z. poprzez wszczynanie awantur domowych, w trakcie których używał wobec wymienionych słów wulgarnych i powszechnie używanych za obelżywe, poniżał, ciągle niepokoił, a także niszczył sprzęty gospodarstwa domowego, a nadto w rozpatrywanym okresie znęcał się fizycznie nad F. Z. poprzez unoszenie pokrzywdzonego za rękę lub nogę i kopanie w pośladki, tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k. (ł. 150-151).Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w M., w dniu 19 czerwca 2019 roku oskarżony T.

Z. oświadczył, że chciałby poddać się dobrowolnie karze i wniósł o wymierzenie mu, za zarzucany czyn, kary roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, orzeczenie dozoru kuratora sądowego oraz orzeczenie obowiązku powstrzymywania się od alkoholu w okresie próby.Prokurator oświadczył, że nie sprzeciwia się wydaniu wyroku skazującego zgodnie z wnioskiem oskarżonego, jednakże pod warunkiem jego modyfikacji przez orzeczenie warunkowego zawieszenia na okres 3 lat próby, orzeczenie środka karnego w postaci nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi na okres 2 lat oraz orzeczenie obowiązku leczenia odwykowego w niestacjonarnej poradni uzależnień.

Obecni na rozprawie pokrzywdzeni - żona A. Z. oraz dzieci – B. , S., J. i P. Z. oświadczyli, że nie sprzeciwiają się tak zmodyfikowanemu wnioskowi. Oskarżony zmodyfikował wniosek zgodnie z propozycją przedstawioną przez prokuratora. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w M. uznał T. Z. za winnego popełnienia czynu określonego w art. 207 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 2 k.k. wykonanie orzeczonej wyżej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby; na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 k.k. zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się w okresie próby od nadużywania alkoholu, na podstawie art. 72 § 1 pkt 6 k.k. zobowiązał oskarżonego w okresie próby do poddania się niestacjonarnej terapii uzależnień, na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, zaś na podstawie art. 41a § 1 i 5 k.k. orzekł wobec oskarżonego nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego z pokrzywdzonymi A.

Z. , P. Z. , S. Z. B. Z. J. Z., W. Z. , J. Z. oraz F. Z. na okres 2 (dwóch) lat.Wyrok ten, niezaskarżony przez żadną ze stron procesu, uprawomocnił się w dniu 27 czerwca 2019 roku.Kasację od powyższego wyroku wywiódł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w całości, na niekorzyść skazanego T. Z. , zarzucając: „ I. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego - art. 387 § 2 i § 3 k.p.k. polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku oskarżonego T.

Z. o jego skazanie za czyn z art. 207 § 1 k.k. i wydaniu wyroku zgodnie z wnioskiem, w sytuacji gdy wniosek ten pomimo, że postulował o orzeczenie środka karnego w postaci nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi na okres 2 lat, to nie zawierał postulatu - obligatoryjnego w przypadku skazania za czyn z art. 207 § 1 k.k. - równoczesnego orzeczenia zakazu zbliżania się na ten sam okres do pokrzywdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia art. 41a § 3a k.k. poprzez bezpodstawne zaniechanie orzeczenia tego środka karnego;

II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 63 § 3 k.k., polegające na bezpodstawnym zaniechaniu zaliczenia na poczet orzeczonego wobec oskarżonego T Z. środka karnego w postaci nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi, okresu rzeczywistego stosowania w sprawie odpowiadającego mu rodzajowo środka zapobiegawczego określonego w art. 275a § 1 k.p.k.”.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest oczywiście zasadna.

Zaskarżone orzeczenie jest wadliwe, gdyż zostało wydane z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść naruszeniem przepisów prawa wskazanych w zarzutach kasacyjnych.Słusznie wskazuje autor kasacji, iż zgodnie z art. 387 k.p.k. wniosek o dobrowolne poddanie się karze może zostać uwzględniony przez sąd tylko wtedy, gdy zawarte w nim propozycje rozstrzygnięć są zgodne z przepisami prawa materialnego. Tymczasem Sąd Rejonowy w M. procedując w sprawie niniejszej niewątpliwie naruszył treść wskazanego przepisu uwzględniając wadliwy wniosek, zaaprobowany przez strony, zawierający postulat orzeczenia środka karnego w postaci nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi na okres 2 lat, jednak bez uwzględnienia obligatoryjnego nakazu orzeczenia zakazu zbliżania się na ten sam okres do pokrzywdzonych (w przypadku skazania za czyn z art. 207 § 1 k.k.) co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia art. 41a § 3a k.k. przez bezpodstawne zaniechanie orzeczenia tego środka karnego.Rację ma skarżący argumentując, że wynikająca z protokołu rozprawy z dnia 19 czerwca 2019 roku treść złożonych w tym zakresie oświadczeń, jak i podstawa prawna rozstrzygnięcia zawartego w pkt 6. wydanego w tym dniu wyroku skazującego (art. 41a § 1 k.k.), nie pozostawia wątpliwości, że wskazany tamże nakaz okresowego (na 2 lata) opuszczenia przez T.

Z. lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi został ukształtowany w formie środka karnego, o którym mowa w art. 39 pkt 2e k.k., a nie obowiązku probacyjnego określonego w art. 72 § 1 pkt 7b k.k. (czas wykonywania tego obowiązku określany jest z kolei na podstawie art. 74 § 1 k.k.).Zgodnie natomiast z art. 41a § 3a k.k., w razie orzeczenia nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym za przestępstwa określone w rozdziałach XXV (przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności) i XXVI (przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece), sąd orzeka na ten sam okres zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego.

Konstrukcja powyższego przepisu poprzez użycie wyrazu „orzeka” nie pozostawia wątpliwości, że w określonych tamże warunkach równoczesne orzeczenie zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego staje się obligatoryjne. Sąd natomiast zaniechał wskazania potrzeby korekty wniosku w tym zakresie i orzekając wobec T. Z. wskazany środek karny z pominięciem zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych, dopuścił się oczywistej rażącej obrazy art. 41a § 3a k.k.Ponadto, słusznie wskazano w kasacji, że przedmiotowy wyrok zapadł również z rażącą obrazą przepisu prawa materialnego, tj. art. 63 § 3 k.k. Zgodnie z tym przepisem na poczet orzeczonych środków karnych, o których mowa w art. 39 pkt 2 - 3 k.k., zalicza się okres rzeczywistego stosowania odpowiadających im rodzajowo środków zapobiegawczych.

W myśl art. 63 § 3 k.k. na poczet orzeczonych środków karnych, o których mowa w art. 39 pkt 2 - 3 k.k. zalicza się okres rzeczywistego stosowania odpowiadających im rodzajowo środków zapobiegawczych określonych w art. 275 - 276 k.p.k. W niniejszej sprawie, w toku postępowania przygotowawczego, na mocy postanowienia z dnia 8 kwietnia 2019r. zastosowano wobec T. Z. m.in. środek zapobiegawczy w postaci nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z wyżej wymienionymi pokrzywdzonymi położonego w M. przy ul. P. na okres trzech miesięcy.

Orzeczenie wobec T. Z. środka zapobiegawczego w postaci nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonymi obligowało zatem Sąd - zgodnie z dyspozycją art. 63 § 3 k.k. - do zaliczenia jego stosowania na poczet orzeczonego w pkt 6 wyroku środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 2e k.k. Określony bowiem w art. 275a k.p.k. środek zapobiegawczy w postaci nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym pod względem treści jest tożsamy ze środkiem karnym wskazanym w art. 39 pkt 2e k.k. Nie dokonując zatem omawianego zaliczenia Sąd Rejonowy w rażący sposób naruszył prawo materialne, a to art. 63 § 3 k.k.Niewątpliwie opisane wyżej uchybienia sądu miały istotny wpływ na treść wydanego wyroku, co spowodowało konieczność jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M., co umożliwi właściwe i prawidłowe ukształtowanie dolegliwości wynikających z popełnienia przez niego przestępstwa.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.