III KK 18/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 18/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Grzegorczyk

w sprawie A. S.

skazanego z art.197 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

w dniu 15 czerwca 2010 r.

kasacji obrońcy skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 6 października 2009 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 16 marca 2009 r.,

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego kosztami

sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 16 marca 2009 r. A. S. został

uznany winnym popełnienia w dniach od 4 do 6 lutego 2008 r. wobec E. B.,

pozostającej u niego w ramach rodziny zastępczej, przestępstwa z art. 199 § 1 w

zw. z § 3 i art. 197 § 1 w zw. z art.11 § 2 i art.12 k.k. i skazany za to na karę 3

lat pozbawienia wolności, z zakazem zbliżania się do pokrzywdzonej przez

okres 10 lat. Po rozpoznaniu apelacji, wniesionych przez prokuratora na

niekorzyść oskarżonego odnośnie kary oraz przez obrońcę z zarzutem błędu w

ustaleniach faktycznych i rażącej niewspółmierności kary, Sąd Okręgowy w S.wyrokiem z dnia 6 października 2009 r. - zmienił to orzeczenie jedynie przez

podwyższenie kary do 5 lat pozbawienia wolności, utrzymując go w mocy w

pozostałym zakresie. W kasacji wywiedzionej od wyroku sądu odwoławczego

obrońca skazanego podniosła zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art. 4,

5, 7, 167, 193, 214, 215, 366, 410, 424 § 1 i 457 § 3 k.p.k., przez

zaakceptowanie poglądu wyrażonego w uzasadnieniu sądu pierwszej instancji,

że materiał zgromadzony w sprawie daje podstawę do ustalenia winy

oskarżonego, a materiał ten był oceniony dowolnie, zaniechano weryfikacji

zeznań pokrzywdzonej i nie przeprowadzono dowodów z urzędu, wnosząc o

uchylenie obu wydanych w tym procesie wyroków i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania w pierwszej instancji. W odpowiedzi na tę skargę

prokurator Prokuratury Okręgowej w S. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga ta jest niezasadna i to w oczywistym stopniu, stąd też jej

rozpoznanie na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Autorce kasacji

należy przypomnieć, że kasacja służy od wyroku sądu odwoławczego, a nie

sądu pierwszej instancji i że nie wolno w niej kwestionować ustaleń

faktycznych, w tym także pod pozorem rzekomej obrazy prawa. Niestety

skarżąca wysuwając jakoby zarzut obrazy prawa procesowego atakuje w istocie

ustalenia faktyczne i chce poddać je kontroli Sądu Najwyższego, który jednak

jest sądem prawa, a nie faktów. Skarżąca zapomina lub nie pamięta, że apelacja

obrońcy podnosiła jedynie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i

niewspółmierności kary i w tej materii sąd odwoławczy wyjątkowo obszernie i

prawidłowo wypowiedział w uzasadnieniu swego wyroku (k. 533-537). Zarzut

zatem rzekomej obrazy art. 457 § 3 k.p.k. ma się nijak do realiów tej sprawy.

Podnoszona zaś obraza pozostałych, przywołanych w kasacji, przepisów

procesowych, odnosi się do procedowania w pierwszej instancji. To tam

bowiem przeprowadza się - w tym z urzędu - określone dowody i je ocenia, jest

ona tym samym skierowana do wyroku sądu meriti, a nie sądu odwoławczego.

Przy tym nie zarzuca się, aby ten ostatni sąd obraził art. 440 k.p.k., czyli że

mimo potrzeby nie orzekł on poza granicami zarzutów apelacji z uwagi na

rażącą niesprawiedliwość wyroku. Zatem sama Autorka kasacji przyznaje w ten

sposób, że wyrok ten nie jest rażąco niesprawiedliwy, a pamiętać trzeba, że

tylko rażąca obraza prawa i to mogąca istotny wpływ na treść wyroku może być

podstawą kasacji. Treść tej kasacji dowodzi natomiast wyraźnie, że skarżącej

chodzi o zakwestionowanie ustaleń poczynionych w postępowaniu. I tak czyni

się w uzasadnieniu tej skargi, co jednak nie może być przedmiotem

nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił tę kasację jako

oczywiście bezzasadną, obciążając skazanego - stosownie do art. 636 § 1 w zw.

z art. 518 k.p.k. - kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

/tp/