III KK 16/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 16/19 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie J. S. skazanego za czyny z art. 200 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 31 stycznia 2019 r., z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt XI Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II K […], na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. pozostawić kasację bez rozpoznania;

2. obciążyć skazanego J. S. kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w R. uznał J. S. za winnego popełnienia w ciągu przestępstw czynów z art. 200 § 1 k.k., za co wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz czynu z art. 211 k.k., za co wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekł łączną karę 2 lat i miesiąca pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt XI Ka (…), po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych (drugim z oskarżonych był K.

S.), zmienił zaskarżony wyrok sądu a quo poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności (w stosunku do oskarżonego J. S. kary łącznej) na okres 5 lat próby, oddanie obu oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora, zobowiązanie ich do powstrzymania się od kontaktów z pokrzywdzoną oraz orzeczenie grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 30 zł każda, a w pozostałym zakresie orzeczenie Sądu pierwszej instancji utrzymując w mocy.Wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze pozbawienia wolności obrońca skazanego J.

S.. W wywiedzionej kasacji zarzucił rażące naruszenie prawa, które miało wpływ na treść orzeczenia, mianowicie „art. 69 § 1 k.k.w zw. z art. 53 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 k.k. poprzez zaniechanie obniżenia wymierzonej oskarżonemu łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i jednego miesiąca do wymiaru dwóch lat i orzeczenie o zawieszeniu kary pozbawienia wolności przekraczającej 2 lata”. Podnosząc taki zarzut wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L..W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokuratora Rejonowego w P. wniosła o jej uwzględnienie jako zasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Nie można podzielić stanowiska oskarżyciela publicznego co do możliwości uznania kasacji za zasadną.

Wydanie takiego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy jest możliwe jedynie w wypadku, gdy przedstawiona do rozpoznania kasacja jest dopuszczalna, ponieważ wyłącznie wtedy istnieje możliwość merytorycznego odniesienia się do sformułowanych w niej zarzutów. Tymczasem kasacja sporządzona i wniesiona w tej sprawie przez obrońcę skazanego J. S. jest niedopuszczalna z mocy ustawy, a ponieważ została przez Sąd odwoławczy błędnie przyjęta, konieczne było pozostawienie jej bez rozpoznania, stosownie do dyspozycji art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k.Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej przez stronę z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz kasacji jednego z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.)Zapadłym w tej sprawie wyrokiem sąd ad quem zmienił wyrok sądu meriti m.in. poprzez warunkowe zwieszenie wykonania orzeczonej wobec J. S. kary łącznej pozbawienia wolości. W tym stanie rzeczy nie może budzić wątpliwości, że nie nastąpiło skazanie oskarżonego na karę pozbawienia wolności o charakterze przewidzianym art. 523 § 2 k.p.k.

W kasacji wniesionej przez obrońcę – co jednoznacznie wynika tak z zarzutu wyartykułowanego w petitum, jak i jej części motywacyjnej – nie wskazano na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k. Tak zredagowana kasacja strony w świetle jednoznacznej treści art. 523 § 2 k.p.k. jest niedopuszczalna. W związku z tym Sąd Najwyższy zobligowany był orzec w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k.Na marginesie, w sprawie tej wniesiona została przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, a więc jednego z podmiotów wskazanych w art. 521 k.p.k., kasacja na niekorzyść tego skazanego z tożsamym zarzutem naruszenia prawa materialnego, która zostanie skierowana do rozpoznania na rozprawie.Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w części dyspozytywnej, obciążając jednocześnie skazanego – art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

– kosztami postępowania kasacyjnego.Od niniejszego postanowienia środek odwoławczy nie przysługuje (art. 430 § 2 k.p.k.)