III KK 148/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III KK 148/06

POSTANOWIENIE

Dnia 30 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie, Izba Karna, w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN Feliks Tarnowski

na posiedzeniu po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2006 r.

sprawy J. G.

skazanego z art. 291 § 1 k.k.

z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w B.

z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt VIII Ka …/05

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.

z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt III K …/05

p o s t a n o w i ł:

działając na podstawie art. 535 § 2 zdanie 1 kpk oraz art. 626 § 1 i art. 624 § 1 w

zw. z art. 518 kpk

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego,

w tym od opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Kasacja nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podniesione w niej

zarzuty naruszenia przepisów procesowych art. 7 i art. 5 § 2 k.p.k. są bezzasadne

w stopniu oczywistym. Zarzuty te charakteryzuje wiele wspólnych cech z

zarzutem apelacyjnym błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę

wyroku, do którego ustosunkował się Sąd odwoławczy w sposób wszechstronny

i rzeczowy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 457 § 3 k.p.k., uznając

apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną. Z opracowanych na piśmie

motywów zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że Sąd Okręgowy

poświęcił wiele uwagi kontroli prawidłowości dokonanej w sprawie oceny

przeprowadzonych dowodów, nie dopatrując się jakichkolwiek błędów ani też

dowolności. W konkluzji zaś stwierdził, że orzeczenie Sądu meriti znajduje

pełne oparcie w ustaleniach faktycznych, poprzedzonych przeprowadzeniem

zebranych dowodów oraz ich oceną zgodną z „zasadami prawidłowego

rozumowania i doświadczenia życiowego”.

Autor kasacji, podejmując próbę podważenia tej oceny, zmierza w istocie

do zakwestionowania winy przypisanej J. G., jakkolwiek nie przytacza

konkretnych i rzeczowych argumentów w tej mierze, lecz ogranicza się do

przedstawienia własnych subiektywnych ocen opartych na przesłankach

polemicznych, które z oczywistych powodów nie mogą być skuteczne,

zwłaszcza wobec braku wszelkich podstaw do podzielenia zarzutu rażącej

obrazy przepisu art. 7 k.p.k.

Co się zaś tyczy zarzutu drugiego, obrazy art. 5 § 2 k.p.k., należy

podkreślić, że dla oceny czy został naruszony zakaz in dubio pro reo zawarty w

tym przepisie nie są miarodajne wątpliwości zgłoszone przez stronę w środku

odwoławczym, ale jedynie to, czy Sąd meriti rzeczywiście powziął wątpliwości

co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia

rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo czy w świetle realiów sprawy

taką wątpliwość powinien powziąć.

W niniejszej sprawie żadna z przytoczonych ewentualności nie

występowała.

Mając powyższe na uwadze oraz podzielając wywody i wnioski

Prokuratora Okręgowego w B. w odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy orzekł

jak na wstępie.