III CZP 49/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZP 49/13

UCHWAŁA

Dnia 10 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Zbigniew Kwaśniewski

Protokolant Katarzyna Bartczak

w sprawie ze skargi wierzyciela Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Rejonowego

w W.

na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym

przeciwko dłużnikowi R. S.

po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 10 października 2013 r.

zagadnienia prawnego

przedstawionego przez Sąd Okręgowy we W.

postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2013 r.,

"Który z organów sądu powszechnego - prezes sądu, czy

dyrektor sądu - jest właściwym organem reprezentującym sąd jako

jednostkę

organizacyjną

Skarbu

Państwa

związanym z egzekucją należności sądowych?"

podjął uchwałę:

w

postępowaniu

W sprawach o egzekucję grzywien, kar pieniężnych, opłat

sądowych i kosztów postępowania w sprawach cywilnych

organem właściwym do reprezentacji Skarbu Państwa jest

prezes sądu, a nie jego dyrektor.

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2013 r. komornik przy Sądzie Rejonowym w

W. zwrócił wierzycielowi - Skarbowi Państwa, Sądowi Rejonowemu w W. tytuł

wykonawczy skierowany przeciwko dłużnikowi R. S., w postaci wyroku tego Sądu z

dnia 4 września 2012 r., opatrzonego klauzulą wykonalności, zasądzającego od

dłużnika kwotę 200 zł tytułem kosztów sądowych. Zdaniem komornika, polecenie

egzekucji powinno być podpisane przez dyrektora Sądu Rejonowego, a nie przez

Prezesa Sądu, a skoro wierzyciel nie usunął w terminie wytkniętego w tym zakresie

braku, zatem wniosek należało zwrócić.

Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. oddalił skargę

na czynność komornika wniesioną przez wierzyciela – Skarb Państwa, działający

przez Prezesa Sądu Rejonowego w W. W ocenie Sądu Rejonowego, dochodzenie

należności sądowych mieści się w zakresie kompetencji dyrektora sądu, a nie

prezesa i jest zgodne z koncepcją rozdziału funkcji prezesa i dyrektora.

Rozpoznając zażalenie wierzyciela na to postanowienie Sąd Okręgowy wW.

powziął poważne wątpliwości, które jako zagadnienie prawne przedstawił Sądowi

Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Organami sądu - zgodnie z art. 21 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo

o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 - dalej:

„Pr.u.s.p.”) - są jego prezes i dyrektor. Istnienie dwu, w znacznym stopniu

niezależnych

od

siebie,

organów

w

łonie

jednej

państwowej

jednostki

organizacyjnej Skarbu Państwa stwarza zjawisko nie bez racji określane

w piśmiennictwie jako „dwuwładza”. Powoduje ono nie tylko zakłócenia w bieżącej

działalności tej jednostki (sądu), ale stwarza także konflikty kompetencyjne

w zakresie reprezentacji, które ilustruje stan faktyczny niniejszej sprawy. Dzieje się

tak, mimo że ustawodawca starał się w sposób jednoznaczny wykreślić granice

oddzielające zakresy „władzy” obu wymienionych organów, stosując kryterium

wyłączności kompetencji, tj. niepokrywania się ich ani niezachodzenia na siebie,

oraz ustanawiając - w razie wątpliwości - klauzulę domniemania kompetencji

prezesa sądu. Klauzulę tę, oprócz legitymacji normatywnej zawartej w art. 22 § 1

Pr.u.s.p., uzasadnia rola prezesa jako kierownika sądu, utrwalona w ustroju

sądownictwa od czasów jego ujednolicenia w 1928 r. (art. 65 i nast. rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych, Dz. U. Nr 12, poz. 93 ze zm.). Klauzula domniemania kompetencji

prezesa sądu oznacza również, że uprawnienia dyrektora mają charakter

wyjątkowy i dopełniający, powinny być zatem objaśniane w sposób ścisły, a w razie

konfliktu kompetencyjnego – zwężający.

Kluczem do określenia właściwej reprezentacji Skarbu Państwa w sprawach

o egzekucję grzywien, kar pieniężnych, opłat sądowych i kosztów postępowania

w sprawach cywilnych jest oczywiście art. 67 § 2 k.p.c., nie stanowi on jednak

wystarczającej podstawy, konieczna jest bowiem uprzednia kwalifikacja charakteru

wymienionych wierzytelności. Ma to także istotne znaczenie z punktu widzenia art.

31a § 1 pkt 2 i 5 oraz art. 179 § 1 Pr.u.s.p., gdyż pozwala ustalić, czy wierzytelności

te mieszczą się w pojęciu „powierzone mienie i zadania sądu”, w określeniu

„zadania w zakresie finansowym lub gospodarczym”, ewentualnie w kategorii

„gospodarka

finansowa

sądu”.

Należy

przy

tym

pamiętać,

że

organem

reprezentującym Skarb Państwa powinien być ten organ państwowej jednostki

organizacyjnej, z której działalnością

określone

roszczenie

(wierzytelność,

świadczenie etc.) jest najściślej związane (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

11 lutego 1998 r., III CKN 354/97, nie publ.).

Analiza przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) oraz ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 90,

poz. 594 ze zm.) przekonuje jednoznacznie, że wierzytelności z tytułu grzywien, kar

pieniężnych, opłat sądowych i kosztów postępowania (należności sądowych) są

wierzytelnościami Skarbu Państwa, a nie konkretnego sądu, scil. tego sądu, który

wydał orzeczenie będące źródłem należności sądowej. Zgodnie z art. art. 5 ust. 1

pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, środkami publicznymi są

dochody publiczne, w skład których wchodzą m.in. daniny i inne dochody publiczne,

a więc także należności sądowe, a art. 119 ustawy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych stanowi wprost, że należności sądowe są należnościami

Skarbu Państwa z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien

orzeczonych w postępowaniu cywilnym. Istotny argument wskazał Sąd Najwyższy

w uchwale z dnia 17 listopada 2009 r., III CZP 86/09 (OSNC 2010, nr 5, poz. 51),

zwracając uwagę na art. 40 ust. 2 i art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

o komornikach sądowych i egzekucji (jedn. tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 167,

poz. 1191 ze zm.). Podniósł, że z użycia w tych przepisach sformułowania „sprawy

o egzekucję wszczęte na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub

prokuratora”, jednoznacznie wynika, iż ustawodawca traktuje egzekucję wszczętą

na polecenie sądu (prezesa sądu) jako egzekucję wierzytelności Skarbu Państwa,

toczącą się na jego wniosek. Sąd Najwyższy podkreślił, że wprawdzie wymienione

przepisy zostały uchylone na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia

14 maja 2009 r., K 21/08 (OTK-A Zb. Urz. 2009, nr 5, poz. 67), jednak ich walor

argumentacyjny pozostał w mocy.

Zgodnie z art. 22 § 1 Pr.u.s.p., prezes sądu kieruje sądem i reprezentuje go

na zewnątrz, z wyjątkiem spraw należących do kompetencji dyrektora sądu, oraz

pełni inne czynności przewidziane w ustawie oraz przepisach odrębnych. Z kolei

stosownie do art. 31a § 1 Pr.u.s.p., dyrektor sądu m.in. kieruje działalnością

administracyjną sądu w celu zapewnienia odpowiednich warunków techniczno organizacyjnych oraz majątkowych funkcjonowania sądu i wykonywania jego

zadań, wykonuje zadania przypisane, na podstawie odrębnych przepisów,

kierownikowi jednostki w zakresie finansowym, gospodarczym, kontroli finansowej,

gospodarowania mieniem Skarbu Państwa oraz audytu wewnętrznego w tych

obszarach, a także reprezentuje Skarb Państwa w zakresie powierzonego mienia

i zadań sądu. W tej sytuacji kluczowe znaczenie ma odpowiedź na pytanie, czy

egzekucja należności sądowych mieści się w pojęciu „powierzone mienie i zadania

sądu”, przy czym należy zastrzec, że chodzi oczywiście o zadania sądu dotyczące

powierzonego mienia, a nie o zadania z zakresu wymiaru sprawiedliwości i ochrony

prawnej, o których mowa w art. 1 § 2 i 3 Pr.u.s.p. (por. także art. 8 Pr. o u.s.p.).

Wykładnię art. 31a § 1 pkt 5 Pr.u.s.p. ułatwia spostrzeżenie, że jego treść

jest zbliżona do stylizacji art. 17 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 8 sierpnia

1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa

(jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1224), stanowiącego, iż kierownicy urzędów

państwowych reprezentują Skarb Państwa w odniesieniu do powierzonego im

mienia i w zakresie zadań ich urzędów. Na gruncie tego przepisu przyjmuje się

w piśmiennictwie, że mieniem powierzonym jest ogół praw majątkowych

przyznanych jednostkom organizacyjnym Skarbu Państwa w celu wykonania

powierzonych im zadań. Jako przykłady mienia powierzonego, objaśnianego

w sposób zwężający, wskazuje się nieruchomości i ruchomości, w tym sprzęty

i inne przedmioty niezbędne do wykonywania zadań, a jako czynności w tym

zakresie np. kupno materiałów biurowych, mebli albo zawieranie umów w sprawie

remontu.

Innego znaczenia omawianym pojęciom nie nadaje kontekst normatywny

stwarzany przez Prawo o ustroju sądów powszechnych, w tym uzasadnienie

projektu ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju

sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 203, poz. 1192),

która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2013 r. (Sejm VI kadencji, druk nr 3655).

Przeciwnie, z całokształtu motywów ustawy wynika, że prawodawca miał na celu

uściślenie pozycji dyrektora oraz dopełnienie jego kompetencji zadaniami

związanymi z zapewnieniem organizacyjno-technicznego zaplecza funkcjonowania

sądów (por. także rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia

2012 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia gospodarki finansowej

i działalności inwestycyjnej sądów powszechnych, Dz. U. z 2012 r., poz. 1476).

W konsekwencji należy przyjąć, że należności sądowe nie przynależą do

mienia powierzonego sądowi w rozumieniu art. 31a § 1 pkt 5 Pr.u.s.p., a tym

samym nie stanowią przedmiotu zadań dyrektora sądu w zakresie finansowym

i gospodarczym oraz nie mieszczą się w ogólnym pojęciu „gospodarka finansowa

sądu”. Należy odwołać się także do art. 119–125 ustawy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych, które nie wskazują dyrektora sądu jako organu właściwego

do wszczynania i prowadzenia egzekucji należności sądowych. Przeciwnie, z art.

123 tej ustawy wynika, że o rozłożeniu na raty lub umorzeniu należności sądowych

rozstrzyga ostatecznie prezes sądu, co a fortiori musi oznaczać, że jego

kompetencje obejmują także wszczynanie i prowadzenie egzekucji w tym zakresie

(por. również § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca

2006 r. w sprawie egzekucji grzywien, kar pieniężnych, opłat sądowych i kosztów

postępowania w sprawach cywilnych, Dz. U. Nr 42, poz. 288, oraz uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 17 listopada 2009 r., III CZP 86/09).

Oczywiście, podstaw do odmiennych wniosków nie stwarza, wbrew

pochopnej sugestii Sądu Okręgowego przestawiającego rozstrzygane zagadnienie

prawne, uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2012 r.,

III CZP 75/12 (OSNC 2013, nr 4, poz. 48). Stwierdzono tam wyraźnie, że dyrektor

sądu może być reprezentantem sądu jako statio fisci Skarbu Państwa tylko

w sprawach dotyczących wykonania zadań gospodarczych i finansowych,

a egzekucja należności sądowych, co wykazano, do tych zadań nie należy.

Z tych względów podjęto uchwałę, jak na wstępie.