III CZP 25/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZP 25/10

POSTANOWIENIE

Dnia 27 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

w sprawie ze skargi konsorcjum-B. B. Polska sp. z o.o. we W. (lider)

i B. B. GmbH w P. (Niemcy)

przy uczestnictwie zamawiającego Gminy O.

o zamówienie publiczne,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 maja 2010 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy

postanowieniem z dnia 5 stycznia 2010 r.,

"Czy wykonawca, którego oferta została odrzucona w toku

postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, posiada interes

prawny w rozumieniu art. 179 ust. 1 ustawy - Prawo zamówień

publicznych do wnoszenia środków ochrony prawnej przewidzianych

w dziale VI ustawy - Prawo zamówień publicznych w zakresie

kwestionowania przez niego czynności zamawiającego, polegającej

na zatrzymaniu wadium wraz z odsetkami w trybie art. 46 ust. 4a

ustawy - Prawo zamówień publicznych?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Gmina O. wszczęła w trybie przetargu nieograniczonego postępowanie o

udzielenie zamówienia na Budowę kompleksu sportowo-rekreacyjnego w O.

(lodowiska z funkcją kortów, zapleczem socjalnym i fitness oraz przebudowę i

rozbudowę basenu wraz z zagospodarowaniem terenu). Pismem z dnia 18 sierpnia

2009 r. zamawiający poinformował wykonawcę konsorcjum firm: B. B. Polska

Spółka z o.o. we W. (lider konsorcjum) i B. B. GmbH z siedzibą w P. o zatrzymaniu

wadium wraz z odsetkami. Wniesiony na tę czynność protest odwołującego –

konsorcjum wyżej wymienionych firm - został w dniu 31 sierpnia 2009 r. oddalony z

uzasadnieniem, że podstawą zatrzymania wadium stanowił art. 46 ust. 4a ustawy

Prawo zamówień publicznych. Odwołanie od rozstrzygnięcia dotyczącego protestu

zostało oddalone wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. Krajowej Izby Odwoławczej,

która przyjęła, że odwołujący nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 179

ust. 1 Prawa zamówień publicznych, gdyż jego oferta została skutecznie

odrzucona, a zasadności dokonania tej czynności odwołujący nie kwestionował.

Instytucja

zatrzymania

wadium nie jest związana

z samym uzyskaniem

zamówienia. Odwołujący może domagać się od zamawiającego zwrotu wadium

przed sądem powszechnym.

Od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej skargę do Sądu Okręgowego wniosło

konsorcjum firm B. B. Polska Spółka z o.o. we W. oraz B. B. GmbH w P. W trakcie

rozpoznawania skargi Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 5 stycznia 2010 r.

przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące

poważne wątpliwości, a mianowicie czy wykonawca, którego oferta została

odrzucona w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, posiada

interes prawny w rozumieniu art. 179 ust. 1 ustawy – Prawo zamówień publicznych

do wnoszenia środków ochrony prawnej przewidzianych w dziale VI ustawy –

Prawo zamówień publicznych w zakresie kwestionowania przez niego czynności

zamawiającego, polegającej na zatrzymaniu wadium wraz z odsetkami.

Przedstawiając zagadnienie prawne Sąd Okręgowy miał na uwadze

wątpliwości dotyczące sposobu wykładni pojęcia posiadania interesu prawnego

w rozumieniu art. 179 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych w brzmieniu

sprzed nowelizacji tego przepisu dokonanej ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r.

o zmianie ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 223, poz. 1778), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

i stanowiła implementację dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającą dyrektywy Rady 89/656/EWG i 92/13/EWG

w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie zamówień

publicznych (Dz. U. UE.L.2007.335.31). Według art. 4 ust. 1 wymienionej ustawy

z dnia 2 grudnia 2009 r. do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego

przed dniem wejścia w życie ustawy oraz protestów, odwołań i skarg dotyczących

tych postępowań stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wykładnia pojęcia interesu prawnego może być wąska – tak jak to przyjęła

Krajowa Izba Odwoławcza – i szeroka, tj. obejmująca nie tylko sytuację, gdy

interes podmiotu wnoszącego środek ochrony w uzyskaniu zamówienia doznał lub

może doznać uszczerbku. Wąska interpretacja interesu prawnego pozostaje

w sprzeczności z art. 1 ust. 3 zd. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia

1989

r.

w

sprawie

koordynacji

przepisów

ustawowych,

wykonawczych

i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych

w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane.

Sąd Okręgowy

powołał

Sprawiedliwości,

w których

się

na

orzeczenia

Europejskiego

Trybunału

przyjęto

możliwość

bezpośredniego

stosowania

przepisów dyrektywy Rady 89/665/EWG, jak również orzecznictwo Sądu

Najwyższego, który potwierdził dopuszczalność bezpośredniego stosowania

dyrektyw. Wykładnia pro wspólnotowa oraz funkcjonalna uzasadniałaby szeroką

interpretację pojęcia interesu prawnego, o którym stanowi art. 179 ust. 1 ustawy

Prawo zamówień publicznych. Taką interpretację uzasadnia także zasada

odwoływalności wyrażona w art. 78 Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podjęcie przez Sąd Najwyższy uchwały w trybie przewidzianym w art. 390

§ 1 k.p.c. poprzedzone jest kontrolą, czy zostały spełnione przesłanki określone

w tym przepisie warunkujące podjęcie uchwały, w tym więc prawidłowość wydania

przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu zagadnienia prawnego

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., III CZP 93/2004,

Rejent z 2005 r., Nr 3, str. 141, z dnia 19 listopada 2008 r., III CZP 21/2008,

Biuletyn Sądu Najwyższego z 2008 r., Nr 11, z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CZP

48/2009, OSNC ZD, z 2010 r., z. B, poz. 53).

Skarga na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej została wniesiona w imieniu

konsorcjum firm: B. B. Polska Spółki z o.o. we W. oraz B. B. GmbH w P. przez

pełnomocnika procesowego radcę prawnego Annę S., która do skargi załączyła

pełnomocnictwo procesowe z dnia 13 listopada 2009 r. (k. 89) podpisane w imieniu

konsorcjum przez Thomasa L. Do skargi zostało również załączone

–

poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego Annę S. (k. 91) –

pełnomocnictwo z dnia 3 sierpnia 2009 r. dla Thomasa L. i Manfreda W. udzielone

im w imieniu B. B. GmbH w P. przez Karla G. Pełnomocnictwo to uprawniało

Thomasa L. do podejmowania w imieniu B. B. GmbH oraz konsorcjum firm B. B.

Polska spółka z o.o. i B. B. GmbH wszelkich czynności faktycznych i prawnych w

postępowaniu

o udzielenie

zamówienia

publicznego

dotyczącego

budowy

kompleksu sportowo-rekreacyjnego w O., w tym wnoszenia środków ochrony

prawnej (protestu, odwołania, skargi), wnoszenia i przyjmowania pism procesowych

w postępowaniu przed Sądem Okręgowym, reprezentowania na posiedzeniu i

rozprawie przed Sądem Okręgowym, prowadzenia korespondencji związanej z

postępowaniem i ustanawiania dalszych pełnomocników. Do skargi załączono

również – w formie kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem przez radcę

prawnego Annę S. – odpis z dnia 16 października 2009 r. z Rejestru

Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w części dotyczącej B. B. Polska

Spółki z o.o. we W. (k. 82) oraz wydruk urzędowy z dnia 9 lipca 2009 r. z Rejestru

Handlowego prowadzonego przez Sąd Okręgowy w części dotyczącej B. B. GmbH

w P. (k. 78) wraz z tłumaczeniem (k. 80).

Wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia, zgodnie z art.

23 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (j.t. Dz. U.

z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.), mają obowiązek ustanowienia

pełnomocnika do reprezentowania ich w postępowaniu o udzielenie zamówienia

albo reprezentowania w postępowaniu i zawarcia umowy w sprawie zamówienia

publicznego. Pełnomocnikiem wykonawców może jeden z członków konsorcjum,

nazywany zwyczajowo liderem, albo osoba trzecia. Regulacja zawarta w art. 23 ust.

2 ustawy Prawo

zamówień publicznych

nie zmienia zasad dotyczących

ustanawiana pełnomocników procesowych. Z treści art. 23 ust. 2 ustawy Prawo

zamówień publicznych wynika, że obejmuje ono reprezentowanie wykonawców

jedynie w postępowaniu o udzielenie zamówienia albo w postępowaniu i zawarcia

umowy w sprawie zamówienia publicznego. Do tak udzielonego pełnomocnictwa

mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego dotyczące pełnomocnictw.

Postępowanie wywołane skargą wniesioną od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej

nie

jest

już

postępowaniem

o

udzielenie

zamówienia

publicznego,

lecz

postępowaniem sądowym, do którego zgodnie z art. 198a ust. 2 ustawy z dnia

29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz.

1655 z późn. zm.) stosuje się odpowiednio przepisy ustawy kodeksu postępowania

cywilnego o apelacji, jeżeli przepisy rozdziału, w którym umieszczony jest ten

przepis, nie stanowią inaczej. W postępowaniu tym, oprócz przepisów dotyczących

postępowania apelacyjnego, mają także zastosowanie przepisy ogólne dotyczące

postępowania procesowego, w tym przepisy o pełnomocnictwie procesowym.

Przepisy kodeksu postępowania cywilnego zawierają odrębne w stosunku do

ogólnych przepisów zawartych w kodeksie cywilnym oraz innych ustawach

regulacje odnoszące się do pełnomocnictwa procesowego. Różnice dotyczą m.in.

ograniczeniu swobody wyboru osób, które mogą być pełnomocnikiem procesowym

(por. uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca

2008 r., III CZP 154/07, OSNC z 2008 r. Nr 12, poz. 133). Ograniczenia te dotyczą

także pełnomocnika, o którym stanowi art. 23 ust. 2 ustawy Prawo zamówień

publicznych.

W rozpoznawanej sprawie skarga do Sądu Okręgowego została wniesiona

przez wykonawców: B. B. Spółkę z o.o. we W. oraz B. B. GmbH w P. tworzących

konsorcjum. Konsorcjum nie posiada podmiotowości prawnej, a tym samym nie

posiada zdolności sądowej. Stroną w znaczeniu procesowym są więc oba podmioty

wchodzące w skład konsorcjum. Z tej przyczyny należy ocenić prawidłowość

pełnomocnictwa procesowego udzielonego radcy prawnemu, który w imieniu

wykonawców tworzących konsorcjum wniósł skargę od wyroku Krajowej Izby

Odwoławczej.

Thomas L. podpisał pełnomocnictwo w imieniu B. B. Polska Spółki z o.o. we

W. jako osoba wchodząca w skład zarządu tej spółki i uprawniona do jej

jednoosobowej reprezentacji. W przypadku prawidłowego wykazania umocowania

tej osoby do działania w charakterze organu tej spółki nie budziło wątpliwości, że

Thomas L. mógł udzielić pełnomocnictwa procesowego dla radcy prawnego do

reprezentowania tej spółki w postępowaniu sądowym.

Thomas L. był równocześnie pełnomocnikiem B. B. GmbH w P. na

podstawie pełnomocnictwa z dnia 3 sierpnia 2009 r. udzielonego mu w imieniu tej

spółki przez Karla G. Pełnomocnictwo to upoważniało go do wnoszenia środków

ochrony oraz skargi do Sądu Okręgowego, reprezentowania w sprawie sądowej tej

spółki oraz prawo do udzielania dalszych pełnomocnictw. W oparciu o to

pełnomocnictwo Thomas L. udzielił kolejnego pełnomocnictwa z dnia 13 listopada

2009 r. upoważniającego radcę prawnego Annę S. do reprezentowania konsorcjum

firm w sprawie sądowej wywołanej skargą na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej.

Ponieważ konsorcjum firm nie jest stroną postępowania sądowego, lecz podmioty

tworzące do konsorcjum, to wykładnia oświadczenia zawartego w pełnomocnictwie

uzasadnia wniosek, że obejmowało ono umocowanie do działania w imieniu

poszczególnych firm wchodzących w skład tego konsorcjum, w tym więc do

reprezentowania B. B. GmbH w P. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że

radca prawny Anna S., która podpisała skargę wniesioną do Sądu Okręgowego we

W., była pełnomocnikiem substytucyjnym B. B. GmbH w P. skoro jej umocowanie

do działania w sprawie wynikało z pełnomocnictwa podpisanego przez wcześniej

ustanowionego pełnomocnika tej firmy Thomasa L. Pełnomocnik substytucyjny nie

może mieć szerszego umocowania do działania w imieniu i na rzecz mocodawcy

niż pełnomocnik udzielający mu dalszego pełnomocnictwa. Thomas L. mógł więc

skutecznie ustanowić pełnomocnika procesowego do reprezentowania B. B. GmbH

w P. w postępowaniu sądowym tylko wtedy, gdy sam mógł reprezentować tę firmę

jako pełnomocnik procesowy.

Pełnomocnikiem procesowym może być wyłącznie osoba wymieniona w art.

87 k.p.c. a ściślej ze względu na okoliczności rozpoznawanej sprawy, w art. 87 § i 1

i 2 k.p.c., tj. adwokat lub radca prawny, a ponadto osoba sprawująca zarząd

majątkiem lub interesami strony oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym

stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia.

Według art. 87 § 2 k.p.c. pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, może

być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. W takim

wypadku, gdy zgłaszający się pełnomocnik procesowy nie jest adwokatem lub

radcą prawnym,

powinien

powołać

się i wykazać jedną z okoliczności

uzasadniających możliwość udzielenia mu pełnomocnictwa procesowego. Radca

prawny Anna S., która podpisała skargę wniesioną do Sądu Okręgowego, nie

powołała oprócz pełnomocnictwa udzielonego Thomasowi L. - który nie jest

adwokatem lub radcą prawnym - innego dokumentu, który wykazywałby, że

Thomas L. jest pracownikiem B. B. GmbH w P. albo że sprawuje zarząd majątkiem

lub interesami tej strony, czy też pozostaje z tą stroną w stałym stosunku zlecenia,

a przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia. Prawidłowości umocowania

Thomasa L. jako pełnomocnika procesowego B. B. GmbH w P., nie uzasadniało to,

że został on ustanowiony pełnomocnikiem konsorcjum spółek występujących

w postępowaniu o zamówienie publiczne na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy Prawo

zamówień publicznych przez wykonawców ubiegających się wspólnie o udzielenie

zamówienia. Pełnomocnik wykonawców ustanowiony na podstawie art. 23 ust. 2

ustawy Prawo zamówień publicznych, może być pełnomocnikiem procesowym

podmiotów tworzących konsorcjum, gdy spełnia wymagania określone w art. 87 § 1

lub 2 k.p.c.

W skardze wniesionej do Sądu Okręgowego pełnomocnik procesowy radca

prawny Anna S. powołała się również na okoliczność, że B. B. Polska Spółka z o.o.

we W. jest liderem konsorcjum oraz na pełnomocnictwo udzielone tej spółce.

Określenie, że B. B. Polska Spółka z o.o. we W. jest liderem konsorcjum wskazuje

na to, że również ta spółka posiadała pełnomocnictwo, o którym stanowi art. 23 ust.

2 ustawy Prawo zamówień publicznych, do reprezentowania w postępowaniu o

zamówienie publiczne, obu wykonawców starających się o zamówienie publiczne,

w tym B. B. GmbH w P. Jako współuczestnik sporu, zgodnie z art. 87 § 1 k.p.c., B.

B. Polska Spółka z o.o. we W. mogła być także pełnomocnikiem procesowym B. B.

GmbH w P. W skardze wniesionej do Sądu Okręgowego wprawdzie powołano się

również na pełnomocnictwo udzielone B. B. Polska Spółce z o.o. we W. jako

liderowi konsorcjum, ale do skargi załączono jedynie odpis pełnomocnictwa z dnia

3 sierpnia 2009 r. udzielonego osobom fizycznym: Thomasowi L. i Manfredowi W.

przez Karla G. W treści tego pełnomocnictwa pojawia się zwrot, że B. B. Polska

Spółka z o.o. we W. jest liderem konsorcjum w postępowaniu o zamówienie

publiczne.

Z takiego

sformułowania

nie

wynika

jednak dokładny zakres

umocowania lidera konsorcjum, w szczególności udzielenie pełnomocnictwa

procesowego dla lidera konsorcjum. Powyższe okoliczności uzasadniają wniosek,

że Thomas L. nie wykazał odpowiednim dokumentem, że może występować w

sprawie w charakterze pełnomocnika procesowego B. B. GmbH w P., a w

konsekwencji, że był umocowany do udzielenia dalszego pełnomocnictwa

procesowego radcy prawnemu Annie S., która wniosła skargę od wyroku Krajowej

izby Odwoławczej w imieniu firm tworzących konsorcjum.

Niezależnie od powyższego w przypadku, gdy stroną jest osoba prawna

wraz z pełnomocnictwem należy przedłożyć odpowiedni dokument bądź dokumenty

wykazujące umocowanie osób, które w imieniu tej strony podpisały pełnomocnictwo

procesowe. Właściwym dokumentem wykazującym to umocowanie może być m.in.

odpis z odpowiedniego rejestru sądowego prowadzonego dla danej osoby prawnej.

Mając na uwadze ten wymóg należy podnieść, że do pełnomocnictwa procesowego

złożonego wraz ze skargą zostały załączone kserokopie odpisów z rejestrów

sądowych prowadzonych dla obu firm wchodzących w skład konsorcjum (k. 78

i 82), które zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego

Annę S. Jednakże dopiero w ustawie z dnia 23 października 2009 r. o zmianie

ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz. U. Nr 216, poz. 1676)

przewidziano

możliwość

uwierzytelniania

odpisów

dokumentów

przez

występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego m.in. radcą prawnym.

Przepisy zawarte w tej ustawie, w tym nowelizujące art. 89 § 1 k.p.c., weszły

w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. oraz 31 grudnia 2009 r., a więc przed datą 17

listopada 2009 r. (k. 92), kiedy radca prawny Anna S. złożyła wraz ze skargą

pełnomocnictwo procesowe z uwierzytelnionymi przez siebie dokumentami

w postaci odpisów z rejestrów sądowych prowadzonych dla firm wchodzących

w skład konsorcjum. Uzasadnia to wniosek, że wraz z pełnomocnictwem nie zostały

złożone dokumenty, które w sposób prawidłowy wykazują umocowanie Karla G.,

który w dniu 3 sierpnia 2009 r. w imieniu B. B. GmbH w P. podpisał pełnomocnictwo

dla Thomasa L. oraz umocowanie tego ostatniego do działania w charakterze

organu B. B. Polska Spółki z o.o. we W. Tylko więc ubocznie podnieść należy, że

treść poświadczeń odpisów wyżej wymienionych dokumentów za zgodność z

oryginałem nie odpowiada wymogom formalnym przewidzianym dla takiego

poświadczenia określonych w art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych (Dz. U. z

2002 r., Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.), gdyż nie wskazuje daty i miejsca

sporządzenia tych poświadczeń. Należy mieć także na uwadze, że zgodnie z art.

11 ustawy z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie

uwierzytelniania dokumentów w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie

ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w pierwszej instancji,

dotychczasowe przepisy w zakresie uwierzytelniania dokumentów. Przepisy te

przewidywały, że jedynie notariusze uprawnieni byli do uwierzytelniania odpisów

dokumentów. Przepis zawarty w art. 11 ustawy o zmianie ustaw w zakresie

uwierzytelniania dokumentów należy stosować odpowiednio do zakończenia

postępowania sądowego także w innych instancjach, które zostały wszczęte przed

dniem wejścia w życie przepisów tej ustawy, a więc także do postępowania w

rozpoznawanej sprawie, które zostało zainicjowane skargą wniesioną do Sądu

Okręgowego przed dniem 1 stycznia 2010 r.

Powyższe rozważania uzasadniają wniosek, że w postępowaniu przed

Sądem Okręgowym strony, które wniosły skargę od wyroku Krajowej Izby

Odwoławczej są reprezentowane przez nienależycie umocowanego pełnomocnika.

W takim przypadku postępowanie dotknięte jest nieważnością (art. 379 pkt 2 k.p.c.

w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.), co uzasadnia odmowę udzielenia odpowiedzi na

przedstawione zagadnienie prawne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

9 lipca 2009 r., III CZP 19/09, niepubl., postanowienie SN z dnia 19 sierpnia 2009

r., III CZP 48/2009).

Ze względu na powyższe nie zachodziła możliwość merytorycznego

ustosunkowania się do zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd

Okręgowy. Zagadnienie prawne – jak wynika z oceny prawnej Sądu Okręgowego –

polega na konieczności rozstrzygnięcia kolizji normy prawa krajowego (art. 179 ust.

1 ustawy Prawo zamówień publicznych w brzmieniu sprzed nowelizacji tego

przepisu dokonanej ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo

zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 223, poz. 1778)

z normą prawa wspólnotowego (art. 1 ust. 3 zd. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG

z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych,

wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur

odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty

budowlane). Należy więc jedynie zasygnalizować, że w takim przypadku Sąd

Okręgowy jako sąd drugiej instancji, od którego orzeczeń nie służą dalsze środki

odwoławcze,

powinien

w

pierwszej

kolejności

rozważyć

konieczność

przedstawienia pytania prejudycjalnego, w trybie przewidzianym w art. 267

(poprzednio art. 234 TWE) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U.

z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 z późn. zm.) Trybunałowi Sprawiedliwości Unii

Europejskiej,

do

kompetencji

którego

należy

wykładnia

norm

prawa

wspólnotowego. Realizacja przez sąd drugiej instancji obowiązku wynikającego

z art. 267 Traktatu nie może następować przez wykorzystanie instytucji

przewidzianej w art. 390 § 1 k.p.c. przedstawienia do rozstrzygnięcia Sądowi

Najwyższemu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, jeżeli

przedmiotem zagadnienia jest rozstrzygnięcie kolizji pomiędzy ustawą krajową

z prawem

unijnym,

wymagającej

wykładni

przepisów

tego

prawa

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2010 r., III CZP 3/10,

niepubl.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy

z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz.

2052 ze zm.) postanowił jak w sentencji.