III CZP 25/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZP 25/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

Protokolant Bożena Nowicka

w sprawie ze skargi wykonawcy A. S. A.

przeciwko zamawiającemu Zakładowi Zamówień Publicznych przy Ministrze

Zdrowia

z udziałem E. S.A.S. oraz E. D. GmBH

o zamówienie publiczne,

po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 19 czerwca 2007 r.,

zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy w W.

postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r.,

"Czy dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed Zespołem

Arbitrów podmiotu przystępującego do udziału w sprawie wymaga

wydania postanowienia na podstawie § 17 ust. 4 rozporządzenia

Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie

regulaminu postępowania przy rozpatrywaniu odwołań, Dz. U. Nr 87

poz. 603, czy też może nastąpić per facta concludentia ?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Wykonawca A. S. A. złożyła skargę od postanowienia zespołu arbitrów z

dnia 25 października 2006 r. o odrzuceniu odwołań od protestu. Prezes Urzędu

Zamówień Publicznych, do którego skarga wpłynęła,

przekazał skargę Sądowi

Okręgowemu w W.

Sąd Okręgowy, rozpoznając tę skargę, stwierdził, że skarżąca nie doręczyła

jej

odpisów

wykonawcom,

którzy

zgłosili

przystąpienie

do

postępowania

odwoławczego po stronie zamawiającego, tj. – E. SAS oraz E. D. GmBH, po czym

postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r. przedstawił Sądowi Najwyższemu

zagadnienie prawne sformułowane w sentencji uchwały.

Sąd Okręgowy wskazał, że

zespół arbitrów wprawdzie nie wydał

postanowienia w przedmiocie dopuszczenia E. SAS oraz E. D. GmBH

do

postępowania odwoławczego, to jednak umożliwił im zajęcie stanowiska w sprawie,

a następnie wymienił ich w postanowieniu kończącym to postępowanie. W ocenie

Sądu Okręgowego, gdyby przyjąć, że E. SAS oraz E. D. GmBH skutecznie

przystąpili do postępowania odwoławczego, to skarżący miał obowiązek przesłać

im odpis skargi (art. 195 ust. 2 Prawa zamówień publicznych, dalej: p.z.p.).

Zaniechanie zaś spełnienia tego wymagania prowadziłoby do odrzucenia skargi na

podstawie art. 197 ust. 1 p.z.p.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy wychodzi z założenia, że ustawodawca traktuje wykonawcę,

który uczestniczy w postępowaniu odwoławczym na zasadzie art. 184 ust. 4 p.z.p.,

jako przeciwnika skargi w rozumieniu art. 195 ust. 2 p.z.p.

Z tym stanowiskiem Sądu nie sposób się zgodzić.

Przepis art. 184 ust. 4 p.z.p. wyraźnie

wyodrębnia wykonawcę

przystępującego do postępowania oraz stronę postępowania , do której

wykonawca ów przystępuje. Podobne znaczenie mają art. 184 ust. 5 p.z.p. oraz

art.

192 ust. 5 p.z.p. Pierwszy przeciwstawiający czynności wykonawcy, który

przystąpił do postępowania odwoławczego, czynnościom i oświadczeniom strony,

do której ten wykonawca przystąpił. Drugi mówiący o tym, że odpisy wyroku lub

postanowienia kończącego postępowanie odwoławcze wraz z uzasadnieniem

przekazuje

się

niezwłocznie

stronom

oraz

uczestnikom

postępowania

odwoławczego.

Do tego, że wykonawca korzystający z uprawnienia wynikającego z art. 184

ust. 4 p.z.p., nie staje się stroną postępowania odwoławczego, przekonują także

przepisy rozporządzenia. W szczególności nie do pogodzenia z takim stanowiskiem

byłby fakt, że w razie cofnięcia odwołania przez stronę, postępowanie odwoławcze

podlega

umorzeniu,

bez

względu

na

wcześniejsze

przystąpienie

innych

wykonawców (§ 7 ust. 4 i 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie

regulaminu postępowania przy rozpatrywaniu odwołań, Dz. U. nr 87, poz. 603,

dalej:

rozporządzenie).

Inne

postanowienia

rozporządzenia

jednoznacznie

wyodrębniają również „odwołującego się” oraz „wykonawcę, który przystąpił do

odwołania po jego stronie” (§ 21 ust. 3 i 4, § 24 ust. 2, § 29 ust. 3 rozporządzenia).

Zauważyć

trzeba,

że

postępowanie

wywołane

wniesieniem

skargi

(dosłownie: "toczące się wskutek wniesienia skargi") regulowane jest stosownymi

przepisami kodeksu postępowania cywilnego o apelacji, chyba że przepisy prawa

zamówień publicznych nie stanowią inaczej. Natomiast samo postępowanie

dotyczące wniesienia skargi jest regulowane w art. 195-197 p.z.p. Inaczej mówiąc,

prawo zamówień publicznych zawiera własne uregulowania dotyczące wymagań,

jakie powinna zawierać skarga na orzeczenie zespołu arbitrów (art. 196 ust. 1 i art.

195 ust. 2).

Postępowanie

analogicznie

jak

inicjowane

postępowanie

skargą

na

odwoławcze

orzeczenie

przed

tym

zespołu

arbitrów

zespołem

jest

postępowaniem dwustronnym, opartym na strukturze trybu procesowego. Stroną

postępowania jest skarżący, którym może być również zamawiający (art. 179 ust.

1a p.z.p.) oraz przeciwnik skargi (odwołujący się wykonawca albo zamawiający).

Przepisy ustawy – prawo zamówień publicznych, nie dają podstawy do

konstruowania postępowania ze skargi jako postępowania, w którym występuje

mnogość stron (np. art. 477 § 1 k.p.c.). Oznacza to, że nie ma dostatecznego

argumentu na rzecz przyjętego przez Sąd Okręgowy założenia, iż przeciwnikiem

skargi w rozumieniu art. 195 ust. 2 p.z.p. jest także wykonawca, który przystąpił do

postępowania odwoławczego przed zespołem arbitrów po stronie zamawiającego,

zgodnie z art. 184 ust. 4 p.z.p.

Powyższe uwagi przekonują, że będąca przedmiotem wątpliwości Sądu

Okręgowego kwestia sposobu dopuszczenia wykonawcy do postępowania

odwoławczego nie może mieć w ogóle zastosowania do oceny, czy skarga na

orzeczenie zespołu arbitrów spełnia również wymóg „przesyłania jednocześnie jej

odpisu przeciwnikowi skargi” (art. 195 ust. 2 in fine w związku z art. 196 ust. 1 i art.

197 ust. 1 p.z.p.).

W rezultacie nie było dopuszczalne podjęcie przez Sąd Najwyższy uchwały

rozstrzygającej przedstawione zagadnienie prawne, gdyż w myśl art. 390 § 1

w związku z art. 397 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji może przedstawić Sądowi

Najwyższemu

do

rozstrzygnięcia

zagadnienie

prawne

budzące

poważne

wątpliwości tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do rozpatrzenia skargi.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały na podstawie art.

61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240,

poz. 2052 ze zm.), zgodnie z którym skład Sądu Najwyższego podejmuje uchwałę,

jeżeli uzna, że przedstawione zagadnienie wymaga wyjaśnienia, a rozbieżności rozstrzygnięcia, w przeciwnym razie odmawia jej podjęcia, a jeżeli podjęcie uchwały

stało się zbędne - umarza postępowanie.