III CZP 15/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZP 15/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa Zbigniewa L.

przeciwko "E." sp. z o.o. w S.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 kwietnia 2010 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy

postanowieniem z dnia 28 stycznia 2010 r.,

"Czy podniesienie zarzutu nadużycia prawa podmiotowego (art.

5 k.c.), jeśli jest słuszny, może zniweczyć skutki wpływu terminu

zawitego z art. 574 k.s.h.?

Innymi słowy: "czy z pomocą wymienionego zarzutu można

wskrzesić odpowiedzialność wspólników byłej spółki cywilnej za jej

zobowiązania, wygasłą po upływie terminu trzyletniego (art. 574

k.s.h.), liczonego od dnia przekształcenia w trybie art. 551 § 2 i 3

k.s.h. spółki cywilnej w spółkę handlową?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Podobne zagadnienie prawne do przedstawionego w niniejszej sprawie było

przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 104/08. W tamtej

sprawie dotyczyło ono kwestii, czy upływ terminu zawitego wynikający z art. 534

k.c. może zostać nieuwzględniony na skutek zarzutu czynienia ze swego prawa

użytku w sposób sprzeczny ze społeczno gospodarczym przeznaczeniem prawa

lub zasadami współżycia społecznego. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia

6 listopada 2008 r. odmówił podjęcia w tamtej sprawie uchwały. Po dokonaniu

przeglądu orzecznictwa dotyczącego rozpoznawanej kwestii stwierdził, że, co do

zasady, dopuszcza się w nim - w sytuacjach zupełnie wyjątkowych - możliwość

nieuwzględnienia upływu terminu zawitego z powołaniem się na zasady współżycia

społecznego. Rozbieżności dotyczą przede wszystkim możliwości zastosowania tej

zasady do konkretnego stanu faktycznego, a więc problemu subsumcji normy

wynikającej z art. 5 k.c. W tej sytuacji wydawanie przez Sąd Najwyższy kolejnego

orzeczenia w materii, której dotyczy przedstawione zagadnienie prawne nie

wniosłoby nowych treści judykacyjnych, a zmierzałoby nieuchronnie do wypowiedzi,

czy zastosowanie art. 5 k.c. w konkretnej sprawie jest uzasadnione, a zatem byłoby

niedopuszczalnym zastępowaniem sądu meriti w orzekaniu.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela

stanowisko prawne zajęte w powołanym postanowieniu z dnia 6 listopada 2008 r.

III CZP 104/08 i w konsekwencji uznaje, że również w sprawie niniejszej należało

odmówić podjęcia uchwały (art. 390 k.p.c. w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia

23 listopada 2003 r. o Sądzie Najwyższym, Dz. U. Nr 240, poz. 1052).