III CZP 13/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZP 13/10

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Antoni Górski

w sprawie z wniosku Bożeny W.

o wypłatę wynagrodzenia za dokonanie czynności notarialnej,

na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 marca 2010 r.,

na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego

przez Sąd Okręgowy

postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r.,

„Czy przyznawane notariuszowi, w trybie art. 6 § 4 ustawy z dnia 14

lutego 1991 roku-Prawo o notariacie, od Skarbu Państwa

wynagrodzenie w wysokości maksymalnej stawki taksy notarialnej,

winno być podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Notariusz

Bożena

W. wniosła

o

przyznanie

od

Skarbu

Państwa

wynagrodzenia w wysokości 1 733, 54 zł za sporządzenie notarialnej umowy

sprzedaży, ponieważ strona tej umowy była zwolniona przez sąd od ponoszenia

kosztów wynagrodzenia notariusza.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2009 r. Sąd Rejonowy przyznał

notariuszowi wynagrodzenie w wysokości 1 257 zł, a w pozostałym zakresie oddalił

wniosek.

Sąd ten uznał, że składnikami należnego wynagrodzenia notariusza są:

kwota 763 zł z tytułu taksy notarialnej, kwota 200 zł za sporządzenie i przesłanie

wniosku o wpis oraz kwota 294 zł za wypisy.

Przy rozpoznawaniu zażalenia Bożeny W. przez Sąd Okręgowy wyłoniło się

istotne zagadnienie prawne, a mianowicie, „czy przyznawane notariuszowi od

Skarbu Państwa w trybie art. 6 § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o

notariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.) wynagrodzenie w

wysokości maksymalnej stawki notarialnej winno być podwyższone o stawkę

podatku od towarów i usług”.

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy przedstawił te

zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia w trybie art. 390 § 1 k.p.c.

W dniu 5 marca 2010 r. wpłynęło do Sądu Najwyższego pismo skarżącej, w

którym cofa zażalenie, zrzeka się roszczenia objętego zażaleniem oraz wnosi o

umorzenie postępowania w tej sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zagadnienie prawne stanowiące przedmiot zapytania sądu odwoławczego

może

dotyczyć

tylko

takich

problemów,

które

pozostają

w

związku

z rozstrzygnięciem sprawy, tu: z rozstrzygnięciem wątpliwości prawnej przy

określeniu wysokości wynagrodzenia notariusza wyznaczonego przez sąd do

dokonania czynności notarialnej (art. 5 § 1 i 2 oraz 6 § 3 i 4 Prawa o notariacie).

Konsekwencją procesową cofnięcia zażalenia przez wnioskodawczynię jest

konieczność umorzenia postępowania zażaleniowego (art. 391 § 2 k.p.c. w związku

z art. 397 § 2 k.p.c.). Takie niemerytoryczne zakończenie postępowania

zażaleniowego

nie

pozostaje

w

jakimkolwiek

związku

przyczynowym

z przedstawionym zagadnieniem prawnym (art. 390 § 1 k.p.c.), dlatego należało

odmówić podjęcia uchwały.