III CZP 112/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZP 112/06

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

Protokolant Bożena Kowalska

w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzyciela Przedsiębiorstwa „K.” sp. z o.o.

przeciwko dłużnikowi S.P.

wskutek skargi wierzyciela

na czynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G.

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym

w dniu 15 grudnia 2006 r.,

zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w P.

postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2006 r., sygn. akt [...],:

1) "Czy skarga na czynność komornika dokonaną w toku

postępowania egzekucyjnego wszczętego i nie zakończonego przed

dniem wejścia w życie nowej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167 poz.

1398), złożona po dniu wejścia w życie wymienionej wyżej ustawy tj.

po dniu 2 marca 2006 r. podlega opłacie określonej w art. 25 ust. 1

pkt 1 tej ustawy czy też - na podstawie art. 149 ust. 2 cytowanej

wyżej ustawy - opłacie określonej w dotychczasowych przepisach

o kosztach sądowych tj. w przepisie § 52 Rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia

wysokości wpisów w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 154, poz. 753

z późn. zmianami);

2) Czy przepis art. 1302 § 3 k.p.c. dodany przez art. 126 pkt 12

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz.U. Nr 167 poz. 1398) i obowiązujący od dnia 2 marca

2006 r. znajduje zastosowanie do skargi na czynności komornika ?"

odmawia podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 marca 2006 r. Komornik przy Sądzie Rejonowym

w G. umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte dnia 27 lutego 2001 r. Dnia 6

kwietnia 2006 r. wierzyciel, działający przez radcę prawnego, zaskarżył to

postanowienie skargą na czynności komornika i uiścił od niej – zgodnie z § 52

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie

określenia wpisów w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 154 poz. 753 ze zm.; dalej:

rozporządzenie w sprawie określenia wpisów) – wpis stały w wysokości 50 zł.

Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia 11 marca odrzucił wniesioną

przez wierzyciela skargę na czynności komornika z powodu nie uiszczenia należnej

od niej opłaty (1302 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Uznał bowiem, że skarga – ze

względu na dzień jej wniesienia – podlega opłacie stałej w wysokości 100 zł,

przewidzianej w art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398; dalej: ustawa o

kosztach sądowych). Zawartej w art. 149 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych normy prawa przejściowego nie stosuje się – zdaniem Sądu –

do spraw wszczętych na skutek wniesienia skargi na czynności komornika,

ponieważ nie są one sprawami egzekucyjnymi w rozumieniu przytoczonego

przepisu.

Sąd Okręgowy w P., rozpoznając zażalenie wierzyciela, przedstawił – na

podstawie art. 390 § 1 w zw. z art. 397 § 2 i art. 13 § 2 k.p.c. – przytoczone na

wstępie zagadnienie prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawodawca,

przyznając

sądowi

drugiej

instancji

uprawnienie

do

przedstawienia Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego na podstawie art. 390

§ 1 k.p.c., uzależnił skuteczność skorzystania z niego od wystąpienia w sprawie

poważnych wątpliwości prawnych oraz niezbędności oczekiwanej odpowiedzi do

rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 17 grudnia

1991 r., III CZP 129/91, „Przegląd Sądowy” 1994, z. 3, s. 76 oraz z dnia 27 sierpnia

1996 r., III CZP 91/96, OSNC 1997, nr 1, poz. 9). Na sądzie drugiej instancji

spoczywa więc obowiązek szczegółowego uzasadnienia, na czym polegają jego

wątpliwości i dlaczego uważa je za poważne oraz wykazania, że stwierdzone

przezeń poważne wątpliwości prawne pozostają w związku przyczynowym

z rozstrzygnięciem sprawy.

Należy też przypomnieć, że instytucja pytań prawnych – co podkreślił Sąd

Najwyższy w uchwale z dnia 30 marca 1999 r., III CZP 62/98 (OSNC 1999, nr 10,

poz. 166) – prowadząca do związania sądów niższej instancji w danej sprawie

poglądem Sądu Najwyższego, zawartym w podjętej uchwale, jest wyjątkiem od

konstytucyjnej zasady podległości sędziów tylko Konstytucji i ustawom (art. 178 ust.

1 Konstytucji RP). Ze względu na tę wyjątkowość, powinna być zatem stosowana

w sposób jak najbardziej ścisły, bez żadnych koncesji na rzecz argumentów

o nastawieniu celowościowym i utylitarnym.

Przedstawione

zagadnienie

prawne

nie

odpowiada

przytoczonym

wymaganiom. Problem stanowiący przedmiot tego zagadnienia dotyczy kwestii

stosowania art. 149 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych do skargi na czynności

komornika oraz podstawy prawnej odrzucenie tej skargi z powodu nie uiszczenia

należnej opłaty.

Rzecz w tym, że przedstawione w uzasadnieniu postanowienia wywody

dotyczące pierwszej kwestii, odwołujące się do wykładni gramatycznej, systemowej

i funkcjonalnej art. 149 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych oraz do analizy

charakteru prawnego skargi na czynności komornika, doprowadziły Sąd do

jednoznacznego stanowiska, że wniesiona w sprawie przez wierzyciela skarga na

czynności komornika należy do kategorii spraw egzekucyjnych, o których mowa

w art. 149 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych, co oznacza, że stosuje się do niej

dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych. Jednocześnie z uzasadnienia nie

wynika, aby Sąd Okręgowy, zajmując takie stanowisko, miał wątpliwości prawne co

do jego trafności, zwłaszcza kwalifikujące się jako poważne. Fakt, że sąd pierwszej

instancji wyraził w zaskarżonym postanowieniu odmienny pogląd, który – zdaniem

Sądu drugiej instancji – nie zasługuje jednak na aprobatę, nie świadczy sam przez

się, iż w sprawie występują poważne wątpliwości uzasadniające przedstawienie

zagadnienia prawnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada

2005 r., III CZP 102/05, niepubl.).

Ubocznie należy także zauważyć, że również w literaturze przedmiotu

wyrażono poglądy, że w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym przed dniem

wejścia w życie ustawy o kosztach sądowych dotychczasowe przepisy o kosztach

sądowych stosuje się aż do zakończenia postępowania egzekucyjnego. Oznacza to

stosowanie do toczących się postępowań egzekucyjnych – zarówno prowadzonych

przez komornika, jak i przez sąd jako organ egzekucyjny – dotychczasowych

przepisów o kosztach sądowych w postępowaniu egzekucyjnym, np. dotyczących

wysokości wpisów od skarg na czynności komornika.

Wykluczając dopuszczalność odrzucenia wniesionej w sprawie przez

wierzyciela skargi na czynności komornika z powodu nienależytego jej opłacenia,

Sąd nie miał podstaw do objęcia przedstawionym zagadnieniem prawnym drugiego

problemu, ponieważ jego rozstrzygnięcie nie jest konieczne do rozpoznania

sprawy. Wniesiona przez wierzyciela skarga została bowiem należycie opłacona

i nie zachodzi w ogóle potrzeba rozważania podstawy prawnej jej odrzucenia.

Jedynie zatem ubocznie należy zauważyć, ze w myśl uchwały Sądu Najwyższego

z dnia 7 grudnia 2006 r., III CZP 96/06 przewidziany w art. 130 2 § 3 k.p.c. rygor

odrzucenia nienależycie opłaconego środka odwoławczego, lub zaskarżenia, ma

zastosowanie także do skargi na czynności komornika.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.