III CZ 99/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 99/06

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku L. G.

przy uczestnictwie Z. G. i in. ,

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 stycznia 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 6 października 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił

wniosek

wnioskodawczyni

o

przywrócenie

terminu

do

złożenia

wniosku

o zwolnienie jej od opłaty od skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjna.

Na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni złożył zażalenie, które

Sąd Okręgowy w K. odrzucił – na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. – postanowieniem z

dnia 6 października 2006 z powodu nieuiszczenia należnej opłaty (radca prawny

zapłacił 40 zł opłaty).

W zażaleniu na postanowienie z dnia 6 października 2006 r. pełnomocnik

wnioskodawczyni wniósł o uchylenie tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy trafnie uznał, że przysługujące wnioskodawczyni zażalenie

na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (art. 394 1 § 1 w zw. z art. 13 § 2

k.p.c.) podlega opłacie przewidzianej w art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 149 ust. 1

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398;

dalej – ustawa o koszach sądowych), tj. w wysokości piątej części opłaty. Zgodnie

z art. 38 ustawy o kosztach sądowych cała opłata w sprawach o podział majątku

wspólnego, mająca charakter opłaty stałej, wynosi 1000 zł, chyba że strony – co nie

miało miejsca w sprawie – złożyły zgodny projekt podziału tego majątku (wówczas

opłata wynosi 300 zł). To oznacza, że należna opłata od wniesionego w sprawie

zażalenia wynosiła 200 zł, a nie 40 zł. Sąd Okręgowy trafnie zatem uznał, że

zażalenie podlega odrzuceniu na podstawie art. 130 2 § 3 k.p.c. z powodu

nieuiszczenia należnej opłaty stałej.

Tej

oceny

nie

zmienia

podniesiona

w

zażaleniu

okoliczność,

że

„przedmiotem zażalenia (...) było w zasadzie oddalenie wniosku o przywrócenie

terminu do złożenia wniosku o zwolnienie wnioskodawczyni od opłaty od skargi

kasacyjnej”. Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające taki wniosek nie ma

charakteru postanowienia kończącego postępowania w sprawie, ponieważ nie

kończy postępowania w sprawie jako pewnej całości poddanej pod osąd, dotyczy

natomiast jedynie określonej kwestii wpadkowej; postanowieniem kończącym

postępowanie w sprawie jest dopiero orzeczenie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Na wspomniane postanowienie nie przysługuje zatem zażalenie do Sądu

Najwyższego (art. 3941 § 2 k.p.c.). Nie oznacza to jednak, że sprawa

w przedmiocie wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej w ogóle nie

podlega kontroli Sądu Najwyższego. Jest ona bowiem możliwa przy okazji

rozpoznawania zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący zawarł

w nim wniosek o rozpoznanie, na podstawie art. 380 k.p.c., kwestii dotyczących

wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. Jednakże warunkiem

rozpoznania tej kwestii jest złożenie zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej

należycie opłaconego.

Chybiony jest także zarzut, że zażalenie – zgodnie z art. 99 ustawy

o kosztach sądowych – nie podlegało opłacie jako oczywiście uzasadnione

z powodu nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 w zw. z art. 48 § 1 pkt 5

k.p.c.). Przede wszystkim zarzut nieważności nie dotyczy postępowania, w którym

zapadło zaskarżone postanowienie, ponieważ sędzia A. C. – K. nie brała udziału w

wydaniu tego postanowienia. Poza tym w sprawie w ogóle nie zachodzi sytuacja

przewidziana w hipotezie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. gdyż wymieniona sędzia nie brała

udziału w wydaniu postanowienia o podziale majątku wspólnego przez sąd

pierwszej instancji.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

db