III CZ 91/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 91/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi M. O. o wznowienie postępowania

w sprawie z wniosku Gminy G.

przy uczestnictwie M. O.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 grudnia 2012 r.,

zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 10 sierpnia 2012 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił

wniesioną przez M. O. skargę o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 3 października 2008 r.,

oddalającym apelację M. O. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 13

maja 2008 r., którym rozgraniczono położone w W. nieruchomości wnioskodawcy

Gminy G. i uczestnika postępowania M.O.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że uczestnik postępowania wniosek

o wznowienie postępowania oparł na podstawie przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c.

Wskazał, że po prawomocnym zakończeniu postępowania został odnaleziony

dowód w postaci zdjęć lotniczych przedstawiający inny stan posiadania

rozgraniczonych nieruchomości niż stanowiący podstawę faktyczną rozstrzygnięcia

przyjętą przez sądy obu instancji. Opierając się na przeprowadzonym w sprawie

dowodzie z opinii biegłego sądowego, Sąd odwoławczy uznał, że przedstawione

przez M. O. środki dowodowe, na których oparł on skargę o wznowienia

postępowania, nie mogą stanowić podstawy do ustalenia przebiegu granicy między

rozgraniczonymi nieruchomościami w chwili wykonania zdjęć. Wspomniane środki

dowodowe nie mają zatem wpływu na treść postanowienia wydanego w sprawie

II Ca … . Wskazaną przez Sąd podstawę prawną oddalenia skargi o wznowienie

postępowania stanowi art. 412 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie M. O. zarzucił, że zostało ono wydane z

naruszeniem art. 403 § 2 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie jest orzeczeniem merytorycznym wydanym przez

Sąd odwoławczy po ponownym rozpoznaniu sprawy. Takie orzeczenie podlega zaś

zaskarżeniu za pomocą takich środków zaskarżenia, jakie przysługują od orzeczeń

wydanych

w

danej

instancji

(por.

uchwałę

Sądu

Najwyższego

z

dnia

22 października 1968 r., III CZP 78/68, OSNC 1968, nr 6, poz. 105).

Od zaskarżonego postanowienia należało zatem wnieść skargę kasacyjną, a nie

zażalenie. Zażalenie przysługuje bowiem na postanowienia o odrzuceniu skargi

– co nie ma miejsca w sprawie – na podstawie art. 410 k.p.c. (art. 394 § 1 i art.

3941 § 2 k.p.c.). Wniesione w sprawie zażalenie należało zatem odrzucić jako

niedopuszczalne.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 i art. 373 k.p.c.)

es