III CZ 9/15 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedPostanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. Sąd Rejonowy w W. odrzucił skargę uczestnika A.S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie z wniosku J. S. przy uczestnictwie S. P. S., K. J. S., F. J. S., A. P. S., K. S. i M. R. o dział spadku po J. S. i zniesienie współwłasności nieruchomości oraz oddalił wniosek uczestnika o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.Podstawą odrzucenia skargi było przekroczenie przewidzianego w art. 4246 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. terminu zawitego do jej złożenia oraz wniesienie skargi z pominięciem przymusu adwokackiego (art. 871 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).Postanowienie z dnia 9 lipca 2014 r. w części dotyczącej odrzucenia skargi zaskarżył zażaleniem uczestnik A.
Legislator headnote
AI generatedart. 13 § 2 k.p.c; III CZ 9/15 · Sąd Najwyższy: S..Sąd Najwyższy zważył:Zgodnie z art. 871 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądami niższych instancji. Niezachowanie tego wymogu, polegające na osobistym sporządzeniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez stronę, nie może być sanowane i nie wymaga przeprowadzenia postępowania naprawczego.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III CZ 9/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący)SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)SSN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi uczestnika A.S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W.z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I Ns […], wydanego w sprawie z wniosku J. S.przy uczestnictwie S. S., K. S., F. S., A. S., K. S. i M. R.o dział spadku po J. S. i zniesienie współwłasności nieruchomości,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 marca 2015 r.,zażalenia uczestnika A. S. na postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt I Ns […], odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r. Sąd Rejonowy w W. odrzucił skargę uczestnika A.S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie z wniosku J. S. przy uczestnictwie S. P. S., K. J. S., F. J. S., A. P. S., K. S. i M. R. o dział spadku po J. S. i zniesienie współwłasności nieruchomości oraz oddalił wniosek uczestnika o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.Podstawą odrzucenia skargi było przekroczenie przewidzianego w art. 4246 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. terminu zawitego do jej złożenia oraz wniesienie skargi z pominięciem przymusu adwokackiego (art. 871 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).Postanowienie z dnia 9 lipca 2014 r. w części dotyczącej odrzucenia skargi zaskarżył zażaleniem uczestnik A.
S..Sąd Najwyższy zważył:Zgodnie z art. 871 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądami niższych instancji. Niezachowanie tego wymogu, polegające na osobistym sporządzeniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez stronę, nie może być sanowane i nie wymaga przeprowadzenia postępowania naprawczego.
Nieusuwalna wada zażalenia wniesionego do Sądu Najwyższego przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej skutkuje koniecznością jego odrzucenia wprost (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia z dnia 16 stycznia 2009 r., V CZ 87/08, z dnia 8 października 2014 r., II CZ 53/14, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 3986 § 3 w zw. z art. 42412 i art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu.